zdjęcie Charles Camarda
Imię i nazwisko Charles Camarda
Data urodzenia 08.05.1952
Narodowość USA
Agencja Kosmiczna National Aeronautics and Space Administration (NASA)
Status Na emeryturze
Typ astronauty Rządowa agencja
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Camarda

Misja:

STS-114

Informacje o Charles Camarda

DANE OSOBISTE: Urodził się w 1952 roku w dzielnicy Queens w Nowym Jorku. Charlie lubi grać w racquetball, biegać i ćwiczyć podnoszenie ciężarów. Jego ojciec, Jack Camarda, mieszka w Queens. WYKSZTAŁCENIE: W 1970 roku ukończył Archbishop Molloy High School w dzielnicy Jamaica w Nowym Jorku. W 1974 roku uzyskał licencjat z inżynierii lotniczej w Polytechnic Institute of Brooklyn, w 1980 roku — tytuł magistra nauk inżynieryjnych na George Washington University, a w 1990 roku — doktorat z inżynierii lotniczej w Virginia Polytechnic Institute and State University. ORGANIZACJE: Członek stowarzyszony American Institute of Aeronautics and Astronautics. NAGRODY: 12 wyróżnień NASA, dwie nagrody za długotrwałe osiągnięcia, dwie nagrody za szczególne osiągnięcia, dwie nagrody za komercjalizację technologii, nagroda Space Station Program Team Excellence Award, NASA Group Achievement Award, NASA Superior Accomplishment Award, NASA Honor Award oraz NASA Peer Award. Otrzymał także nagrodę Research and Development 100 przyznaną przez czasopismo „Industrial Research” za jeden ze 100 najważniejszych osiągnięć technicznych 1983 roku — chłodzony rurkami cieplnymi panel warstwowy. KARIERA W NASA: Po uzyskaniu licencjatu w Polytechnic Institute of Brooklyn w 1974 roku dr Camarda rozpoczął pracę w Langley Research Center NASA w Hampton w stanie Wirginia. Jako naukowiec w oddziale konstrukcji termicznych działu konstrukcji i materiałów badał możliwość zastosowania chłodzonej rurkami cieplnymi krawędzi natarcia wahadłowca. Prowadził analizy, eksperymenty laboratoryjne i testy aerotermiczne w tunelu wysokotemperaturowym o średnicy ośmiu stóp. Zajmował się również badaniami analitycznymi i eksperymentalnymi w zakresie rurek cieplnych, mechaniki i dynamiki konstrukcji, wymiany ciepła oraz optymalizacji numerycznej, z myślą o samolotach, statkach kosmicznych i rakietach nośnych. Pracując w Langley, uzyskał na George Washington University tytuł magistra nauk inżynieryjnych, specjalizując się w mechanice konstrukcji kompozytowych w podwyższonej temperaturze. Doktorat obronił w Virginia Polytechnic Institute and State University; jego praca dotyczyła zaawansowanych metod modalnych do sprawnego przewidywania przejściowych obciążeń cieplnych i konstrukcyjnych. W 1989 roku powierzono mu kierowanie zespołem ds. rozwoju technologii konstrukcyjnych i materiałowych w programie National Aero-Space Plane (NASP). Zespół rozwijał technologie niezbędne do budowy hipersonicznego pojazdu z napędem powietrznym, zdolnego do startu poziomego i osiągnięcia orbity. W 1994 roku Camarda stanął na czele oddziału konstrukcji termicznych, odpowiadając za zespół inżynierów badawczych, programy High-Speed Research (HSR) i Reusable Launch Vehicle (RLV) oraz kilka ośrodków testowych, w tym laboratorium konstrukcji termicznych. Do głównych zadań oddziału należały prace nad trwałymi, lekkimi metalowymi systemami ochrony termicznej, zaawansowanymi krawędziami natarcia z kompozytów węglowych i rurkami cieplnymi, wielokrotnego użytku zbiornikami kriogenicznymi oraz głównymi konstrukcjami RLV z kompozytów grafitowych. Camarda otrzymał ponad 21 nagród NASA za innowacje techniczne i osiągnięcia. Ma na koncie siedem patentów i jeden zgłoszony wniosek patentowy. W kwietniu 1996 roku NASA wybrała go na kandydata na astronautę; w sierpniu tego samego roku rozpoczął szkolenie w Johnson Space Center. Po dwuletnim szkoleniu i ocenie uzyskał kwalifikacje specjalisty misji. W Biurze Astronautów zajmował się systemami statków kosmicznych i operacjami. Był członkiem załogi rezerwowej Ekspedycji 8, pełnił funkcję dyrektora ds. inżynierii w Johnson Space Center, a następnie pracował w NASA Engineering and Safety Center (NESC). W ramach NESC wykorzystywał swoją wiedzę techniczną do oceny problemów oraz wspierania działań związanych z bezpieczeństwem i inżynierią w programach NASA. Jako specjalista misji MS-5 poleciał na pokładzie Discovery podczas misji STS-114, pierwszej misji po przerwie w lotach wahadłowców. Spędził w kosmosie ponad 333 godziny. Po locie ponownie objął stanowisko dyrektora ds. inżynierii w Johnson Space Center, a obecnie jest starszym doradcą ds. innowacji w Biurze Głównego Inżyniera w centrali NASA. LOTY KOSMICZNE: Misja STS-114 statku Discovery trwała od 26 lipca do 9 sierpnia 2005 roku. Była to pierwsza misja wahadłowca po przerwie w lotach. Statek zadokował do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, a załoga przetestowała i oceniła nowe procedury bezpieczeństwa oraz techniki inspekcji i naprawy wahadłowca. Po dwutygodniowej podróży, podczas której pokonał 5,8 miliona mil, orbiter wraz z siedmioosobową załogą wylądował w bazie Edwards w Kalifornii.