| Imię i nazwisko | John Grunsfeld |
| Data urodzenia | 10.10.1958 |
| Narodowość | USA |
DANE OSOBOWE: Urodził się w Chicago w stanie Illinois. Jest żonaty z Carol E. Schiff, z domu Schiff. Mają dwoje dzieci. John interesuje się wspinaczką wysokogórską, lotnictwem, żeglarstwem, kolarstwem i muzyką. Jego ojciec, Ernest A. Grunsfeld III, mieszka w Highland Park w stanie Illinois. Rodzice Carol, David i Ruth Schiff, również mieszkają w Highland Park. WYKSZTAŁCENIE: W 1976 roku ukończył Highland Park High School w Highland Park w stanie Illinois. W 1980 roku uzyskał licencjat z fizyki w Massachusetts Institute of Technology, a w 1984 i 1988 roku — odpowiednio tytuł magistra i doktora fizyki na University of Chicago. ORGANIZACJE: American Astronomical Society, American Alpine Club, Explorers Club, Experimental Aircraft Association oraz Aircraft Owners and Pilots Association. WYRÓŻNIENIA: Stypendium W.D. Graingera w dziedzinie fizyki doświadczalnej (1988–1989); stypendium badawcze NASA dla doktorantów (1985–1987); Medale Lotów Kosmicznych NASA (1995, 1997, 1999 i 2002); Medale NASA za Wyjątkową Służbę (1997, 1998 i 2000); Medal NASA za Wybitną Służbę (2002); nagroda dla wybitnego absolwenta University of Chicago; nagroda za zasługi na rzecz absolwentów University of Chicago; Dyplom Komarowa (1995); Dyplomy Korolowa (1999 i 2002); NASA Constellation Award (2004); medal Society of Logistics Engineers i Space Logistics (2006). DOŚWIADCZENIE: Dr Grunsfeld zajmował stanowiska akademickie: naukowca wizytującego na Uniwersytecie Tokijskim w Institute of Space and Astronautical Science (1980–1981), asystenta naukowego na University of Chicago (1981–1985), stypendysty badawczego NASA na tej uczelni (1985–1987), stypendysty podoktorskiego W.D. Graingera w dziedzinie fizyki doświadczalnej (1988–1989) oraz starszego pracownika naukowego w California Institute of Technology (1989–1992). Prowadził badania nad astronomią rentgenowską i gamma, wysokoenergetycznymi promieniami kosmicznymi oraz opracowywaniem nowych detektorów i aparatury. Badał pulsary podwójne oraz źródła promieniowania rentgenowskiego i gamma o wysokiej energii, korzystając z obserwatorium NASA Compton Gamma Ray Observatory, satelitów rentgenowskich, radioteleskopów i teleskopów optycznych, w tym Kosmicznego Teleskopu Hubble’a. DOŚWIADCZENIE W NASA: W marcu 1992 roku NASA wybrała Grunsfelda do korpusu astronautów; w sierpniu tego samego roku rozpoczął pracę w Johnson Space Center. Po rocznym szkoleniu uzyskał kwalifikacje do lotów jako specjalista misji. Początkowo pracował w dziale rozwoju misji Biura Astronautów i odpowiadał za komputery przenośne używane w kosmosie. Po pierwszym locie kierował zespołem inżynierów i programistów, który opracowywał wyświetlacze służące załodze do sterowania Międzynarodową Stacją Kosmiczną (ISS). Połączył zasoby zespołu ds. wyświetlaczy Centrum Kontroli Misji z zapleczem szkoleniowym stacji, tworząc Common Display Development Facility. Ośrodek ten odpowiada za systemy wyświetlania na pokładzie ISS i w Centrum Kontroli Misji, wykorzystując programowanie obiektowe. Po drugim locie został szefem działu wsparcia komputerowego Biura Astronautów, obsługującego programy wahadłowców i ISS oraz rozwój zaawansowanych technologii. Po misji STS-103 kierował działem spacerów kosmicznych, a po STS-109 pracował jako instruktor w działach spacerów kosmicznych i robotyki oraz nad koncepcjami i technologiami eksploracji przestrzeni poza niską orbitą okołoziemską. W latach 2003–2004 pełnił funkcję głównego naukowca NASA, oddelegowanego