zdjęcie Stephanie Wilson
Imię i nazwisko Stephanie Wilson
Data urodzenia 27.09.1966
Narodowość USA
Agencja Kosmiczna National Aeronautics and Space Administration (NASA)
Status Aktywny
Typ astronauty Rządowa agencja
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Stephanie_Wilson

Misje:

  • STS-121
  • STS-120
  • STS-131

Informacje o Stephanie Wilson

DANE OSOBOWE: Urodziła się w 1966 roku w Bostonie w stanie Massachusetts. Lubi jazdę na nartach, muzykę, zbieranie znaczków i podróże. WYKSZTAŁCENIE: W 1984 roku ukończyła Taconic High School w Pittsfield w stanie Massachusetts. W 1988 roku uzyskała tytuł Bachelor of Science w dziedzinie nauk inżynieryjnych na Uniwersytecie Harvarda, a w 1992 roku — tytuł magistra inżynierii lotniczej i kosmicznej na Uniwersytecie Teksańskim. ORGANIZACJE: American Institute of Aeronautics and Astronautics (członkini stowarzyszona); Association of Space Explorers; Society of Women Engineers; rada nadzorcza Uniwersytetu Harvarda (2007–2013); The Links Incorporated. WYRÓŻNIENIA: Liczne zespołowe nagrody za osiągnięcia i wyniki (1992–2008); Young Outstanding Texas Exes Award (2005); Harvard Foundation Scientist of the Year Award (2008); Harvard College Women’s Professional Achievement Award (2008); doktorat honoris causa w dziedzinie nauk ścisłych przyznany przez Williams College (2011); NASA Space Flight Medal (2006, 2007, 2010); NASA Distinguished Service Medal (2009, 2011); Johnson Space Center Director’s Innovation Group Achievement Award (2013); Johnson Space Center Director Commendation Award (2013). DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE: Po ukończeniu Harvardu w 1988 roku przez dwa lata pracowała w dawnej firmie Martin Marietta Astronautics Group w Denver w stanie Kolorado. Jako inżynierka odpowiedzialna za obciążenia i dynamikę rakiety Titan IV wykonywała analizy sprzężonych obciążeń rakiety nośnej i ładunków podczas poszczególnych faz lotu. W 1990 roku odeszła z firmy, by podjąć studia magisterskie na Uniwersytecie Teksańskim w Austin. Jej badania, finansowane przez Centrum Badawcze Langley NASA w ramach stypendium dla doktorantów, dotyczyły sterowania dużymi, elastycznymi konstrukcjami kosmicznymi i ich modelowania. Zwieńczeniem pracy była rozprawa porównująca metody analizy dynamiki konstrukcji oraz projekty układów sterowania. Po ukończeniu studiów w 1992 roku rozpoczęła pracę w Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie w Kalifornii. Należała tam do zespołu podsystemu kontroli położenia i orientacji sondy Galileo. Oceniała działanie układu sterowania orientacją, dokładność ustawienia platformy naukowej i anteny oraz precyzję utrzymywania prędkości obrotowej. Zajmowała się również opracowywaniem i testowaniem sekwencji działań. Wspierała także Program Technologii Interferometrycznych jako członkini zespołu modelowania zintegrowanego, odpowiedzialnego za modelowanie metodą elementów skończonych, projektowanie układów sterowania i rozwój oprogramowania. KARIERA W NASA: W kwietniu 1996 roku NASA wybrała ją na astronautkę. W sierpniu tego samego roku rozpoczęła pracę w Johnson Space Center, gdzie przez dwa lata przechodziła szkolenie i ocenę kwalifikacji, po czym uzyskała uprawnienia do lotów jako specjalistka misji. Początkowo w Dziale Stacji Kosmicznej Biura Astronautów opracowywała wymagania dotyczące wyświetlaczy i procedur dla ładunków stacji oraz oceniała ich interfejsy użytkownika. Następnie jako CAPCOM pracowała w Centrum Kontroli Misji, pełniąc funkcję głównej łączniczki dla załóg kilku misji wahadłowców i stacji kosmicznej. Później, w Dziale Wahadłowców, zajmowała się technicznymi zagadnieniami związanymi z głównymi silnikami