zdjęcie Kent Rominger
Imię i nazwisko Kent Rominger
Data urodzenia 07.08.1956
Narodowość USA
Agencja Kosmiczna National Aeronautics and Space Administration (NASA)
Status Na emeryturze
Typ astronauty Rządowa agencja
X https://twitter.com/Astro_Rommel
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Kent_Rominger

Misje:

  • STS-73
  • STS-80
  • STS-85
  • STS-96
  • STS-100

Informacje o Kent Rominger

DANE OSOBOWE: Urodził się 7 sierpnia 1956 roku w Del Norte w stanie Kolorado. Jest mężem Mary Sue Rule. Mają jedno dziecko. W wolnym czasie lubi jeździć na nartach po śniegu i wodzie, jeździć konno oraz biegać. Jego rodzice, państwo R. Vernon Rominger, mieszkają w Del Norte. Rodzice jego żony, państwo Delbert Rule z Durango w stanie Kolorado, nie żyją. WYKSZTAŁCENIE: W 1974 roku ukończył Del Norte High School w Del Norte. W 1978 roku uzyskał tytuł licencjata inżynierii lądowej na Colorado State University, a w 1987 roku — tytuł magistra inżynierii lotniczej w U.S. Naval Postgraduate School. ORGANIZACJE: Association of Space Explorers, Society of Experimental Test Pilots, American Institute of Aeronautics and Astronautics, Association of Naval Aviation oraz Chi Epsilon Civil Engineering Society. WYRÓŻNIENIA: Defense Superior Service Medal, Distinguished Flying Cross, Defense Meritorious Service Medal, NASA Distinguished Service Medal. W 2000 roku został wprowadzony do Colorado Aviation Hall of Fame. Ukończył U.S. Naval Test Pilot School z wyróżnieniem. W 1988 roku otrzymał tytuł Pilota Testowego Roku Naval Air Test Center, a w 1990 i 1996 roku — odpowiednio Ray E. Tenhoff Award i Jack Northrop Award przyznawane przez Society of Experimental Test Pilots. W 1997 roku otrzymał Colorado State University Distinguished Service Award, a w 1992 roku — tytuł West Coast Tomcat Fighter Pilot of the Year. Znalazł się też w pierwszej dziesiątce pilotów pod względem lądowań na lotniskowcu w skrzydłach lotniczych Two i Nine. DOŚWIADCZENIE: W 1979 roku Rominger otrzymał stopień oficerski w ramach programu Aviation Reserve Officer Candidate (AVROC), a we wrześniu 1980 roku uzyskał uprawnienia lotnika marynarki wojennej. Po przeszkoleniu na F-14 Tomcat służył od października 1981 do stycznia 1985 roku w eskadrze myśliwskiej VF-2, stacjonującej na lotniskowcach USS Ranger i USS Kitty Hawk. W tym czasie ukończył Navy Fighter Weapons School, znaną jako Topgun. W 1987 roku ukończył wspólny program Naval Postgraduate School i szkoły pilotów doświadczalnych, po czym został oficerem projektu F-14 w oddziale prób lotniskowcowych Strike Aircraft Test Directorate w Patuxent River w stanie Maryland. Uczestniczył w pierwszych próbach morskich F-14B, wykonując pierwsze lądowanie z użyciem lin hamujących i pierwszy start katapultowy zmodernizowanego Tomcata. We wrześniu 1990 roku dołączył do eskadry VF-211 jako oficer operacyjny. Wziął udział w misji podczas operacji Pustynna Burza w Zatoce Perskiej na pokładzie USS Nimitz. Wylatał ponad 7000 godzin na ponad 35 typach statków powietrznych i wykonał 685 lądowań na lotniskowcach. KARIERA W NASA: W marcu 1992 roku został wybrany do NASA, a w sierpniu tego samego roku rozpoczął pracę w Johnson Space Center. Po rocznym szkoleniu uzyskał kwalifikacje pilota przyszłych misji wahadłowców. Początkowo zajmował się zagadnieniami technicznymi w oddziale rozwoju operacyjnego Biura Astronautów. Pełnił również funkcje kierownika oddziału operacji wahadłowców, zastępcy dyrektora ds. operacji załogowych oraz szefa Korpusu Astronautów. Odbył pięć lotów kosmicznych i spędził w przestrzeni kosmicznej ponad 1600 godzin. Był pilotem misji STS-73 (1995), STS-80 (1996) i STS-85 (1997), a także dowódcą STS-96 (1999) i STS-100 (2001). W kwietniu 2005 roku odszedł z marynarki wojennej, a we wrześniu 2006 roku zakończył pracę w NASA, by objąć stanowisko w ATK Launch Systems w stanie Utah. LOTY KOSMICZNE: STS-73 na pokładzie Columbii (20 października – 5 listopada 1995 roku) była drugą amerykańską misją laboratorium mikrograwitacyjnego. Badano m.in. materiały, biotechnologię, spalanie i fizykę płynów, prowadząc eksperymenty w ciśnieniowym module Spacelab. Podczas pierwszego lotu Rominger 256 razy okrążył Ziemię, pokonał ponad 6 milionów mil i spędził w kosmosie 15 dni, 21 godzin i 52 minuty. STS-80 na pokładzie Columbii (19 listopada – 7 grudnia 1996 roku) trwała 17 dni. Załoga wypuściła i odzyskała satelity Wake Shield Facility (WSF) oraz ORFEUS. WSF wytwarzał za sobą ultrawysoką próżnię i umożliwiał produkcję cienkich warstw wykorzystywanych w półprzewodnikach i innych zaawansowanych komponentach elektronicznych. Instrumenty ORFEUS, zamontowane na wielokrotnie używanym satelicie Shuttle Pallet Satellite, badały pochodzenie i skład gwiazd. Rominger okrążył Ziemię rekordowe 278 razy, pokonał ponad 7 milionów mil i spędził w kosmosie 17 dni, 15 godzin i 53 minuty. STS-85 na pokładzie Discovery (7–19 sierpnia 1997 roku) była 12-dniową misją, podczas której załoga wypuściła i odzyskała satelitę CRISTA-SPAS, obsługiwała japońskie ramię robotyczne MFD, badała zmiany w atmosferze Ziemi i testowała technologie przeznaczone dla przyszłej Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Wahadłowiec wykonał 189 okrążeń Ziemi, pokonując 4,7 miliona mil; misja trwała 11 dni, 20 godzin i 27 minut. Podczas STS-96 na pokładzie Discovery (27 maja – 6 czerwca 1999 roku) załoga dostarczyła na Międzynarodową Stację Kosmiczną 4 tony zaopatrzenia, przygotowując ją na przybycie pierwszej stałej załogi. Było to pierwsze dokowanie wahadłowca do stacji. Misja obejmowała 153 okrążenia Ziemi, trwała 9 dni, 19 godzin i 13 minut, a załoga pokonała 4 miliony mil. STS-100 na pokładzie Endeavour (19 kwietnia – 1 maja 2001 roku) trwała 12 dni. Załoga zamontowała na stacji zbudowane w Kanadzie ramię robotyczne oraz moduł logistyczny Raffaello. Wahadłowiec pozostawał zadokowany przez osiem dni. Była to najbardziej złożona misja robotyczna w historii programu wahadłowców, a międzynarodowa załoga reprezentowała Stany Zjednoczone, Rosję, Kanadę i Włochy. Misja objęła 187 okrążeń Ziemi; trwała 11 dni, 21 godzin i 30 minut, a jej łączny dystans wyniósł 4,9 miliona mil.