Imię i nazwisko Stanley Love
Data urodzenia 08.06.1965
Narodowość USA

Misja:

STS-122

Informacje o Stanley Love

DANE OSOBOWE: Urodził się 8 czerwca 1965 roku w San Diego w Kalifornii, ale za swoje rodzinne miasto uważa Eugene w stanie Oregon. Jest żonaty i ma dwoje dzieci. W wolnym czasie interesuje się sztukami walki, górskimi wędrówkami, czytaniem i pisaniem science fiction oraz odkrywaniem nowej muzyki, filmów kultowych i anime. Jego rodzice, Glen A. i Rhoda M. Love, mieszkają w Oregonie. WYKSZTAŁCENIE: W 1983 roku ukończył Winston Churchill High School w Eugene w stanie Oregon. W 1987 roku uzyskał licencjat z fizyki w Harvey Mudd College w Claremont w Kalifornii. Studiował astronomię na University of Washington w Seattle, gdzie w 1989 roku zdobył tytuł magistra, a w 1993 roku doktora. ORGANIZACJE: Association of Space Explorers; American Astronomical Society; Division for Planetary Science; American Geophysical Union; American Institute of Aeronautics and Astronautics (członek stowarzyszony); Meteoritical Society; stowarzyszenie absolwentów Harvey Mudd College. NAGRODY: Stypendium National Merit i stypendium stanu Oregon (Sigma Chi; 1983–1984); wyróżnienie na liście dziekańskiej Harvey Mudd College (1985, 1986, 1987); stypendium podoktorskie O.K. Earl Prize w California Institute of Technology (1995); nagroda NOVA Jet Propulsion Laboratory (1998); nagroda Lyndon B. Johnson Space Center za osiągnięcia zespołowe (zespół spacerów kosmicznych Ekspedycji 6, 2003); nagrody NASA Space Flight Awareness za pracę zespołową: zespół ISS Testbed for Analog Research (2013) i zespół Orbital Space Plane (2004); United States Antarctica Service Medal (2006); udział w zespole oceniającym oferty dotyczące drugiej fazy programu Orion (2007); NASA Space Flight Medal za misję STS-122 (2008); dyplom uznania Lyndon B. Johnson Space Center za pracę sześcioosobowej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (2009); indywidualne nagrody za osiągnięcia Lyndon B. Johnson Space Center (2003, 2004, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012); członek zespołu łączności z załogą (CAPCOM) misji STS-128/ISS-17A (2009) oraz kierownik zespołu CAPCOM misji STS-131/ISS-19A (2011); członek zespołu operacyjnego misji NASA Extreme Environment Mission Operations (NEEMO) 16 (2012); nagroda NASA za osiągnięcia zespołowe dla zespołu CAPCOM misji STS-134/ISS-ULF-6 (2012). DOŚWIADCZENIE: Latem pracował na University of Oregon w Eugene jako instruktor programowania komputerowego (1984), a następnie jako asystent w laboratoriach fizycznym i chemicznym (1985–1987). Od 1987 roku, jako asystent dydaktyczny na University of Washington w Seattle, prowadził zajęcia z astronomii ogólnej i planetarnej. W latach 1989–1993 był tam asystentem naukowym i uczestniczył w różnych projektach dotyczących napędu kosmicznego i magazynowania energii, fotometrii i spektroskopii gwiazd, analizy powierzchni wystawionych na działanie warunków kosmicznych, zderzeń z dużą prędkością i wychwytywania cząstek, nagrzewania mikrometeoroidów podczas wejścia w atmosferę, obrazowania podczerwonego światła zodiakalnego oraz mikroskopii elektronowej międzyplanetarnych cząstek pyłu. W 1994 roku przeniósł się na University of Hawaii w Honolulu, gdzie prowadził badania podoktorskie nad powstawaniem chondr, ewolucją zderzeniową planetoid i możliwością pochodzenia meteorytów z Merkurego. W 1995 roku otrzymał prestiżowe stypendium podoktorskie California Institute of Technology. Prowadził tam komputerowe symulacje dynamiki płynów podczas zderzeń planetoid, kalibrował detektor uderzeń cząstek pyłu na sondzie Cassini oraz badał doświadczalne ściskanie szokowe kalcytu. W 1997 roku rozpoczął pracę jako inżynier w Jet Propulsion Laboratory, gdzie zajmował się modelami i symulacjami komputerowymi układów instrumentów optycznych statków kosmicznych oraz uczestniczył w ogólnolaboratoryjnym procesie reorganizacji pracy. DOŚWIADCZENIE W NASA: NASA wybrała go na astronautę w czerwcu 1998 roku; szkolenie rozpoczął w sierpniu. Podstawowe przygotowanie kandydatów obejmowało spotkania informacyjne i wizyty, zajęcia naukowe i techniczne, szkolenie z systemów wahadłowca i Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, przygotowanie fizjologiczne, szkolenie naziemne oraz naukę przetrwania w wodzie i terenie, poprzedzającą loty