| Imię i nazwisko | Stephen Robinson |
| Data urodzenia | 26.10.1955 |
| Narodowość | USA |
| Agencja Kosmiczna | National Aeronautics and Space Administration (NASA) |
| Status | Na emeryturze |
| Typ astronauty | Rządowa agencja |
| Wikipedia | https://en.wikipedia.org/wiki/Stephen_Robinson |
**DANE OSOBISTE:** Urodził się 26 października 1955 roku w Sacramento w Kalifornii. Lubi latać, interesuje się zabytkowymi samolotami, pływa kajakiem, wędruje, rysuje, maluje i wykonuje zdjęcia stereoskopowe. Gra na gitarze prowadzącej w Max Q — rockowym zespole złożonym z astronautów. Gra także na kontrabasie, banjo, mandolinie, gitarze pedal steel i wiolonczeli. **WYKSZTAŁCENIE:** Ukończył Campolindo High School w Moraga w Kalifornii (1973), a następnie uzyskał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis tytuły licencjata nauk ścisłych w dziedzinie inżynierii mechanicznej i lotniczej (1978). Na Uniwersytecie Stanforda zdobył tytuł magistra inżynierii mechanicznej (1985), a w 1990 roku doktorat z tej dziedziny, ze specjalizacją dodatkową w aeronautyce i astronautyce. **ORGANIZACJE:** Experimental Aircraft Association. **WYRÓŻNIENIA:** Nagroda Honorowa NASA Ames dla naukowca (1989); nagroda American Institute of Aeronautics and Astronautics za wybitną pracę techniczną w dziedzinie aerodynamiki stosowanej, jako współautor (1992); stypendium inżynierskie NASA/Space Club Low Memorial (1993); Medale Lotów Kosmicznych NASA (1997, 1998, 2005, 2010); Medal NASA za Wybitne Przywództwo (2000); Medal UC Davis (2005); Nagroda NASA Thorne za Bezpieczeństwo (2007); Medal NASA za Wybitną Służbę (2011). **DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE:** Robinson rozpoczął współpracę z NASA w 1975 roku jako student uczestniczący w programie praktyk w Ames Research Center w Kalifornii. Pracował jako grafik, geodeta, muzyk i prezenter radiowy, a w 1979 roku dołączył do NASA Ames jako naukowiec. Zajmował się dynamiką płynów, aerodynamiką, aparaturą pomiarową oraz komputerową wizualizacją naukową. W trakcie pracy w NASA Ames ukończył studia magisterskie i doktoranckie na Stanfordzie, koncentrując badania na fizyce turbulencji, a także badając dynamikę ludzkiego oka. W latach 1982–1986 założył i prowadził w Dolinie Krzemowej firmę tworzącą oprogramowanie do grafiki komputerowej. W 1990 roku został szefem Oddziału Eksperymentalnej Fizyki Przepływów w Langley Research Center NASA w Wirginii, gdzie kierował zespołem 35 inżynierów i naukowców prowadzących badania nad aerodynamiką i fizyką płynów. W 1993 roku otrzymał stypendium inżynierskie NASA/Space Club Low Memorial i na 15 miesięcy wyjechał do Massachusetts Institute of Technology (MIT) jako inżynier wizytujący w Man Vehicle Laboratory (MVL). W ramach zespołu MVL prowadził badania neuroprzedsionkowe astronautów podczas misji wahadłowca Spacelab Life Sciences 2 (STS-58). W MIT zajmował się także dynamiką pracy w przestrzeni kosmicznej, w tym przechwytywaniem satelitów i montażem konstrukcji. Był również naukowcem wizytującym w Volpe National Transportation Systems Center amerykańskiego Departamentu Transportu; badał modelowanie środowiska na potrzeby symulacji lotu, czynniki ludzkie w kokpicie podczas podejść według wskazań GPS oraz ruchome mapy. We wrześniu 1994 roku wrócił do Langley, gdzie równocześnie pracował jako naukowiec w Oddziale Optymalizacji Projektowania Wielodyscyplinarnego oraz kierował zespołem ds. aerodynamiki i akustyki w programie NASA General Aviation Technology. Lata od 14. roku życia i ma na koncie ponad 3500 godzin spędzonych w powietrzu i kosmosie — od zabytkowych samolotów z kółkiem ogonowym po wahadłowce NASA. **SŁUŻBA W KORPUSIE ASTRONAUTÓW:** W grudniu 1994 roku Robinson został wybrany na astronautę, a w marcu 1995 roku rozpoczął służbę w Johnson Space Center w Houston. W Biurze Astronautów pełnił różnorodne funkcje techniczne: testował oprogramowanie sterujące wahadłowcem, opracowywał komputery pokładowe i wyposażenie załogi, uczestniczył w pracach