| Imię i nazwisko | Ronald Sega |
| Data urodzenia | 04.12.1952 |
| Narodowość | USA |
DANE OSOBOWE: Urodził się 4 grudnia 1952 roku w Cleveland w stanie Ohio. WYKSZTAŁCENIE: W 1970 roku ukończył Nordonia High School w Macedonii w stanie Ohio. W 1974 roku uzyskał tytuł Bachelor of Science z matematyki i fizyki w Akademii Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, w 1975 roku tytuł Master of Science z fizyki na Uniwersytecie Stanowym Ohio, a w 1982 roku doktorat z elektrotechniki na Uniwersytecie Kolorado. ORGANIZACJE: Amerykański Instytut Aeronautyki i Astronautyki (AIAA) — członek stowarzyszony (1992); Instytut Inżynierów Elektryków i Elektroników (IEEE); Amerykańskie Towarzystwo Fizyczne (APS); Instytut Rozwoju Inżynierii — członek honorowy (1992); Towarzystwo Inżynierów Optyki, Fotoniki i Instrumentacji (SPIE); Stowarzyszenie Oficerów Rezerwy Sił Powietrznych; Stowarzyszenie Odkrywców Kosmosu oraz Eta Kappa Nu. WYRÓŻNIENIA: W 1974 roku uznany za wybitnego absolwenta Akademii Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, a w 1976 roku za najlepszego absolwenta kursu szkolenia instruktorów pilotów. W 1980 roku otrzymał tytuł Oficera Roku na Wydziale Fizyki Akademii Sił Powietrznych. Uhonorowany Medalem za Wybitną Służbę Sił Powietrznych, Medalem Pochwalnym oraz Medalem za Osiągnięcia w Rezerwie. W 1985 roku był stypendystą badawczym Sił Powietrznych przy Biurze Badań Naukowych Sił Powietrznych oraz otrzymał nagrodę dla wybitnego wykładowcy Wydziału Elektrotechniki Uniwersytetu Kolorado. W 1988 roku został przyjęty do galerii sław swojej szkoły średniej w Macedonii w stanie Ohio. W tym samym roku otrzymał tytuł Oficera Rezerwy Roku (IMA) Dowództwa Kosmicznego Sił Powietrznych oraz Oficera Rezerwy Roku (IMA) Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. W 1993 roku Clarkson University nadał mu doktorat honoris causa. Otrzymał Medal NASA za Lot Kosmiczny (1994 i 1996), Nagrodę za Wybitne Osiągnięcia od dyrektora operacyjnego NASA w Rosji (1995) oraz Medal NASA za Wybitne Przywództwo (1997). DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE: Po ukończeniu Akademii Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w 1974 roku dr Sega otrzymał stopień podporucznika i rozpoczął służbę w Siłach Powietrznych. W 1975 roku uzyskał tytuł magistra fizyki na Uniwersytecie Stanowym Ohio. Po ukończeniu szkolenia pilotów w 1976 roku pracował jako instruktor pilotów w bazie Williams w Arizonie, gdzie służył do 1979 roku. W latach 1979–1982 wykładał na Wydziale Fizyki Akademii Sił Powietrznych. W tym czasie zaprojektował i zbudował laboratorium do badania pól mikrofalowych z wykorzystaniem technik podczerwieni, a jednocześnie przygotowywał doktorat z elektrotechniki. W 1982 roku dołączył do kadry Uniwersytetu Kolorado w Colorado Springs jako adiunkt na Wydziale Elektrotechniki i Inżynierii Komputerowej. W 1985 roku awansował na stanowisko profesora nadzwyczajnego, w 1988 roku uzyskał stałe zatrudnienie, a w 1990 roku został profesorem. Obecnie przebywa na długotrwałym urlopie. W latach 1987–1988 pełnił funkcję dyrektora technicznego Dyrekcji Laserów i Mechaniki Lotniczo-Kosmicznej w Laboratorium Badawczym Franka J. Seilera przy Akademii Sił Powietrznych. W latach 1989–1990, przebywając na urlopie z Uniwersytetu Kolorado, był profesorem nadzwyczajnym fizyki na Uniwersytecie w Houston i współpracował z Centrum Epitaksji Próżniowej w Kosmosie. Obecnie jest tam profesorem wizytującym. Dr Sega jest współkierownikiem projektu Wake Shield Facility (WSF), który realizowano podczas misji wahadłowca STS-60 w lutym 1994 roku i STS-69 w 1995 roku. Pełnił również funkcję dyrektora misji WSF. Jest autorem lub współautorem ponad 100 publikacji technicznych. Jako