| Imię i nazwisko | Gregory Johnson |
| Data urodzenia | 12.05.1962 |
| Narodowość | USA |
DANE OSOBOWE: Urodził się 12 maja 1962 roku w South Ruislip w hrabstwie Middlesex w Wielkiej Brytanii. Jego żoną jest Cari M. Harbaugh, z domu Lubbock, pochodząca z Teksasu. Mają troje dzieci: Matthew, Josepha i Rachel. Za rodzinne miasta uważa Fairborn w stanie Ohio oraz Traverse City w stanie Michigan. W wolnym czasie lubi podróżować, jeździć na rowerze, grać w golfa, słuchać muzyki, grać w brydża sportowego i pracować w drewnie. WYKSZTAŁCENIE: W 1980 roku ukończył Park Hills High School w Fairborn w stanie Ohio. W 1984 roku uzyskał tytuł licencjata nauk ścisłych w dziedzinie inżynierii lotniczej w Akademii Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, a w 1985 roku — tytuł magistra inżynierii konstrukcji lotniczych na Columbia University. W 2005 roku zdobył tytuł MBA na University of Texas w Austin. WYRÓŻNIENIA: Medal NASA za Wyjątkową Służbę (2012); dwa Medale Kosmiczne NASA; nagroda Rising Star przyznana przez McCombs School of Business (2009); Top Fox Safety Award (2005); nagroda dziekana za osiągnięcia akademickie McCombs School of Business (2005); nagrody NASA za wybitne osiągnięcia; nagroda generała porucznika Bobby’ego Bonda dla najlepszego pilota doświadczalnego Sił Powietrznych USA (1996); wyróżnienie dla wybitnego absolwenta Szkoły Pilotów Doświadczalnych Sił Powietrznych USA, rocznik 94A; wyróżnienie z odznaczeniem dla wybitnego absolwenta Akademii Sił Powietrznych USA (1984); tytuł Eagle Scout. Odznaczenia wojskowe: Legion Zasługi, Zaszczytny Krzyż Lotniczy, dwa Medale za Zasługi oraz cztery Medale Lotnicze. SŁUŻBA WOJSKOWA: Po ukończeniu Akademii Sił Powietrznych USA w maju 1984 roku Johnson uzyskał kwalifikacje pilota wojskowego w maju 1986 roku w bazie Reese w Teksasie. Do 1989 roku służył tam jako instruktor na samolotach T-38A. Następnie został pilotem F-15E Eagle w 335. Eskadrze Myśliwskiej w bazie Seymour Johnson w Karolinie Północnej. W grudniu 1990 roku skierowano go do Al Kharj w Arabii Saudyjskiej, gdzie wykonał 34 loty bojowe w ramach operacji Pustynna Burza. W grudniu 1992 roku ponownie trafił do Arabii Saudyjskiej na trzy miesiące i wykonał kolejnych 27 lotów bojowych w ramach operacji Southern Watch. W 1993 roku ukończył Szkołę Pilotów Doświadczalnych Sił Powietrznych w bazie Edwards w Kalifornii. Po ukończeniu szkolenia w 1994 roku został przydzielony do 445. Eskadry Lotów Doświadczalnych w bazie Edwards, gdzie pilotował i testował samoloty F-15C/E, NF-15B oraz T-38A/B. Wylatał ponad 5000 godzin na przeszło 50 typach statków powietrznych. Odszedł z Sił Powietrznych 1 lutego 2009 roku. SŁUŻBA W NASA: W czerwcu 1998 roku NASA wybrała Johnsona do grona astronautów; szkolenie rozpoczął w sierpniu tego samego roku. Po dwuletnim szkoleniu podstawowym przydzielono go do zespołu modernizującego awionikę kokpitu wahadłowców. Zajmował się projektowaniem wyświetlaczy dla przyszłych misji, a także planowaniem procedur awaryjnego przerwania lotu i fazy wznoszenia. Brał udział w pracach kilku specjalnych zespołów, w tym zespołu badającego uderzenia pianki z zewnętrznego zbiornika paliwa, który analizował przyczyny katastrofy Columbii w 2003 roku. Zespół wykazał, że fragmenty