| Imię i nazwisko | Donald Thomas |
| Data urodzenia | 06.05.1955 |
| Narodowość | USA |
DANE OSOBOWE: Urodził się 6 maja 1955 roku w Cleveland w stanie Ohio. Jest żonaty z Simone Lehmann, pochodzącą z Göppingen w Niemczech. Mają jednego syna. Interesuje się pływaniem, jazdą na rowerze, biwakowaniem i lataniem. Jego matka, Irene M. Thomas, mieszka w Bloomington w stanie Indiana. Rodzice jego żony, Margrit i Gerhard Lehmannowie, mieszkają w Göppingen. WYKSZTAŁCENIE: W 1973 roku ukończył Cleveland Heights High School w Cleveland Heights w stanie Ohio. W 1977 roku uzyskał tytuł licencjata fizyki na Case Western Reserve University, a następnie na Cornell University — tytuł magistra w 1980 roku i doktorat z nauk o materiałach w 1982 roku. Jego rozprawa doktorska dotyczyła wpływu defektów krystalicznych i czystości próbek na właściwości nadprzewodzące niobu. ORGANIZACJE: Tau Beta Pi; Stowarzyszenie Odkrywców Kosmosu (ASE). WYRÓŻNIENIA: W 1977 roku ukończył Case Western Reserve University z wyróżnieniem. W 1989 roku otrzymał nagrodę NASA za nieprzerwanie wysoką jakość pracy. Jest także laureatem czterech zespołowych nagród NASA za osiągnięcia, czterech Medali Lotów Kosmicznych NASA, dwóch Medali NASA za Wyjątkową Służbę oraz Medalu NASA za Wybitną Służbę. DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE: Po ukończeniu Cornell University w 1982 roku dr Thomas rozpoczął pracę w AT&T Bell Laboratories w Princeton w stanie New Jersey jako starszy pracownik naukowo-techniczny. Zajmował się tam opracowywaniem zaawansowanych materiałów i technologii umożliwiających tworzenie gęstych połączeń między układami półprzewodnikowymi. Był również adiunktem w katedrze fizyki Trenton State College w stanie New Jersey. Jest autorem kilku publikacji naukowo-technicznych i posiada dwa patenty. W 1987 roku odszedł z AT&T i podjął pracę w Lockheed Engineering and Sciences Company w Houston w Teksasie, gdzie oceniał materiały wykorzystywane w ładunkach misji wahadłowców. W 1988 roku dołączył do Centrum Kosmicznego im. Lyndona B. Johnsona NASA jako inżynier materiałowy. Oceniał przewidywaną trwałość zaawansowanych kompozytów przeznaczonych do wykorzystania na stacji kosmicznej Freedom. Był także głównym badaczem eksperymentu Microgravity Disturbances Experiment — doświadczenia dotyczącego wzrostu kryształów w warunkach mikrograwitacji, przeprowadzonego na pokładzie wahadłowca podczas misji STS-32 w styczniu 1990 roku. Badano w nim wpływ zakłóceń powodowanych przez orbiter i załogę na wzrost kryształów w kosmosie. Jest pilotem prywatnym. Wylatał ponad 250 godzin na samolotach jednosilnikowych i szybowcach oraz ponad 800 godzin jako specjalista misji, pilotując odrzutowce T-38 NASA. KARIERA W NASA: NASA wybrała dr. Thomasa w styczniu 1990 roku, a w lipcu 1991 roku został astronautą. Pracował w Biurze Astronautów w działach bezpieczeństwa, rozwoju operacyjnego i ładunków. Pełnił funkcję łącznika załogi z kontrolą misji (CAPCOM) podczas lotów STS-47, STS-52 i STS-53. Od lipca 1999 do czerwca 2000 roku kierował działalnością operacyjną NASA w Centrum Szkolenia Kosmonautów im. Jurija Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku w Rosji. Odbył cztery loty kosmiczne i spędził w kosmosie ponad 1040 godzin. Był specjalistą misji podczas lotów STS-65 (8–23 lipca 1994), STS-70 (13–22 lipca 1995), STS-83 (4–8 kwietnia 1997) i STS-94 (1–17 lipca 1997). Początkowo przydzielono go do załogi Ekspedycji 6 na Międzynarodową Stację Kosmiczną, jednak z powodu problemów zdrowotnych uniemożliwiających spełnienie wymagań dotyczących długotrwałych lotów kosmicznych wycofano go z misji. W ostatnim okresie pracy nadzorował jako główny naukowiec programu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej eksperymenty NASA prowadzone na ISS. Odszedł z NASA w lipcu 2007 roku, aby zająć się własnymi przedsięwzięciami. LOTY KOSMICZNE: Misja STS-65 wahadłowca Columbia (8–23 lipca 1994) ustanowiła nowy rekord długości lotu w programie wahadłowców. Na pokładzie przeprowadzono drugą misję Międzynarodowego Laboratorium Mikrograwitacyjnego (IML-2). Podczas 15-dniowego lotu załoga wykonała ponad 80 eksperymentów z zakresu nauk o materiałach i nauk biologicznych w warunkach mikrograwitacji. Wahadłowiec okrążył Ziemię 236 razy, pokonując 6,1 miliona mil w ciągu 353 godzin i 55 minut. Podczas misji STS-70 wahadłowca Discovery (13–22 lipca 1995) dr Thomas odpowiadał za umieszczenie na orbicie szóstego i ostatniego satelity systemu śledzenia i przekazywania danych. Lot trwał 214 godzin i 20 minut. Wahadłowiec pokonał 3,7 miliona mil i okrążył Ziemię 142 razy. Misja STS-83 wahadłowca Columbia (4–8 kwietnia 1997), w ramach której realizowano program Laboratorium Nauk o Mikrograwitacji (MSL-1), została skrócona z powodu problemów z jednym z trzech ogniw paliwowych wahadłowca. Lot trwał 95 godzin i 12 minut. Wahadłowiec pokonał 1,5 miliona mil i okrążył Ziemię 63 razy. Misja STS-94 wahadłowca Columbia (1–17 lipca 1997) była powtórzeniem programu MSL-1. Skupiała się na badaniach materiałowych i procesach spalania w warunkach mikrograwitacji. Lot trwał 376 godzin i 45 minut. Wahadłowiec pokonał 6,3 miliona mil i okrążył Ziemię 251 razy. LIPIEC 2007