do centrali agencji, gdzie pomagał opracować prezydencką wizję eksploracji kosmosu. Uczestniczył w pięciu lotach kosmicznych: STS-67 (1995), STS-81 (1997), STS-103 (1999), STS-109 (2002) i STS-125 (2009). Spędził w kosmosie ponad 58 dni, w tym 58 godzin i 30 minut podczas ośmiu spacerów kosmicznych. W grudniu 2009 roku odszedł z NASA i objął stanowisko zastępcy dyrektora Space Telescope Science Institute w Baltimore. W styczniu 2012 roku wrócił do NASA jako zastępca administratora Dyrekcji Misji Naukowych w centrali agencji w Waszyngtonie. LOTY KOSMICZNE: STS-67/Astro-2 na pokładzie wahadłowca Endeavour (2–18 marca 1995) rozpoczął się w Kennedy Space Center na Florydzie i zakończył lądowaniem w Edwards Air Force Base w Kalifornii. Był to drugi lot obserwatorium Astro, wyjątkowego zestawu trzech teleskopów ultrafioletowych. Podczas rekordowej, 16-dniowej misji załoga prowadziła całodobowe obserwacje widm dalekiego ultrafioletu słabych obiektów astronomicznych oraz polaryzacji światła ultrafioletowego emitowanego przez gorące gwiazdy i odległe galaktyki. Misja trwała 399 godzin i 9 minut. STS-81 na pokładzie wahadłowca Atlantis (12–22 stycznia 1997) była 10-dniową misją, piątą wyprawą, podczas której wahadłowiec cumował do rosyjskiej stacji kosmicznej Mir, i drugą wymianą amerykańskich astronautów. Na pokładzie znajdował się również podwójny moduł Spacehab, zapewniający dodatkowe miejsce na eksperymenty. Podczas pięciu dni dokowania między statkami przeniesiono ponad trzy tony żywności, wody, sprzętu badawczego i próbek. Grunsfeld pełnił funkcję inżyniera pokładowego. Po 160 okrążeniach Ziemi wahadłowiec wylądował na pasie nr 33 w Kennedy Space Center, kończąc podróż o długości 3,9 miliona mil. Misja trwała 244 godziny i 56 minut. STS-103 na pokładzie wahadłowca Discovery (19–27 grudnia 1999) była ośmiodniową misją, podczas której załoga wymieniła żyroskopy i instrumenty naukowe oraz zmodernizowała systemy Kosmicznego Teleskopu Hubble’a (HST). Aby zwiększyć jego możliwości badawcze, przeprowadzono trzy spacery kosmiczne. Grunsfeld odbył dwa, trwające łącznie 16 godzin i 23 minuty. Misja obejmowała 120 okrążeń Ziemi i przebycie 3,2 miliona mil; trwała 191 godzin i 11 minut. STS-109 na pokładzie wahadłowca Columbia (1–12 marca 2002) była czwartą misją serwisową HST. Załoga zmodernizowała teleskop, instalując nową kamerę cyfrową, układ chłodzenia kamery podczerwieni, nowe panele słoneczne i system zasilania. Prace przeprowadzono podczas pięciu spacerów kosmicznych w ciągu pięciu kolejnych dni; uczestniczyło w nich czterech członków załogi. Jako dowódca ładunku Grunsfeld odpowiadał za spacery i obsługę teleskopu. Sam odbył trzy spacery, trwające łącznie 21 godzin i 9 minut, podczas których m.in. zainstalował nową jednostkę sterowania zasilaniem. Columbia okrążyła Ziemię 165 razy i pokonała 3,9 miliona mil w czasie ponad 262 godzin. STS-125 na pokładzie wahadłowca Atlantis (11–24 maja 2009) była piątą i ostatnią misją serwisową Hubble’a. Po 19 latach na orbicie teleskop przeszedł gruntowną modernizację: zainstalowano nową kamerę szerokokątną, nowy teleskop ultrafioletowy, baterie, czujnik naprowadzający i żyroskopy, a także wykonano inne naprawy. Grunsfeld kierował pracami podczas spacerów kosmicznych i obsługą Hubble’a. Wykonał trzy z pięciu spacerów, trwające łącznie 20 godzin i 58 minut. Po raz pierwszy podczas pobytu na orbicie naprawiono w teleskopie dwa instrumenty naukowe. Misja trwała 12 dni, 21 godzin, 37 minut i 9 sekund; wahadłowiec pokonał 5 276 000 mil w 197 okrążeniach Ziemi.