zdjęcie Nikolai Budarin
Imię i nazwisko Nikolai Budarin
Data urodzenia 29.04.1963
Narodowość RUS
Agencja Kosmiczna Russian Federal Space Agency (ROSCOSMOS) (RFSA)
Status Na emeryturze
Typ astronauty Rządowa agencja
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_Budarin

Misje:

  • STS-71
  • Soyuz TM-27
  • STS-113

Informacje o Nikolai Budarin

W 1989 roku Nikołaj Budarin został kandydatem na kosmonautę. Pierwszą misję kosmiczną odbył w 1995 roku, spędzając długi czas na pokładzie stacji orbitalnej Mir. Do stacji wrócił podczas kolejnej długotrwałej misji w 1998 roku, a w latach 2002–2003 uczestniczył w Ekspedycji 6 na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Budarin jest mężem Mariny Lwowny Budariny z domu Sidorenko. Mają dwóch synów: Dmitrija, urodzonego w 1977 roku, i Władysława, urodzonego w 1983 roku. Do jego zainteresowań należą wędkarstwo, narciarstwo, grzybobranie, turystyka i jazda na rowerze. Jego ojciec, Michaił Romanowicz Budarin, zmarł w 1984 roku, a matka, Aleksandra Michajłowna Budarina, w 1986 roku. Od 2007 roku jest deputowanym do rosyjskiej Dumy Państwowej z ramienia prorządowej partii Jedna Rosja. W 1979 roku ukończył wieczorowy wydział Moskiewskiego Instytutu Lotniczego im. Ordżonikidzego, uzyskując dyplom inżyniera mechanika ze specjalnością w zakresie budowy samolotów. Otrzymał tytuł Bohatera Federacji Rosyjskiej (5 października 1995 roku) za odwagę i bohaterstwo wykazane podczas długotrwałego lotu kosmicznego na orbitalnym kompleksie badawczym Mir, a także tytuł pilota-kosmonauty Federacji Rosyjskiej (1995). Został odznaczony Orderem „Za Zasługi dla Ojczyzny” II klasy (25 września 2004 roku) za zasługi dla państwa w eksploracji kosmosu oraz odwagę i profesjonalizm, a także III klasy (25 grudnia 1998 roku) za odwagę i poświęcenie podczas lotu na stację Mir. Otrzymał również Medal „Za Zasługi w Badaniu Kosmosu” (12 kwietnia 2011 roku) za wybitne osiągnięcia w badaniu, rozwoju i wykorzystaniu przestrzeni kosmicznej, wieloletnią sumienną pracę oraz działalność publiczną, kazachstański Order Otana (11 listopada 1998 roku) i trzykrotnie NASA Space Flight Medal. W latach 1971–1973 odbywał służbę w Armii Radzieckiej w Czechosłowacji. Następnie zajmował różne stanowiska inżynieryjne w NPO Energia, gdzie uczestniczył w badaniach eksperymentalnych i testach technologii kosmicznych. Od 1976 roku pracował jako elektryk, od 1978 jako brygadzista elektryków, od 1982 jako inżynier prób, od 1986 jako kierownik grupy, a od 1988 roku — do czasu wstąpienia do korpusu kosmonautów — jako główny specjalista i kierownik grupy w ośrodku kontroli i testowania NPO Energia. W lutym 1989 roku przyjęto go do oddziału kosmonautów NPO Energia jako kandydata na kosmonautę-badacza. Od września 1989 do stycznia 1991 roku odbywał pełne podstawowe szkolenie kosmiczne w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. Gagarina. Po zdaniu egzaminu państwowego uzyskał kwalifikacje kosmonauty-badacza. Od lutego 1991 do grudnia 1993 roku szkolił się do lotów statkiem transportowym Sojuz-TM i na stację Mir. Od maja 1994 do lutego 1995 roku przygotowywał się jako inżynier pokładowy załogi rezerwowej Sojuza TM-21 w ramach programu Ekspedycja 18/NASA-1, a równocześnie jako inżynier pokładowy głównej załogi Mira w ramach Ekspedycji 19 (Mir EO-19). Od 27 marca do maja 1995 roku trenował do misji Mir EO-19 jako inżynier pokładowy pierwszej załogi, a od 15 maja do 26 czerwca przygotowywał się w Stanach Zjednoczonych do misji STS-71. Od 27 czerwca do 11 września 1995 roku uczestniczył w misji kosmicznej jako inżynier pokładowy 19. długotrwałej ekspedycji na Mira. Na orbitę poleciał wahadłowcem Atlantis w ramach misji STS-71. Wahadłowiec wystartował z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego 27 czerwca 1995 roku o 19:32:19 UTC, a po dwóch dniach samodzielnego lotu połączył się ze stacją Mir 29 czerwca o 13:00:16 UTC. Budarin spędził w kosmosie 75 dni, 11 godzin i 20 minut. Na Ziemię wrócił statkiem Sojuz TM-21. Kapsuła z Budarinem i kosmonautą Anatolijem Sołowjowem wylądowała 11 września 1995 roku o 06:52:40 UTC, 108 km na północny wschód od Arkałyku. Od 28 stycznia do 25 sierpnia 1998 roku uczestniczył w misji jako inżynier