zdjęcie Charles Simonyi
Imię i nazwisko Charles Simonyi
Data urodzenia 10.09.1948
Narodowość USA
Status Na emeryturze
Typ astronauty Pasażer niebędący astronautą
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Simonyi

Misje:

  • Soyuz TMA-10
  • Soyuz TMA-14

Informacje o Charles Simonyi

Charles Simonyi (węg. Simonyi Károly, wym. [ˈʃimoɲi ˈkaːroj]; ur. 10 września 1948 r.), syn Károlya Simonyiego, to węgiersko-amerykański menedżer branży informatycznej. Jako szef zespołu Microsoftu odpowiedzialnego za oprogramowanie użytkowe nadzorował powstanie flagowego pakietu biurowego firmy. Obecnie kieruje własną spółką, Intentional Software, której celem jest rozwijanie i komercjalizacja koncepcji programowania intencjonalnego. W kwietniu 2007 r., na pokładzie statku Sojuz TMA-10, został piątym turystą kosmicznym i drugim Węgrem w kosmosie. W marcu 2009 r. odbył drugą podróż na Międzynarodową Stację Kosmiczną, tym razem statkiem Sojuz TMA-14. Jego majątek szacuje się na 1,4 mld dolarów. Urodził się w Budapeszcie. Jego ojciec, Károly Simonyi, był profesorem elektrotechniki na Uniwersytecie Technicznym w Budapeszcie. W szkole średniej pracował dorywczo jako nocny stróż w laboratorium komputerowym, gdzie pilnował dużego radzieckiego komputera Ural II. Zainteresował się informatyką, a programowania nauczył się od jednego z inżynierów pracujących w laboratorium. Jeszcze przed ukończeniem szkoły potrafił tworzyć kompilatory; jeden z nich sprzedał instytucji rządowej. Zaprezentował go również delegacji duńskich przedstawicieli branży komputerowej. W 2006 r. wspominał, że jako młody człowiek marzył, „żeby wydostać się z Węgier, pojechać na Zachód i być wolnym”. W wieku 17 lat wyjechał z Węgier na krótkoterminowej wizie, lecz już nie wrócił. W 1966 r. rozpoczął pracę w duńskiej firmie A/S Regnecentralen. Współpracował tam z Perem Brinchem Hansenem i Peterem Kraftem nad systemem sterowania w czasie rzeczywistym dla minikomputera RC 4000, a także z Peterem Naurem nad kompilatorem GIER ALGOL. W 1968 r. przeniósł się do Stanów Zjednoczonych i rozpoczął studia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W 1972 r. uzyskał tam tytuł magistra matematyki inżynierskiej i statystyki, pracując pod kierunkiem Butlera Lampsona. Lampson zwerbował go do laboratorium Xerox PARC w okresie jego największego rozkwitu. Simonyi współpracował tam z takimi pionierami informatyki jak Alan Kay, Butler Lampson i Robert Metcalfe przy tworzeniu Xerox Alto, jednego z pierwszych komputerów osobistych. Wraz z Lampsonem opracował Bravo — pierwszy program do przygotowywania dokumentów z interfejsem WYSIWYG, umożliwiającym oglądanie na ekranie tekstu w formie zbliżonej do wydruku. Program zaczął działać w 1974 r. W 1977 r. Simonyi uzyskał doktorat z informatyki na Uniwersytecie Stanforda. Jego rozprawa dotyczyła metaprogramowania — metody zarządzania projektami programistycznymi, która miała ograniczać skutki prawa Brooksa poprzez formalizację komunikacji między programistami i umożliwienie zwiększania skali prac. W PARC pozostał do 1981 r. W tym samym roku, za sugestią Metcalfe’a, odwiedził Billa Gatesa w Microsoft. Gates zaproponował mu utworzenie zespołu zajmującego się aplikacjami, który miał rozpocząć pracę od edytora tekstu WYSIWYG. Simonyi zbudował zespół i rozwijał programy, które stały się jednymi z najbardziej dochodowych produktów firmy: Word i Excel, a także poprzednika Excela — Multiplan. Zastosował strategię zwaną „bombą przychodową”: program działał na maszynie wirtualnej dostosowywanej do kolejnych platform. Dzięki temu aplikacje można było łatwo przenosić między systemami, choć wraz z koncentracją Microsoftu i firmy IBM na systemie MS-DOS znaczenie tej cechy zmalało. Simonyi wprowadził w Microsoftcie poznane w Xeroxie techniki programowania obiektowego oraz opracował konwencję nazewnictwa zmiennych zwaną notacją węgierską. Zasady te były pierwotnie częścią jego pracy doktorskiej, a sama notacja szeroko przyjęła się w Microsoftcie. Pozostał w firmie podczas jej szybkiego rozwoju, stając się jednym z najwyżej postawionych programistów. Odszedł w 2002 r., by wraz z partnerem biznesowym Gregorem Kiczalesem założyć Intentional Software. Firma rozwija i promuje koncepcje programowania intencjonalnego, które Simonyi opracował w Microsoft Research. W tej metodzie programista najpierw tworzy środowisko językowe dostosowane do konkretnej dziedziny, na przykład ubezpieczeń na życie. Następnie eksperci z tej dziedziny, we współpracy z programistą, opisują