nad ramieniem robotycznym Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz kierował zespołem astronautów określającym wymagania dotyczące okien statku Orion. Przez 17 misji wahadłowców pełnił funkcję łącznika załogi z centrum kontroli lotów (CAPCOM), w tym podczas ostatniej misji wahadłowca, STS-135. CAPCOM przekazuje załodze polecenia i informacje z centrum kontroli. Przez dwa lata był także szefem ds. bezpieczeństwa w Biurze Astronautów. Od stycznia 2012 roku kierował Laboratorium Wirtualnej Rzeczywistości Johnson Space Center NASA i pełnił funkcję szefa ds. bezpieczeństwa lotniczego w Biurze Astronautów. Odszedł z NASA 30 czerwca 2012 roku po 17 latach służby jako astronauta i 36 latach pracy dla agencji. Obecnie jest profesorem inżynierii mechanicznej i lotniczej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis. Robinson odbył cztery loty wahadłowcem i był członkiem załogi rezerwowej czwartej ekspedycji na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Podczas misji **STS-85** wahadłowca Discovery (7–19 sierpnia 1997), trwającej 12 dni, załoga umieściła na orbicie i odzyskała satelitę CRISTA-SPAS, obsługiwała japońskie ramię robotyczne MFD, badała zmiany w atmosferze Ziemi i testowała technologie przeznaczone dla stacji kosmicznej. Robinson sterował ramieniem wahadłowca i eksperymentalnym ramieniem japońskim, a także pełnił funkcję rezerwowego astronauty do spaceru kosmicznego. Misja objęła 189 okrążeń Ziemi i 4,7 miliona mil; trwała 284 godziny i 27 minut. Podczas dziewięciodniowej misji **STS-95** (29 października–7 listopada 1998) załoga realizowała ponad 80 zadań naukowych, m.in. umieściła na orbicie obserwatorium słoneczne Spartan i platformę testową systemów teleskopu Hubble’a oraz prowadziła badania nad wpływem lotów kosmicznych i starzenia się organizmu z udziałem członka załogi Johna Glenna. Jako dowódca ładunku Robinson odpowiadał za wykonanie celów naukowych misji, a jako główny operator ramienia wahadłowca umieścił satelitę Spartan na orbicie i sprowadził go z powrotem. Misja objęła 134 okrążenia Ziemi i 3,6 miliona mil; trwała 213 godzin i 44 minuty. W latach 1999–2001 Robinson był członkiem załogi rezerwowej czwartej ekspedycji na Międzynarodową Stację Kosmiczną; przeszedł m.in. szkolenie i certyfikację kosmonauty w Gwiezdnym Miasteczku w Rosji. Misja **STS-114** wahadłowca Discovery (26 lipca–9 sierpnia 2005) była powrotem wahadłowców do lotów po katastrofie Columbii, do której doszło dwa i pół roku wcześniej. Jej celem było zaopatrzenie stacji kosmicznej oraz sprawdzenie nowych procedur bezpieczeństwa, inspekcji i naprawy wahadłowca. Robinson pełnił funkcję inżyniera pokładowego i odbył trzy spacery kosmiczne, trwające łącznie 20 godzin i 5 minut. Podczas jednego z nich przeprowadził nieplanowaną, bezprecedensową naprawę osłony termicznej Discovery. Po dwutygodniowej podróży o długości 5,8 miliona mil wahadłowiec i jego załoga wylądowali w bazie Edwards w Kalifornii. Misja trwała 333 godziny, 32 minuty i 48 sekund; objęła 219 okrążeń Ziemi. Podczas misji **STS-130** wahadłowca Endeavour (8–21 lutego 2010), rozpoczętej nocnym startem, dostarczono ostatnie stałe moduły Międzynarodowej Stacji Kosmicznej: Tranquility (Node 3) oraz wyposażony w siedem okien moduł obserwacyjny Cupola. Tranquility pełni obecnie funkcję centrum systemów podtrzymywania życia stacji, mieszcząc urządzenia do ćwiczeń, recyklingu wody i kontroli środowiska. Robinson był inżynierem pokładowym, kierował z wnętrza Endeavour operacjami podczas trzech spacerów kosmicznych i nadzorował wyposażanie nowego modułu Node 3. W trakcie dwutygodniowej misji załoga pokonała ponad 5,7 miliona mil i wykonała 217 okrążeń Ziemi, lądując nocą w Kennedy Space Center na Florydzie. Podczas misji STS-85 w 1997 roku, STS-95 w 1998 roku, STS-114 w 2005 roku i STS-130 w 2010 roku Robinson spędził w kosmosie łącznie ponad 1156 godzin, czyli 48 dni, i pokonał 19,8 miliona mil. Odbył też spacery kosmiczne trwające łącznie ponad 20 godzin.