pokładowy 25. długotrwałej ekspedycji na stacji orbitalnej Mir. Statek Sojuz TM-27 z Budarinem, kosmonautą Tałgatem Musabajewem i astronautą Europejskiej Agencji Kosmicznej Léopoldem Eyhartsem wystartował z kosmodromu Bajkonur 29 stycznia 1998 roku o 16:33:42 UTC. Po dwóch dniach samodzielnego lotu połączył się ze stacją, a Musabajew, Budarin i astronauta NASA Andy Thomas utworzyli 25. stałą załogę Mira. Ważnym zadaniem załogi była francuska misja PEGASE, poświęcona głównie naukom biologicznym i fizycznym oraz technologiom kosmicznym. Prowadzono również wspólne eksperymenty naukowe. Sojuz TM-27 z Budarinem, Musabajewem i Jurijem Baturinem wylądował w pobliżu Dżezkazganu 25 sierpnia 1998 roku o 05:24:44 UTC. Podczas misji na Sojuzie i Mirze Budarin spędził w kosmosie łącznie 207 dni, 12 godzin i 51 minut. Od 23 listopada 2002 do 3 maja 2003 roku spędził w kosmosie 161 dni, 1 godzinę i 14 minut jako inżynier pokładowy Ekspedycji 6 na ISS. Załoga poleciała na orbitę wahadłowcem Endeavour w ramach misji STS-113. Wahadłowiec wystartował z kompleksu LC-39A w Centrum Kosmicznym im. Kennedy’ego 24 listopada 2002 roku o 00:49:47 UTC, a z ISS połączył się 25 listopada o 21:59 UTC. Podczas pobytu na stacji Budarin uczestniczył w rosyjskich eksperymentach naukowych i medycznych. Eksperyment Diatomeya polegał na obserwacji powierzchni oceanu w celu wskazania obszarów szczególnie dogodnych do połowów. Inne badanie dotyczyło monitorowania dynamiki lodowców z kosmosu, by lepiej zrozumieć skutki globalnego ocieplenia. W ramach badań medycznych analizowano wpływ mikrograwitacji na organizm człowieka. Budarin wrócił na Ziemię statkiem Sojuz TMA-1 wraz z astronautami NASA Kennethem Bowersoksem i Donaldem Pettitem. Kapsuła wylądowała 4 maja 2003 roku o 02:04:25 UTC, po wejściu w atmosferę po trajektorii balistycznej. Powołana komisja techniczna ustaliła, że przejście do trybu balistycznego lądowania spowodowała nieprawidłowa reakcja jednostki sterującej lądowaniem na sygnały z żyroskopu i miernika prędkości kątowej. Pierwszy spacer kosmiczny Budarin odbył 14 lipca 1995 roku wraz z Anatolijem Sołowjowem. Kosmonauci rozłożyli panel słoneczny modułu Spektr i skontrolowali port dokujący. Spacer trwał 5 godzin i 34 minuty. Drugi spacer, 19 lipca, również odbył z Sołowjowem: przygotowali do rozmieszczenia spektrometr MIRAS, odzyskali eksperyment TREK i wymienili materiały ekspozycyjne. Trwał on 3 godziny i 8 minut. Trzeci spacer odbył się 21 lipca; podczas 5 godzin i 35 minut kosmonauci zainstalowali spektrometr MIRAS. Cztery kolejne spacery Budarin wykonał w 1998 roku z Tałgatem Musabajewem. 1 kwietnia rozpoczęli naprawę panelu słonecznego uszkodzonego w wyniku kolizji Mira ze statkiem zaopatrzeniowym Progress M-34. Spacer trwał od 13:35 do 20:15 UTC, łącznie 6 godzin i 40 minut. 6 kwietnia dokończyli naprawę panelu Spektr. Spacer trwał 4 godziny i 15 minut. Podczas montażu wspornika stacja niespodziewanie przeszła w tryb swobodnego lotu i zaczęła obracać się, odwracając panele od Słońca. Kosmonautom polecono szybko zakończyć montaż i wrócić do środka. Spacer pierwotnie planowano na 3 marca, ale załoga nie zdołała otworzyć śluzy. Budarinowi nie udało się odblokować ostatniego z dziesięciu zatrzasków; był on tak mocno zaciśnięty, że podczas próby złamał trzy klucze. 11 kwietnia kosmonauci zdemontowali z Mira moduł VDU; spacer trwał 6 godzin i 25 minut. 17 kwietnia zamontowali nowy VDU dostarczony przez Progress M-38, co zajęło 6 godzin i 33 minuty. Pięć dni później, 22 kwietnia, zakończyli jego instalację podczas spaceru trwającego 6 godzin i 21 minut. Podczas Ekspedycji 6, 15 stycznia 2003 roku, Budarin miał odbyć sześciogodzinny spacer kosmiczny z astronautą NASA Kennethem Bowersoksem. NASA nie dopuściła go jednak do wyjścia w przestrzeń kosmiczną z powodów medycznych, ponieważ w grudniu 2002 roku nie spełnił amerykańskich norm podczas próby na rowerze stacjonarnym. Rosyjskie władze zakwestionowały tę decyzję, uznając, że Budarin jest zdrowy, mimo zgłaszanych przez NASA „nietypowych cech” układu sercowo-naczyniowego. Podkreśliły, że były one znane i występowały również podczas wcześniejszych lotów kosmonauty. Spacer odbyli ostatecznie Bowersox i Donald Pettit.