| Imię i nazwisko | Michael Massimino |
| Data urodzenia | 19.08.1962 |
| Narodowość | USA |
**DANE OSOBOWE:** Urodził się w 1962 roku w Nowym Jorku. Pochodzi z Franklin Square w stanie Nowy Jork. Jest żonaty i ma dwoje dzieci. Mike lubi baseball, spędzać czas z rodziną, biwakować oraz trenować dziecięce drużyny sportowe. **WYKSZTAŁCENIE:** - H. Frank Carey High School, Franklin Square, stan Nowy Jork, 1980 - Studia licencjackie z inżynierii przemysłowej, Columbia University, 1984 - Studia magisterskie z inżynierii mechanicznej, Massachusetts Institute of Technology, 1988 - Studia magisterskie z technologii i polityki, Massachusetts Institute of Technology, 1988 - Dyplom inżyniera mechanika, Massachusetts Institute of Technology, 1990 - Doktorat z inżynierii mechanicznej, Massachusetts Institute of Technology, 1992 **ORGANIZACJE:** Stowarzyszenie Absolwentów MIT; Stowarzyszenie Absolwentów Columbia University. **WYRÓŻNIENIA:** Nagroda za osiągnięcia w lotach kosmicznych Amerykańskiego Towarzystwa Astronautycznego za 2009 rok; Medale NASA za loty kosmiczne; Nagroda Guglielma Marconiego za 2005 rok, przyznawana przez Zakon Synów Włoch w Ameryce; Nagroda Laurel magazynu „Aviation Week & Space Technology” za 2002 rok; Dyplom im. Siergieja P. Korolowa. **DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE:** Po uzyskaniu dyplomu licencjata na Columbia University Mike pracował w IBM jako inżynier systemowy w Nowym Jorku, od 1984 do 1986 roku. W 1986 roku rozpoczął studia magisterskie w Massachusetts Institute of Technology, gdzie prowadził badania nad sterowaniem systemami robotyki kosmicznej przez człowieka w Laboratorium Systemów Człowiek–Maszyna na Wydziale Inżynierii Mechanicznej MIT. Jego prace zaowocowały uzyskaniem dwóch patentów. W czasie studiów odbywał letnie staże: w 1987 roku pracował jako inżynier ogólny w Biurze Aeronautyki i Technologii Kosmicznej w centrali NASA, w latach 1988 i 1989 był stypendystą badawczym w Dziale Integracji Systemów Człowiek–Maszyna w Centrum Lotów Kosmicznych im. Marshalla NASA, a w 1990 roku — inżynierem wizytującym w Niemieckim Ośrodku Badań Lotniczych i Kosmicznych (DLR) w Oberpfaffenhofen. Po ukończeniu MIT w 1992 roku podjął pracę jako inżynier badawczy w McDonnell Douglas Aerospace w Houston w Teksasie. Opracowywał tam wyświetlacze komputerowe ułatwiające operatorom obsługę zdalnego manipulatora wahadłowca. Jeden z nich, Manipulator Position Display, przetestowano podczas misji STS-69. W latach 1992–1995 był również adiunktem w Katedrze Inżynierii Mechanicznej i Nauk o Materiałach na Rice University, gdzie wykładał teorię sterowania ze sprzężeniem zwrotnym w układach mechanicznych. We wrześniu 1995 roku dołączył do kadry Georgia Institute of Technology jako adiunkt w Szkole Inżynierii Przemysłowej i Systemowej. Prowadził tam zajęcia z inżynierii systemów człowiek–maszyna i badania nad interfejsami człowiek–maszyna dla systemów kosmicznych oraz lotniczych w Centrum Badań nad Systemami Człowiek–Maszyna. Obecnie jest profesorem niestacjonarnym na Rice University i Georgia Tech. Publikował artykuły w czasopismach technicznych oraz materiałach konferencyjnych. **DOŚWIADCZENIE W NASA:** W maju 1996 roku NASA wybrała Mike’a na kandydata na astronautę; w sierpniu tego samego roku rozpoczął szkolenie w Johnson Space Center. Po dwuletnim szkoleniu podstawowym i ocenie uzyskał kwalifikacje do lotów w charakterze specjalisty misji. Przed pierwszym przydziałem do lotu pracował w oddziałach robotyki oraz aktywności pozapojazdowej (EVA, czyli spacerów kosmicznych) Biura Astronautów. W 2002 roku, po pierwszym locie kosmicznym, pełnił funkcję CAPCOM-a, czyli łącznika z załogą statku, w Centrum Kontroli Misji oraz był łącznikiem technicznym Biura Astronautów z Biurem Programu EVA w Johnson Space Center. Massimino odbył dwa loty kosmiczne: STS-109 w marcu 2002 roku i STS-125 w maju 2009 roku. Spędził w kosmosie łącznie 571 godzin i 47 minut, a podczas czterech spacerów kosmicznych — 30 godzin i 4 minuty. Poza wykonywaniem różnych zadań technicznych kierował również Biurem Wystąpień Astronautów. **LOTY KOSMICZNE:** STS-109, wahadłowiec „Columbia” (1–12 marca 2002 roku), była czwartą misją serwisową Teleskopu Kosmicznego Hubble’a. Załoga zmodernizowała teleskop, instalując nowy moduł zasilania, kamerę Advanced Camera for Surveys oraz nowe panele słoneczne. Podczas pięciu spacerów kosmicznych załoga ustanowiła rekord, spędzając poza statkiem łącznie 35 godzin i 55 minut. Massimino wykonał dwa spacery, trwające łącznie 14 godzin i 46 minut. „Columbia” okrążyła Ziemię 165 razy i pokonała 4,5 miliona mil w ciągu ponad 262 godzin i 10 minut. STS-125, realizowana przez wahadłowiec „Atlantis” w dniach 11–24 maja 2009 roku, była piątą i ostatnią misją serwisową Hubble’a. Przez sześć dni 19-letni teleskop znajdował się w ładowni wahadłowca, gdzie czterech astronautów przeprowadziło gruntowną modernizację podczas pięciu codziennych spacerów kosmicznych, wspieranych przez pozostałych członków załogi. Astronauci uporali się z zamarzniętymi śrubami, uszkodzonymi łbami wkrętów i zablokowanymi poręczami. Pięć spacerów trwało łącznie 36 godzin i 56 minut, ustanawiając nowy rekord. Massimino wykonał dwa spacery, spędzając poza statkiem 15 godzin i 58 minut. Zmodernizowany Hubble otrzymał cztery nowe lub odnowione instrumenty naukowe, nowe akumulatory, żyroskopy i komputer. Misja STS-125 pokonała 5 276 000 mil w ciągu 197 okrążeń Ziemi i trwała 309 godzin, 37 minut i 9 sekund.