zamierzone działanie programu w sposób przypominający pracę z interfejsem WYSIWYG. Zautomatyzowany system wykorzystuje opis i specjalistyczny język do wygenerowania gotowego programu, a późniejsze zmiany wprowadza się na poziomie tego samego interfejsu. W 2004 r. Simonyi otrzymał nagrodę Wharton Infosys Business Transformation Award za wpływ swojej innowacyjnej działalności na całą branżę technologii informatycznych. Jest posiadaczem 11 patentów. Aktywnie wspiera działalność filantropijną i ufundował trzy katedry: Katedrę Popularyzacji Nauki Simonyiego na Uniwersytecie Oksfordzkim, utworzoną w 1995 r. i obejmowaną kolejno przez Richarda Dawkinsa (1995–2008) oraz Marcusa du Sautoya; Katedrę Innowacji w Nauczaniu Simonyiego na Uniwersytecie Stanforda, którą w latach 1997–2002 kierował Eric S. Roberts; oraz Katedrę Fizyki Matematycznej Simonyiego w Institute for Advanced Study w Princeton, ufundowaną w 2005 r. w ramach darowizny w wysokości 25 mln dolarów i kierowaną od tego czasu przez Edwarda Wittena. W styczniu 2004 r. utworzył Charles Simonyi Fund for Arts and Sciences, wspierający instytucje artystyczne, naukowe i edukacyjne w aglomeracji Seattle. W maju 2012 r. fundusz dysponował 75 mln dolarów. Wśród jego beneficjentów znalazły się Seattle Symphony, która otrzymała 10 mln dolarów, Seattle Public Library z dotacją w wysokości 3 mln dolarów, a także Metropolitan Opera i Juilliard School. W 2008 r. poślubił Lisę Persdotter, córkę szwedzkiego milionera, młodszą od niego o 32 lata. Para zaręczyła się 8 sierpnia, a ślub odbył się 22 listopada podczas prywatnej ceremonii w Göteborgu, w gronie najbliższych przyjaciół, wśród których był Bill Gates. Ich córka Lilian urodziła się w lutym 2011 r., a druga córka, Livia Suzanne, w listopadzie 2012 r. Simonyi uzyskał obywatelstwo Stanów Zjednoczonych w 1982 r. Przez 15 lat, do 2008 r., był związany z Marthą Stewart. Przez pół roku mieszka na własnym, zbudowanym na zamówienie jachcie „Skat” o długości 71 metrów. Jego rezydencja w Medinie w stanie Waszyngton, nazwana Villa Simonyi, to nowoczesny dom zaprojektowany przez architekta Wendella Lovetta. Simonyi prezentuje w nim kolekcję obrazów Roya Lichtensteina i Victora Vasarely’ego. Na początku 2006 r. zainteresował się turystyką kosmiczną i podpisał z firmą Space Adventures umowę na dziesięciodniową misję na Międzynarodową Stację Kosmiczną. W sierpniu przeszedł wstępne badania lekarskie Rosyjskiej Federalnej Agencji Kosmicznej, a we wrześniu rozpoczął szkolenie w Gwiezdnym Miasteczku. Wystartował 7 kwietnia 2007 r. czasu uniwersalnego na pokładzie Sojuza TMA-10, razem z dwoma rosyjskimi kosmonautami. Na stację dotarł 9 kwietnia. Opisywał wtedy widok z kosmosu jako „niesamowity” i „bardzo dramatyczny”, przypominający wspaniałą scenografię do opery lub współczesnego spektaklu. Powrót, pierwotnie zaplanowany na 20 kwietnia, opóźnił się o jeden dzień z powodu rozmokłego terenu. Na Ziemię wrócił 21 kwietnia wraz z amerykańskim astronautą i rosyjskim kosmonautą. W październiku 2008 r. zarezerwował drugą podróż na ISS, tym razem na pokładzie Sojuza TMA-14. Wyruszył w kosmos 26 marca 2009 r., a na Ziemię powrócił 8 kwietnia na pokładzie Sojuza TMA-13. Wylądował w Kazachstanie wraz z dowódcą misji Jurijem Łonczakowem i astronautą Michaelem Finckem. Simonyi jest licencjonowanym krótkofalowcem; jego znak wywoławczy to KE7KDP. Planując lot na ISS, zamierzał nawiązywać łączność radiową ze szkołami. Już 11 kwietnia 2007 r. amerykańska organizacja krótkofalarska poinformowała, że prowadził z kosmosu łączności amatorskie. Jedną z placówek, z którymi się skontaktował, była Cedar Point Elementary w Bristow w Wirginii. Rozmowę za pośrednictwem mostu telekomunikacyjnego przeprowadzono 17 kwietnia; na pokładzie stacji byli wówczas także Oleg Kotow i Fiodor Jurczychin. 30 marca 2009 r. rozmawiał telefonicznie z uczniami Girls’ Middle School w Mountain View w Kalifornii. Powiedział, że po powrocie na Ziemię zaskoczyło go, jak gęste i ciężkie wydaje się powietrze — „jakby oddychało się Pepto-Bismolem”. Dodał, że rozmowa z uczniami „poprawiła mu dzień”. 12 kwietnia, w ramach próby ustanowienia rekordu, użył węgierskiego znaku wywoławczego HA5SIK, kontaktując się z 25 krótkofalowcami z Węgier. Następnego dnia nawiązał łączność z byłymi i obecnymi studentami politechniki im. Tivadara Puskása w Budapeszcie. Wspiera także Muzeum Lotnictwa w Seattle, finansując Galerię Kosmiczną, w której znajdują się symulator wahadłowca NASA i liczne eksponaty związane z eksploracją kosmosu.