pianki odrywające się podczas wznoszenia mogły poważnie uszkodzić osłonę termiczną krawędzi natarcia wahadłowca. Przez kolejnych pięć lat Johnson pełnił funkcję zastępcy, a następnie szefa działu bezpieczeństwa astronautów, nadzorując kwestie bezpieczeństwa wahadłowców, Międzynarodowej Stacji Kosmicznej i samolotów T-38. W 2007 roku wybrano go na pilota wahadłowca Endeavour podczas misji STS-123, która wystartowała w marcu 2008 roku. Po powrocie pełnił funkcję operatora łączności z załogą (CAPCOM) podczas misji STS-126, STS-119, STS-125 i STS-127. W 2009 roku przeszedł szkolenie na pilota i głównego operatora ramienia robotycznego do misji ratunkowej STS-400, przygotowanej na wypadek konieczności ewakuacji załogi STS-125 (Hubble’a); ostatecznie misja ratunkowa nie była potrzebna. W maju 2011 roku pilotował Endeavoura podczas jego ostatniego lotu — misji STS-134. Od października 2011 do listopada 2012 roku był oddelegowany na rok na stanowisko zastępcy dyrektora ds. programów zewnętrznych i działalności ośrodka w NASA Glenn Research Center w Cleveland w stanie Ohio. Zarządzał tam działaniami z zakresu komunikacji, współpracy ze społeczeństwem i edukacji. Po powrocie do Johnson Space Center pod koniec 2012 roku kierował w biurze astronautów grupą roboczą ds. statków zaopatrujących stację. Zespół planował misje statków SpaceX Dragon, Orbital Cygnus i japońskiego HTV, a także przygotowywał astronautów i wspierał realizację lotów do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz z powrotem. W sierpniu 2013 roku Johnson opuścił NASA, by objąć stanowisko dyrektora wykonawczego CASIS — Centrum Rozwoju Badań Naukowych w Kosmosie. LOTY KOSMICZNE: Johnson był pilotem misji STS-123 Endeavour, która trwała od 11 do 26 marca 2008 roku i była 25. misją montażową wahadłowca i stacji. Załoga dostarczyła japoński moduł logistyczny Kibo w wersji ciśnieniowej — pierwszy hermetyzowany element laboratorium Kibo — oraz Dextre, kanadyjskiego robota będącego ostatnim elementem systemu obsługi serwisowej stacji. Johnson pilotował wahadłowiec i obsługiwał ramiona robotyczne zarówno Endeavoura, jak i stacji, wspierając liczne zadania podczas misji. Załoga wykonała rekordowe pięć spacerów kosmicznych. Na stację dostarczono inżyniera pokładowego Ekspedycji 16, Garretta Reismana, a na Ziemię powrócił Léopold Eyharts z Europejskiej Agencji Kosmicznej. Misja objęła 250 okrążeń Ziemi i ponad 9,6 miliona kilometrów; trwała 15 dni, 18 godzin i 10 minut. Johnson pilotował również misję STS-134 Endeavour, szósty lot montażowy na stację (ULF6), trwającą od 16 maja do 1 czerwca 2011 roku. Była to przedostatnia misja programu wahadłowców NASA, a zarazem ostatni lot Endeavoura. Podczas 16-dniowej misji wahadłowiec dostarczył spektrometr magnetyczny Alpha (AMS) oraz części zamienne, w tym dwie anteny łączności w paśmie S i zbiornik gazu pod wysokim ciśnieniem. Była to 36. misja wahadłowca na stację. Johnson kierował obsługą ramion robotycznych wahadłowca i stacji; do jego zadań należał montaż AMS oraz wysięgnika z czujnikami, co dopełniło montaż stacji. Załoga wykonała cztery spacery kosmiczne. Misja trwała 15 dni, 17 godzin, 38 minut i 23 sekundy; wahadłowiec pokonał 10 477 123 kilometry i wykonał 248 okrążeń Ziemi.