| Imię i nazwisko | Carl Walz |
| Data urodzenia | 06.09.1955 |
| Narodowość | USA |
Magister fizyki, specjalność fizyka ciała stałego; pułkownik Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych; inżynier prób w locie. Bez powodzenia ubiegał się o przyjęcie do 12. grupy astronautów NASA. Interesuje się muzyką — gra na pianinie i śpiewa — oraz sportem. Był głównym wokalistą zespołu rockandrollowego astronautów „Max Q”. Pracował w Biurze Nauk Kosmicznych w centrali NASA. **Dane osobowe:** Urodził się 6 września 1955 roku w Cleveland w stanie Ohio. Jest żonaty z Pamelą J. Glady, pochodzącą z Lyndhurst w stanie Ohio. Mają dwoje dzieci. **Wykształcenie:** W 1973 roku ukończył Charles F. Brush High School w Lyndhurst. W 1977 roku uzyskał licencjat z fizyki na Kent State University, a w 1979 roku magisterium z fizyki ciała stałego na John Carroll University. Ukończył studia z wyróżnieniem summa cum laude. **Organizacje:** American Legion, stowarzyszenia absolwentów Kent State University i John Carroll University oraz Association of Space Explorers. **Wyróżnienia:** Otrzymał Defense Superior Service Medal z jednym liściem dębu, Legion of Merit Sił Powietrznych USA, Meritorious Service Medal Sił Powietrznych USA z jednym liściem dębu, Defense Meritorious Service Medal z jednym liściem dębu, Commendation Medal Sił Powietrznych USA oraz Achievement Medal Sił Powietrznych USA z jednym liściem dębu. Ukończył z wyróżnieniem szkołę pilotów doświadczalnych Sił Powietrznych USA, w klasie 83A. Został przyjęty do Ohio Veterans Hall of Fame. Otrzymał także cztery NASA Space Flight Medals, NASA Distinguished Service Medal i NASA Exceptional Service Medal. Wśród jego wyróżnień znalazły się również Distinguished Alumnus Award Kent State University (1997), Alumni Award John Carroll University (2002), nagroda diecezji katolickiej Houston–Galveston (2002) oraz Gagarin Award National Aeronautic Association (2003). **Doświadczenie zawodowe:** W latach 1979–1982 odpowiadał za analizę próbek radioaktywnych z systemu wykrywania energii atomowej w 1155. Eskadrze Operacji Technicznych w bazie sił powietrznych McClellan w Kalifornii. Następnie przez rok szkolił się na inżyniera prób w locie w szkole pilotów doświadczalnych Sił Powietrznych USA w bazie Edwards. Od stycznia 1984 do czerwca 1987 roku pracował jako inżynier prób w locie w zespole testowym F-16 w bazie Edwards, uczestnicząc w programach rozwoju awioniki i uzbrojenia samolotu F-16C. Od lipca 1987 do czerwca 1990 roku kierował próbami w locie w Detachment 3, Air Force Flight Test Center. **Kariera w NASA:** W styczniu 1990 roku został przyjęty do NASA. Uczestniczył w czterech lotach kosmicznych i spędził w przestrzeni kosmicznej łącznie 231 dni. Był specjalistą misji STS-51 (1993), inżynierem pokładowym orbitera podczas STS-65 (1994), specjalistą misji STS-79 (1996) oraz inżynierem pokładowym FE-1 podczas 196-dniowej Ekspedycji 4 na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (2001–2002). Pełnił również funkcję dyrektora Działu Zaawansowanych Zdolności w Dyrekcji Misji Systemów Eksploracyjnych w centrali NASA w Waszyngtonie. Odpowiadał za szeroki zakres działań obejmujących badania nad człowiekiem, rozwój technologii, energetykę i napęd jądrowy oraz robotyczne programy eksploracji Księżyca, wspierające wizję eksploracji kosmosu. Odszedł z NASA 5 grudnia 2008 roku, by podjąć pracę w sektorze prywatnym. **Loty kosmiczne:** Podczas misji STS-51 wahadłowiec *Discovery* wyniósł na orbitę amerykańskiego satelitę telekomunikacyjnego ACTS oraz satelitę SPAS z eksperymentami naukowymi NASA i Niemiec. Walz odbył też siedmiogodzinny spacer kosmiczny, podczas którego testował narzędzia przeznaczone do serwisowania Kosmicznego Teleskopu Hubble’a. Misja trwała 9 dni, 22 godziny i 12 minut. W czasie STS-65 wahadłowiec *Columbia* zabrał na orbitę moduł laboratorium mikrograwitacyjnego IML-2. Siedmioosobowa załoga przeprowadziła ponad 80 eksperymentów z zakresu badań materiałowych i nauk przyrodniczych. Misja trwała 15 dni, objęła 236 okrążeń Ziemi i ustanowiła nowy rekord długości lotu wahadłowca. Podczas STS-79 wahadłowiec *Atlantis* połączył się z rosyjską stacją Mir, dostarczając zaopatrzenie, eksperymenty naukowe i sprzęt, a także wymieniając członków długoterminowej załogi NASA. Był to pierwszy lot z podwójnym modułem Spacehab; misja trwała 10 dni, 3 godziny i 13 minut. Ekspedycja 4 wyruszyła na pokładzie wahadłowca *Endeavour* (STS-108) 5 grudnia 2001 roku i dwa dni później zadokowała do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Trzyosobowa załoga — dwóch amerykańskich astronautów i rosyjski kosmonauta — spędziła na orbicie 196 dni, testując wyposażenie stacji, wykonując prace konserwacyjne, zadania z użyciem robotyki i liczne eksperymenty naukowe. W rosyjskim skafandrze Orłan Walz odbył sześciogodzinny spacer kosmiczny z dowódcą Jurijem Onufrijenką, kontynuując wyposażanie dostarczonego przez Rosję modułu cumowniczego. Podczas drugiego spaceru, w amerykańskim skafandrze EMU, spędził w przestrzeni kosmicznej 5 godzin i 52 minuty z inżynierem pokładowym Danem Burschem, przygotowując stację na przyjęcie kratownicy S0. Załoga przeprowadziła również przemieszczenie statku Sojuz, przygotowując stację na przybycie nowej kapsuły. Ziemię powróciła na pokładzie wahadłowca *Endeavour* (STS-111), który 19 czerwca 2002 roku wylądował w bazie Edwards w Kalifornii.