| Imię i nazwisko | William McArthur Jr |
| Data urodzenia | 26.07.1951 |
| Narodowość | USA |
**DANE OSOBISTE:** Urodził się 26 lipca 1951 roku w Laurinburgu w Karolinie Północnej. Za swoje rodzinne miasto uważa Wakullę w Karolinie Północnej. Jest mężem Cynthii Kathryn Lovin, z domu Lovin, pochodzącej z Red Springs w Karolinie Północnej. Mają dwie córki i czworo wnucząt. Lubi jazdę na rowerze, fotografię i pracę z komputerami osobistymi. Jego rodzice, generał brygady William S. McArthur i Edith P. Avant, oraz ojczym Weldon C. Avant nie żyją. **WYKSZTAŁCENIE:** W 1969 roku ukończył Red Springs High School w Red Springs w Karolinie Północnej. W 1973 roku uzyskał tytuł licencjata nauk stosowanych i inżynierii w Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point w stanie Nowy Jork, a w 1983 roku — tytuł magistra inżynierii lotniczej w Georgia Institute of Technology. **ORGANIZACJE:** American Institute of Aeronautics and Astronautics (AIAA), Army Aviation Association of America, Association of the U.S. Army, Stowarzyszenie Absolwentów Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych, West Point Society of Greater Houston, MENSA, Phi Kappa Phi oraz Association of Space Explorers. **WYRÓŻNIENIA:** Army Distinguished Service Medal; Defense Superior Service Medal; Defense Meritorious Service Medal z pierwszą brązową gwiazdką; Meritorious Service Medal z pierwszą brązową gwiazdką; Army Commendation Medal; NASA Space Flight Medal; NASA Distinguished Service Medal; NASA Outstanding Leadership Medal; NASA Exceptional Service Medal; rosyjski Medal Zasługi za Odkrywanie Kosmosu; tytuł Wybitnego Absolwenta Szkoły Lotnictwa Armii Stanów Zjednoczonych; honorowy doktorat nauk Uniwersytetu Strathclyde w Glasgow oraz Uniwersytetu Karoliny Północnej w Pembroke; Order of the Long Leaf Pine, najwyższe cywilne odznaczenie Karoliny Północnej; Georgia Tech Academy of Distinguished Engineering Alumni (1996); dyplomy Komarowa Międzynarodowej Federacji Lotniczej (FAI) (1993 i 2006); American Astronautical Society Flight Achievement Award (1996); tytuł profesora wizytującego Green Honors na Wydziale Nauk i Inżynierii Texas Christian University (1997); Ellis Island Medal of Honor; Order św. Michała w klasie złotej i srebrnej, przyznany przez Army Aviation Association of America; Robert M. Leich Award tej organizacji (2000); dyplom Korolowa przyznany przez FAI (2000); West Point Distinguished Graduate Award (2011); Georgia Tech College of Engineering Hall of Fame (2013). **SŁUŻBA WOJSKOWA:** W czerwcu 1973 roku McArthur ukończył Akademię Wojskową Stanów Zjednoczonych i otrzymał stopień podporucznika armii. Po służbie w 82. Dywizji Powietrznodesantowej w Fort Bragg w Karolinie Północnej, w 1975 roku rozpoczął naukę w Szkole Lotnictwa Armii Stanów Zjednoczonych. Ukończył szkolenie lotnicze z najlepszym wynikiem w swojej grupie, a w czerwcu 1976 roku uzyskał kwalifikacje pilota wojskowego. Następnie służył jako dowódca zespołu rozpoznania lotniczego oraz dowódca sekcji lotniczej brygady 2. Dywizji Piechoty w Korei Południowej. W 1978 roku przydzielono go do 24. Batalionu Lotnictwa Bojowego w Savannah w stanie Georgia, gdzie pełnił funkcje dowódcy kompanii, dowódcy plutonu i oficera operacyjnego. Po ukończeniu studiów w Georgia Tech został adiunktem w Katedrze Mechaniki Akademii Wojskowej w West Point. W czerwcu 1987 roku ukończył Szkołę Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i uzyskał kwalifikacje pilota doświadczalnego. Ukończył również wojskowe kursy spadochronowe i instruktorskie dla skoczków oraz kurs dla oficerów dowódczo-sztabowych. W 2001 roku odszedł z armii. Jako pilot wojskowy najwyższej klasy wylatał ponad 9000 godzin na 41 różnych statkach powietrznych i kosmicznych. **SŁUŻBA W NASA:** W sierpniu 1987 roku McArthur rozpoczął pracę w Centrum Kosmicznym im. Johnsona jako inżynier do spraw integracji wahadłowców. Odpowiadał za współpracę inżynieryjną podczas operacji startowych i lądowania. Brał czynny udział w zintegrowanych testach systemów sterowania lotem każdego orbitera przed wznowieniem lotów oraz pracował w grupie zadaniowej do