Imię i nazwisko Frank DeWinne
Data urodzenia 25.04.1961
Narodowość BEL

Misje:

  • Soyuz TMA-1 / S
  • Soyuz TMA-15 /

Informacje o Frank DeWinne

**Dane osobowe** Frank De Winne urodził się 25 kwietnia 1961 roku w Gandawie w Belgii. Jest mężem Leny Clarke i ojcem trojga dzieci. Interesuje się piłką nożną, wędkarstwem i gastronomią. **Wykształcenie** W 1979 roku ukończył Królewską Szkołę Kadetów w Lier w Belgii. W 1984 roku otrzymał nagrodę AIA za najlepszą pracę magisterską na kierunku telekomunikacja i inżynieria lądowa, który ukończył w Królewskiej Akademii Wojskowej w Brukseli. W 1991 roku ukończył kurs sztabowy w Akademii Obrony w Brukseli z najwyższym wyróżnieniem, a rok później — Szkołę Pilotów Doświadczalnych Empire w Boscombe Down w Wielkiej Brytanii, gdzie przyznano mu McKenna Trophy. **Organizacje** Jest ambasadorem dobrej woli UNICEF Belgia, przewodniczącym Forum Przestrzeni Kosmicznej i Edukacji oraz członkiem komitetu naukowego SESAR. **Wyróżnienia** W 1997 roku został pierwszym pilotem spoza Stanów Zjednoczonych, który otrzymał nagrodę Joe Bill Dryden Semper Viper Award za wyjątkowe umiejętności lotnicze. W 1999 roku królowa Holandii nadała mu tytuł oficera Orderu Oranje-Nassau za przywództwo podczas operacji Allied Force. W 2003 roku otrzymał Medal Przyjaźni Federacji Rosyjskiej oraz doktorat honoris causa Uniwersytetu w Limburgii. **Doświadczenie zawodowe** Po ukończeniu szkolenia pilotażowego w belgijskich siłach powietrznych w 1986 roku De Winne latał samolotami Mirage V. W 1989 roku został oddelegowany do firmy SAGEM w Paryżu, gdzie pracował nad programem poprawy bezpieczeństwa samolotów Mirage, przygotowując specyfikacje operacyjne i techniczne. W grudniu 1992 roku dołączył do działu testów i oceny belgijskich sił powietrznych. Jako pilot doświadczalny uczestniczył w programie walki elektronicznej CARAPACE dla samolotu F-16 w bazie sił powietrznych Eglin w Stanach Zjednoczonych oraz w programie samoobrony samolotów C-130. W tym okresie latał także z lotniska w Gosselies w Charleroi jako pilot odbiorczy różnych typów samolotów. Od stycznia 1994 do kwietnia 1995 roku odpowiadał za program bezpieczeństwa lotów 1. Skrzydła Myśliwskiego w Beauvechain. Następnie, jako starszy pilot doświadczalny w ramach Europejskich Sił Powietrznych Państw Uczestniczących, został oddelegowany do bazy Edwards w Kalifornii, gdzie od kwietnia 1995 do lipca 1996 roku pracował nad modernizacją F-16, koncentrując się na testach radarowych. W latach 1996–1998 był starszym pilotem doświadczalnym belgijskich sił powietrznych. Odpowiadał za wszystkie programy testowe oraz interfejsy między pilotem a samolotem, w tym za aktualizacje oprogramowania. Od sierpnia 1998 do stycznia 2000 roku dowodził 349. Eskadrą Myśliwską w bazie Kleine Brogel. Podczas operacji Allied Force dowodził belgijsko-holenderskim oddziałem Deployable Air Task Force, który wykonał około 2000 lotów bojowych w ramach kampanii NATO. De Winne odbył 17 lotów bojowych. Łącznie wylatał ponad 2300 godzin na samolotach o wysokich osiągach, między innymi Mirage, F-16, Jaguar i Tornado. W styczniu 2000 roku dołączył do korpusu astronautów ESA, działającego przy Europejskim Centrum Astronautów w Kolonii. Zapewniał wsparcie techniczne projektowi załogowego pojazdu powrotnego X-38 w ośrodku badawczo-technologicznym ESA ESTEC w Noordwijk w Holandii. **Doświadczenie w lotach kosmicznych** Od 30 października do 10 listopada 2002 roku uczestniczył w misji Odissea, której celem było wsparcie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Podczas startu pełnił funkcję inżyniera pokładowego na zmodernizowanym statku Sojuz TMA, a podczas powrotu — na statku Sojuz TM. Głównym zadaniem tej 11-dniowej misji była wymiana zadokowanego do stacji statku Sojuz TM-34 na nowy Sojuz TMA-1. W ciągu dziewięciu dni spędzonych na stacji przeprowadził 23 eksperymenty z zakresu nauk przyrodniczych i fizycznych oraz edukacji, w tym badania z użyciem europejskiej komory rękawicowej do eksperymentów w mikrograwitacji. Misję sfinansował Belgijski Federalny Urząd ds. Polityki Naukowej, Technicznej i Kulturalnej. Od 27 maja do 1 grudnia 2009 roku uczestniczył w długotrwałej misji OasISS na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. W ramach Ekspedycji 21 został pierwszym Europejczykiem dowodzącym stacją orbitalną. Pełnił również funkcję inżyniera pokładowego statku Sojuz TMA-15 oraz Ekspedycji 20. Do najważniejszych zadań De Winne’a należała obsługa ramienia robotycznego stacji podczas dokowania pierwszego japońskiego statku zaopatrzeniowego HTV. Był także głównym operatorem japońskiego ramienia robotycznego, którym przenoszono eksperymenty do zewnętrznego modułu badawczego laboratorium Kibo. Załoga poświęciła ponad 1000 godzin na badania naukowe. Zorganizowano również wydarzenia wspierające belgijską kampanię UNICEF WaSH. W 2010 roku De Winne przewodniczył komitetowi technicznemu drugiej konferencji UE–ESA poświęconej eksploracji kosmosu, która odbyła się w Brukseli. **Obecne stanowisko** Od 1 sierpnia 2012 roku kieruje Europejskim Centrum Astronautów.