zdjęcie Bjarni Tryggvason
Imię i nazwisko Bjarni Tryggvason
Data urodzenia 21.09.1945
Data śmierci 06.04.2022
Narodowość CAN
Agencja Kosmiczna Canadian Space Agency (CSA)
Status Nie żyje
Typ astronauty Rządowa agencja
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Bjarni_Tryggvason

Misja:

STS-85

Informacje o Bjarni Tryggvason

**Dane osobowe:** Bjarni Tryggvason urodził się 21 września 1945 roku w Reykjaviku na Islandii. Ma dwoje dzieci. Jest pilotem z uprawnieniami do wykonywania komercyjnych przewozów lotniczych; wylatał ponad 4500 godzin, w tym 1800 jako instruktor. Aktywnie uprawia akrobację lotniczą, a w kanadyjskich siłach powietrznych zaliczył egzamin kapitański na odrzutowym samolocie szkolnym Tutor. Lubi jogging, narciarstwo i ogólną aktywność fizyczną. **Wykształcenie:** Uczęszczał do szkół podstawowych w Nowej Szkocji i Kolumbii Brytyjskiej, a do szkoły średniej w Richmond w Kolumbii Brytyjskiej. W 1972 roku uzyskał tytuł Bachelor of Applied Science w zakresie fizyki inżynierskiej na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej. Następnie odbył studia podyplomowe z inżynierii, specjalizując się w matematyce stosowanej i mechanice płynów na Uniwersytecie Zachodniego Ontario. Jest członkiem Kanadyjskiego Instytutu Aeronautyki i Astronautyki. Otrzymał m.in. trzy nagrody Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej dla innowatorów (2003), Order Sokoła Islandzkiego, doktorat honoris causa Uniwersytetu Islandzkiego (2000) i Uniwersytetu Zachodniego Ontario (1998), a także NASA Space Flight Medal (1997). W czasie studiów zdobył liczne stypendia. **Doświadczenie zawodowe:** W latach 1972–1973 pracował jako meteorolog w zespole fizyki chmur kanadyjskiej służby meteorologicznej w Toronto. W latach 1974–1979 był pracownikiem naukowym w dziedzinie aerodynamiki przemysłowej w Laboratorium Tunelu Wiatrowego Warstwy Przyściennej Uniwersytetu Zachodniego Ontario. W 1979 roku odbył staż badawczy na Uniwersytecie w Kioto, a w 1980 roku na Uniwersytecie Jamesa Cooka w Townsville w Australii. W latach 1980–1982 wykładał matematykę stosowaną na Uniwersytecie Zachodniego Ontario. W latach 1982–1984 pracował jako naukowiec w Laboratorium Aerodynamiki Małych Prędkości Narodowej Rady ds. Badań Kanady, a w latach 1982–1992 wykładał na Uniwersytecie Ottawskim i Uniwersytecie Carleton. W grudniu 1983 roku Tryggvason został wybrany do pierwszej grupy sześciu kanadyjskich astronautów. Szkolił się jako zapasowy specjalista ładunku w ramach eksperymentów CANEX-2, realizowanych podczas misji STS-52 w październiku 1992 roku. Był także inżynierem projektu satelity-celu Space Vision System, rozmieszczonego podczas tej misji. Kierował projektami obejmującymi m.in. opracowanie mocowania izolującego drgania o dużym zakresie ruchu (LMIM), wielokrotnie używanego na samolotach NASA KC-135 i DC-9, oraz mocowania MIM, które od kwietnia 1996 do stycznia 1998 roku działało na rosyjskiej stacji Mir, wspierając kanadyjskie i amerykańskie eksperymenty z zakresu materiałoznawstwa i fizyki płynów. Nadzorował również prace nad MIM-2, wykorzystanym podczas misji STS-85 w sierpniu 1997 roku. Był pomysłodawcą i dyrektorem technicznym w początkowej fazie rozwoju systemu MVIS, opracowanego przez Kanadyjską Agencję Kosmiczną dla Laboratorium Nauk o Płynach Europejskiej Agencji Kosmicznej na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 7 sierpnia 1997 roku poleciał jako specjalista ładunku na pokładzie wahadłowca Discovery podczas misji STS-85. Testował MIM-2 i prowadził eksperymenty z zakresu fizyki płynów, badając wpływ drgań statku kosmicznego na wyniki badań. Celem było lepsze zrozumienie potrzeby stosowania systemów takich jak MIM na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz wpływu drgań na prowadzone tam eksperymenty. W sierpniu 1998 roku rozpoczął szkolenie NASA dla specjalistów misji w Centrum Kosmicznym im. Johnsona w Houston. Dwuletni program obejmował przygotowanie fizyczne i akademickie; był to pierwszy kurs szkolący astronautów zarówno do misji wahadłowców, jak i do potencjalnej pracy na ISS. Po ukończeniu szkolenia pełnił m.in. funkcję przedstawiciela załogi w Laboratorium Integracji Awioniki Wahadłowca (SAIL), gdzie testuje się oprogramowanie przed jego użyciem w locie. Wspierał również symulacje w ośrodku szkoleniowym ISS w Centrum Kosmicznym im. Johnsona oraz reprezentował Kanadyjską Agencję Kosmiczną w NASA-owskiej grupie roboczej ds. pomiarów mikrograwitacji i zespole integracyjnym analiz mikrograwitacyjnych ISS. Od połowy 2001 do 2003 roku pracował w sektorze prywatnym, przebywając na urlopie z agencji. W 2004 roku tymczasowo do niej powrócił, a obecnie jest profesorem wizytującym na Uniwersytecie Zachodniego Ontario. Jest autorem ponad 50 opublikowanych prac i posiada trzy patenty.