szkoleniowe samolotami T-38. Po ukończeniu podstawowego programu odbył szkolenie zaawansowane: zajęcia dotyczące spacerów kosmicznych i ćwiczenia w skafandrze pod wodą w Neutral Buoyancy Laboratory (NBL), kursy oraz intensywne treningi na symulatorach obsługi ramion robotycznych wahadłowca i stacji, a także szkolenie i kwalifikację na drugiego pilota podczas zbliżania i dokowania wahadłowca do innego statku na orbicie. Przeszedł również szkolenia z przywództwa i przetrwania w dzikich oraz zimnych rejonach Alaski, Utah i Kanady. W 1999 roku, w ramach pierwszego przydziału technicznego, reprezentował Biuro Astronautów w zespole inżynierów odpowiedzialnym za systemy kontroli środowiska i podtrzymywania życia, przygotowującym się na przyjęcie pierwszych załóg Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. W 2000 roku został łącznikiem z załogą (CAPCOM) w Centrum Kontroli Misji podczas Ekspedycji 1–7 oraz misji wahadłowców STS-104 (ISS-7A), STS-108 (ISS-UF-1) i STS-112 (ISS-9A). Po katastrofie Columbii w 2003 roku pracował w dziale eksploracji Biura Astronautów. Brał udział w badaniu certyfikacji bezpieczeństwa załogowych lotów orbitalnego statku kosmicznego i rakiet nośnych, pomagał opracowywać wymagania dla przyszłych systemów startowych przystosowanych do lotów załogowych, w tym rakiety Ares I, a także badał warunki polarne jako analog przyszłych misji kosmicznych. W tym celu uczestniczył w wyprawach Antarctic Search for Meteorites (ANSMET) w latach 2004–2005 i 2012–2013. Zasiadał również w komisji oceniającej oferty dotyczące kluczowego kontraktu drugiej fazy programu Orion. W 2004 roku wraz z astronautą Edem Lu współwynalazł „ciągnik grawitacyjny” — nowatorską metodę kontrolowanej zmiany orbit niebezpiecznych planetoid. Po misji STS-122 wspierał załogę Ekspedycji 18, a następnie ponownie pełnił funkcję CAPCOM podczas Ekspedycji 17, 18 i 22–26 oraz misji wahadłowców STS-127/ISS-2JA, STS-128/ISS-17A, STS-129/ISS-ULF3, STS-131/ISS-19A, STS-132/ISS-ULF4, STS-133/ISS-ULF5, STS-134/ISS-ULF6 i STS-135/ISS-ULF7, czyli ostatniego lotu wahadłowca. Po zakończeniu aktywnej służby lotniczej w 2010 roku uczestniczył jako członek załogi łazika w symulowanej misji na powierzchni Księżyca w ramach Desert Research and Technology Studies na pustyni w Arizonie, a także pilotował podwodne pojazdy DeepWorker w projekcie Pavilion Lake Research Project w Kolumbii Brytyjskiej. W 2011 roku reprezentował Biuro Załóg w zespole programu Space Launch System i uczestniczył w przygotowaniu rakiety Atlas V do lotów załogowych. W 2012 roku ponownie pełnił funkcję drugiego pilota podczas szesnastej misji testowej NASA Extreme Environment Mission Operations (NEEMO), prowadzonej u wybrzeży Key Largo na Florydzie. W latach 2012–2013, w ramach rotacyjnego przydziału w Dyrekcji Wsparcia Rozwoju Eksploracji Załogowej w Johnson Space Center NASA, reprezentował załogi w programach symulujących loty kosmiczne oraz wspierał opracowywanie przyszłych misji eksploracji głębokiego kosmosu. W 2014 roku wrócił do Biura Astronautów, gdzie ponownie reprezentował załogi w programie Space Launch System (SLS) i nadal uczestniczył w planowaniu załogowych misji na planetoidy, Księżyc i Marsa. LOTY KOSMICZNE: W 2008 roku odbył swój pierwszy lot kosmiczny jako członek załogi misji STS-122. Spędził w kosmosie ponad 306 godzin, w tym ponad 15 godzin podczas dwóch spacerów kosmicznych. Misja STS-122 wahadłowca Atlantis, trwająca od 7 do 20 lutego 2008 roku, była 24. lotem wahadłowca do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Jej głównym celem było dostarczenie i stałe zainstalowanie na stacji europejskiego laboratorium Columbus. Love odbył dwa spacery kosmiczne, podczas których przygotowywał laboratorium do montażu, instalował dwa ładunki naukowe na jego zewnętrznej powierzchni oraz zabrał niesprawny żyroskop ISS na pokład wahadłowca, by sprowadzić go na Ziemię. Do jego obowiązków należała także obsługa ramion robotycznych stacji i wahadłowca. STS-122 była misją wymiany załogi: dostarczyła inżyniera pokładowego Ekspedycji 16, astronautę Europejskiej Agencji Kosmicznej Léopolda Eyhartsa, i zabrała na Ziemię inżyniera pokładowego tej ekspedycji, astronautę NASA Daniela Taniego. Misja trwała 12 dni, 18 godzin, 21 minut i 40 sekund. Wahadłowiec pokonał 5 296 832 mile statutowe w 203 okrążeniach Ziemi.