spraw ewakuacji i ratownictwa w sytuacjach awaryjnych. W styczniu 1990 roku NASA wybrała go do korpusu astronautów; szkolenie astronautyczne ukończył w lipcu 1991 roku. W Biurze Astronautów zajmował się m.in. zagadnieniami dotyczącymi rakietowych silników pomocniczych oraz ich zmodernizowanych i zaawansowanych wersji. Kierował działem wsparcia lotów, nadzorując udział astronautów w pracy Centrum Kontroli Misji, przygotowaniach wahadłowców do startu oraz operacjach startowych i lądowania. Był także dyrektorem operacyjnym odpowiedzialnym za szkolenie astronautów w Gwiezdnym Miasteczku w Rosji, a następnie kierował działem stacji kosmicznej w Biurze Astronautów. Pełnił funkcję dowódcy załóg rezerwowych Ekspedycji 8 i 10. Uczestniczył w czterech lotach kosmicznych, spędzając w kosmosie łącznie 224 dni, 22 godziny, 28 minut i 10 sekund, w tym 24 godziny i 21 minut podczas czterech spacerów kosmicznych. Później kierował biurem bezpieczeństwa i zapewnienia powodzenia misji wahadłowców, a także programem orbiterów. Obecnie jest dyrektorem do spraw bezpieczeństwa i zapewnienia powodzenia misji w Centrum Kosmicznym im. Johnsona. **LOTY KOSMICZNE:** Misja STS-58 wahadłowca *Columbia* (18 października – 1 listopada 1993 roku) wystartowała z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego na Florydzie i zakończyła się lądowaniem w bazie lotniczej Edwards w Kalifornii. Załoga przeprowadziła na sobie i 48 szczurach badania układu przedsionkowego, układu krążenia i oddechowego, metabolizmu oraz układu mięśniowo-szkieletowego, poszerzając wiedzę o fizjologii ludzi i zwierząt na Ziemi i w kosmosie. Wykonała także 16 eksperymentów inżynieryjnych na pokładzie wahadłowca oraz 20 badań medycznych w ramach programu Extended Duration Orbiter Medical Project. Dzięki eksperymentowi Shuttle Amateur Radio załoga nawiązała liczne kontakty z uczniami i radioamatorami z całego świata. Misja objęła 225 orbit Ziemi i trwała 336 godzin, 13 minut i 1 sekundę. Misja STS-74 wahadłowca *Atlantis* (12–20 listopada 1995 roku) była drugą misją wahadłowca NASA, której celem było spotkanie i dokowanie do rosyjskiej stacji kosmicznej Mir. Statek wystartował z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego na Florydzie i tam też wylądował. Podczas ośmiodniowego lotu załoga przymocowała do Mira stały moduł dokujący, przeprowadziła eksperymenty z wykorzystaniem kilku ładunków dodatkowych i przetransportowała między *Atlantisem* a Mirem półtorej tony zaopatrzenia. Misja objęła 129 orbit Ziemi; statek pokonał łącznie 3,4 miliona mil w ciągu 196 godzin, 30 minut i 44 sekund. Misja STS-92 wahadłowca *Discovery* (11–24 października 2000 roku) wystartowała z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego i zakończyła się lądowaniem w bazie lotniczej Edwards w Kalifornii. Podczas trzynastodniowego lotu siedmioosobowa załoga, wykorzystując ramię robotyczne *Discovery*, zamontowała na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) kratownicę Z1 oraz ciśnieniowy adapter cumowniczy 3, a następnie wykonała cztery spacery kosmiczne, by przygotować te elementy do pracy. Rozbudowa stacji umożliwiła realizację kolejnych misji montażowych i przygotowała ją na przybycie pierwszej stałej załogi. McArthur spędził podczas spacerów kosmicznych łącznie 13 godzin i 16 minut. Misja objęła 202 orbity Ziemi; statek pokonał 5,3 miliona mil w ciągu 12 dni, 21 godzin, 40 minut i 25 sekund. Podczas Ekspedycji 12 (30 września 2005 – 8 kwietnia 2006 roku) McArthur był dowódcą i oficerem naukowym ISS. Załoga wystartowała z kosmodromu Bajkonur w Kazachstanie 30 września 2005 roku na pokładzie statku Sojuz TMA i 3 października zadokowała do stacji. W ciągu sześciomiesięcznej misji astronauci odbyli dwa spacery kosmiczne i dwukrotnie zmienili miejsce dokowania statku Sojuz. Byli pierwszą załogą ISS, która zadokowała do wszystkich rosyjskich portów cumowniczych na stacji, a także pierwszym dwuosobowym zespołem, który odbył spacer kosmiczny w skafandrach rosyjskich i amerykańskich. Ekspedycja trwała 189 dni, 19 godzin i 53 minuty; łączny czas spacerów kosmicznych wyniósł 11 godzin i 5 minut.