oficer rezerwy Sił Powietrznych ma kwalifikacje pilota dowódcy i stopień pułkownika. Wspiera rezerwowo dyrektora ds. planowania Dowództwa Kosmicznego Sił Powietrznych. Jako pilot wylatał ponad 4000 godzin w Siłach Powietrznych, ich rezerwie oraz NASA. Wybrany przez NASA w styczniu 1990 roku, w lipcu 1991 roku uzyskał status astronauty i kwalifikacje do służby jako specjalista misji w załogach wahadłowców. W Biurze Astronautów zajmował się zagadnieniami związanymi z systemem zdalnego manipulowania (RMS), wspierał weryfikację oprogramowania wahadłowców w Laboratorium Integracji Awioniki Wahadłowców (SAIL), pełnił funkcję szefa ds. wystąpień astronautów i kierownika zespołu wsparcia naukowego, a także pracował w zespole integracyjnym stacji kosmicznej. Reprezentował astronautów w Radzie Doradczej ds. Nauki i Wykorzystania Stacji Kosmicznej, niezależnym ciele doradczym NASA. Od listopada 1994 do marca 1995 roku był dyrektorem operacyjnym NASA w Gwiezdnym Miasteczku w Rosji, gdzie odpowiadał za działalność agencji. Zorganizował zaplecze i struktury wspierające szkolenie astronautów i kosmonautów do misji oraz badań naukowych na rosyjskiej stacji kosmicznej Mir. Uczestniczył także w szkoleniu z obsługi rosyjskich systemów kosmicznych i jako pierwszy Amerykanin trenował w rosyjskim skafandrze do spacerów kosmicznych Orłan w podwodnym ośrodku Hydrolaboratorium. Weteran dwóch lotów kosmicznych — STS-60 w 1994 roku i STS-76 w 1996 roku — spędził w kosmosie ponad 420 godzin. Opuścił NASA 1 lipca 1996 roku, aby objąć stanowisko dziekana College of Engineering and Applied Science na Uniwersytecie Kolorado w Colorado Springs. LOTY KOSMICZNE: STS-60 była pierwszą wspólną misją amerykańsko-rosyjską wahadłowca. Misja rozpoczęła się 3 lutego 1994 roku. Był to drugi lot modułu mieszkalnego Spacehab-2 oraz pierwszy lot platformy Wake Shield Facility (WSF-1). Podczas ośmiodniowej misji załoga wahadłowca Discovery prowadziła różnorodne eksperymenty z zakresu biologii, materiałoznawstwa, obserwacji Ziemi i nauk o życiu. Dr Sega pełnił funkcję inżyniera pokładowego podczas startu i lądowania, przeprowadzał eksperymenty na orbicie oraz obsługiwał ramię robotyczne, czterokrotnie mocując platformę Wake Shield do uchwytu w ładowni wahadłowca. Po 130 okrążeniach Ziemi i pokonaniu 3 439 705 mil misja STS-60 zakończyła się lądowaniem w Centrum Kosmicznym im. Kennedy’ego na Florydzie 11 lutego 1994 roku. Pierwszy lot kosmiczny dr Segi trwał 8 dni, 7 godzin i 9 minut. STS-76, trzecia misja wahadłowca obejmująca dokowanie do rosyjskiej stacji Mir, rozpoczęła się 22 marca 1996 roku. Na pokładzie wahadłowca Atlantis znajdowała się sześcioosobowa załoga. Po spotkaniu i zadokowaniu do Mira jeden z astronautów NASA przeniósł się na stację, aby rozpocząć pięciomiesięczny pobyt. Był to początek stałej, dwuletniej obecności amerykańskich astronautów na Mirze. Dr Sega pełnił funkcję dowódcy ładunku i kierował pracami przy Biorack — niewielkim, wielofunkcyjnym laboratorium umieszczonym w module Spacehab w ładowni wahadłowca. Biorack służył do rozwoju technologii, badań podstawowych z zakresu biologii, w tym funkcjonowania komórek roślinnych i zwierzęcych, oraz analizy warunków środowiskowych. Dr Sega odpowiadał za planowanie i działania na orbicie, w tym za rozległy transport zaopatrzenia i materiałów naukowych: na Mira dostarczono 4800 funtów aparatury badawczej i sprzętu misyjnego, żywności, wody oraz powietrza, a na Ziemię przywieziono ponad 1100 funtów amerykańskiego i europejskiego sprzętu naukowego oraz wyposażenia rosyjskiego. Po 144 okrążeniach Ziemi Atlantis z pięcioosobową załogą wylądował 31 marca 1996 roku w bazie sił powietrznych Edwards w Kalifornii. Misja trwała 9 dni, 5 godzin i 15 minut.