| Imię i nazwisko | Kenneth Ham |
| Data urodzenia | 12.12.1964 |
| Narodowość | USA |
| Agencja Kosmiczna | National Aeronautics and Space Administration (NASA) |
| Status | Na emeryturze |
| Typ astronauty | Rządowa agencja |
| Wikipedia | https://en.wikipedia.org/wiki/Kenneth_Ham |
**DANE OSOBOWE:** Urodził się 12 grudnia 1964 r. w Plainfield w stanie New Jersey. Ma dwoje dzieci, Ryana i Randy’ego. Jest mężem Michelle Lucas, pochodzącej z Hobart w stanie Indiana. Jego rodzice, Ed i Marion Ham, mieszkają w Brunswick w stanie Maine. W wolnym czasie lubi biegać, ćwiczyć siłowo, uprawiać różne sporty, latać rekreacyjnie, jeździć na nartach śnieżnych i wodnych, skakać ze spadochronem, nurkować oraz żeglować. **WYKSZTAŁCENIE:** W 1983 r. ukończył Arthur L. Johnson Regional High School w Clark w stanie New Jersey. W 1987 r. uzyskał licencjat z inżynierii lotniczej w Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, a w 1996 r. — tytuł magistra inżynierii lotniczej w Naval Postgraduate School. **ORGANIZACJE:** Society of Experimental Test Pilots, Stowarzyszenie Absolwentów Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, Association of Space Explorers. **WYRÓŻNIENIA:** Absolwent z wyróżnieniem U.S. Naval Test Pilot School. **DOŚWIADCZENIE:** W maju 1987 r., po ukończeniu Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, otrzymał stopień chorążego w Marynarce Wojennej USA. Został tymczasowo przydzielony do Biura Lotów Zero-G NASA w Johnson Space Center, na lotnisku Ellington Field w Houston, gdzie latał jako członek załogi samolotu badawczego NASA do lotów w stanie nieważkości. W październiku 1989 r., po ukończeniu szkolenia na samolotach T-34C, T-2C i TA-4J w bazach lotniczych Corpus Christi i Beeville w Teksasie, uzyskał kwalifikacje lotnika morskiego. Następnie zgłosił się do bazy Cecil Field na Florydzie na szkolenie na samolotach F/A-18, po którym służył w jednostkach VFA-132 „Privateers” i VFA-105 „Gunslingers”. Odbył dwa rejsy na Morze Śródziemne, podczas których uczestniczył w misjach bojowych nad północnym Irakiem i Bośnią. Pełnił funkcje dowódcy uderzeniowego skrzydła lotniczego, pilota demonstracyjnego F/A-18 oraz instruktora użycia gogli noktowizyjnych. Został zakwalifikowany do wspólnego programu Naval Postgraduate School i szkoły pilotów doświadczalnych. Przez 18 miesięcy studiował inżynierię lotniczą w Monterey w Kalifornii, a następnie przez 12 miesięcy odbywał szkolenie pilotów doświadczalnych w bazie Patuxent River w stanie Maryland. Wybrano go do zespołu testowego F/A-18E/F Super Hornet jako jednego z pięciu pilotów Marynarki Wojennej odpowiedzialnych za opracowanie nowej floty samolotów. W ramach tej pracy przeprowadzał loty testowe rozszerzające zakres dopuszczalnych parametrów, badał lądowania z użyciem lin hamujących, starty ze wspomaganiem katapultą, oddzielanie uzbrojenia, stabilność układu napędowego, osiągi i właściwości pilotażowe. W chwili wyboru do programu astronautycznego pełnił funkcję głównego pilota testowego ds. przystosowania F/A-18E/F do operowania z lotniskowców. Wylatał ponad 6000 godzin na przeszło 40 typach statków powietrznych. Wykonał też ponad 300 lądowań z użyciem lin hamujących na okrętach i ponad 300 na lądzie. **DOŚWIADCZENIE W NASA:** W czerwcu 1998 r. został wybrany przez NASA, a w sierpniu rozpoczął szkolenie. Program przygotowania kandydatów na astronautów obejmował odprawy i wizyty zapoznawcze, liczne wykłady naukowe i techniczne, intensywne szkolenie z systemów wahadłowca i Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, przygotowanie fizjologiczne oraz zajęcia teoretyczne przed szkoleniem lotniczym na samolocie T-38, a także naukę przetrwania w wodzie i terenie dzikim. Początkowo pełnił funkcję operatora łączności CAPCOM podczas faz wznoszenia i wejścia w atmosferę, na orbicie oraz w trakcie misji na stacji. Pierwszy lot kosmiczny odbył jako pilot misji STS-124; spędził w kosmosie ponad 13 dni. Drugi lot odbył jako dowódca załogi STS-132. Łącznie przebywał w kosmosie 25 dni, 12 godzin, 41 minut i 9 sekund. Później został przydzielony do Działu Operacji Lotniczych NASA, gdzie pracował jako instruktor pilot samolotu T-38N i pilot badawczy samolotu WB-57F. Opuścił NASA w czerwcu 2012 r. **LOTY KOSMICZNE:** Misja STS-124 wahadłowca Discovery (31 maja–14 czerwca 2008 r.) była 123. lotem programu wahadłowców i 26. lotem wahadłowca na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Wahadłowiec wystartował z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego na Florydzie i 2 czerwca 2008 r. połączył się ze stacją, dostarczając japoński moduł laboratoryjny Kibo (JEM-PM) oraz japoński system zdalnego sterowania. Załoga przywiozła na stację 11-metrowe laboratorium Kibo, dołączyła do niego zewnętrzny moduł magazynowy i wykonała trzy spacery kosmiczne, aby przeprowadzić prace konserwacyjne oraz przygotować ramię robotyczne nowego modułu do pracy. Moduł był zadokowany do stacji przez dziewięć dni. Misja dostarczyła również nowego członka załogi stacji — inżyniera pokładowego Ekspedycji 17, Grega Chamitoffa, który zastąpił Garretta Reismana z Ekspedycji 16. Reisman wrócił na Ziemię z załogą STS-124. Misja zakończyła się po 218 okrążeniach Ziemi i przebyciu 9 230 990 km; trwała 13 dni, 18 godzin, 13 minut i 7 sekund. Misja STS-132 wahadłowca Atlantis (14–26 maja 2010 r.) była 132. lotem programu wahadłowców i 32. lotem na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Atlantis wystartował z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego i 16 maja 2010 r. zadokował do stacji, dostarczając rosyjski moduł badawczy Rasswiet (MRM1). Astronauci wykonali trzy spacery kosmiczne, podczas których zainstalowali zapasową antenę i platformę magazynową, wymienili akumulatory w kratownicy P6, magazynujące energię słoneczną, oraz zabrali uchwyt do chwytania służący do przesyłania danych i zasilania, który miał zostać zamontowany później. Za pomocą ramienia robotycznego Atlantisa wyjęli Rasswiet z ładowni wahadłowca i przekazali go ramieniu Canadarm2, które umieściło moduł na elemencie Zaria. Misja zakończyła się po 186 okrążeniach Ziemi i przebyciu 7 853 893 km; trwała 11 dni, 18 godzin, 28 minut i 2 sekundy.