wahadłowca, zbiornikiem zewnętrznym i rakietami wspomagającymi na paliwo stałe. W listopadzie 2004 roku przydzielono ją do misji STS-121. Po jej zakończeniu pracowała w Dziale Robotyki, weryfikując procedury oraz pełniąc funkcję mentorki i instruktorki astronautów w zakresie obsługi robotycznych systemów. W listopadzie 2006 roku przydzielono ją do STS-120. Następnie wykonywała obowiązki w Działach Eksploracji i Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. W tym drugim była główną przedstawicielką Biura Astronautów w panelu ds. wspólnych operacji wahadłowców i stacji. W Dziale Eksploracji reprezentowała Biuro w sprawach systemu łączności i śledzenia statku Orion. W maju 2009 roku przydzielono ją do STS-131. Po misji STS-131, w Dziale Integracji Stacji Kosmicznej, kierowała pracami nad udoskonalaniem materiałów operacyjnych z myślą o usprawnieniu pracy załogi. Odpowiadała również za zagadnienia związane z ładunkami, współpracując z Marshall Space Flight Center NASA przy rozwiązywaniu problemów dotyczących procesów, terminologii i procedur operacyjnych. Przez dwa lata kierowała Działem Integracji Stacji Kosmicznej, nadzorując kwestie załogowe związane z systemami stacji, ładunkami, materiałami operacyjnymi i interfejsami oprogramowania. W 2013 roku na dziewięć miesięcy oddelegowano ją do Glenn Research Center NASA, gdzie pełniła obowiązki dyrektorki ds. integracji programów i projektów w Dyrekcji Systemów Lotów Kosmicznych. Nadzorowała tam planowanie, zarządzanie i kontrolę projektów kosmicznych ośrodka. Po powrocie objęła funkcję głównej astronautki ds. wsparcia załóg w Dziale Operacji Stacji Kosmicznej. Była również członkinią komisji doboru astronautów w 2009 i 2013 roku. Odbyła trzy loty kosmiczne: STS-121 w 2006, STS-120 w 2007 i STS-131 w 2010 roku. Spędziła w kosmosie ponad 42 dni. LOTY KOSMICZNE: STS-121 na pokładzie Discovery (4–17 lipca 2006 roku) była misją testową „Return to Flight” oraz lotem montażowym do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Podczas 13-dniowej misji załoga testowała nowe wyposażenie i procedury zwiększające bezpieczeństwo lotów wahadłowców oraz naprawiła wózek szynowy na stacji. Wilson obsługiwała ramię robotyczne podczas inspekcji wahadłowca i instalacji wielozadaniowego modułu logistycznego Leonardo. Jako loadmaster nadzorowała też przeniesienie na stację ponad 15 tysięcy funtów zaopatrzenia i sprzętu. Załoga dostarczyła ponadto na stację nowego członka Ekspedycji 13. Misja trwała 12 dni, 18 godzin, 37 minut i 54 sekundy. Podczas startu 4 lipca wykonano pierwsze w historii zdjęcia wahadłowca w wysokiej rozdzielczości, także po starcie. STS-120 na pokładzie Discovery (23 października–7 listopada 2007 roku), oznaczona jako lot 10A w harmonogramie montażu stacji, wystartowała z Centrum Kosmicznego Kennedy’ego na Florydzie i tam wylądowała. Dostarczyła na stację moduł węzłowy Harmony, umożliwiający późniejsze dołączenie międzynarodowych laboratoriów. Na pokładzie wahadłowca poleciał również członek Ekspedycji 16, a wrócił członek Ekspedycji 15. Podczas startu i lądowania Wilson pełniła funkcję inżynierki pokładowej, wspierając dowódcę i pilota w obsłudze systemów wahadłowca. Jako główna operatorka ramienia robotycznego uczestniczyła w inspekcji pojazdu i wspierała spacery kosmiczne, m.in. wymianę anteny pasma S oraz przeniesienie paneli słonecznych P6 z kratownicy Z1 na koniec zintegrowanej kratownicy stacji. Podczas rozkładania paneli doszło do ich zablokowania i uszkodzenia. Wilson obsługiwała ramię robotyczne podczas nieplanowanego spaceru kosmicznego, w trakcie którego skutecznie naprawiono panele. Misja objęła 238 okrążeń Ziemi i 6,2 miliona mil; trwała 15 dni, 2 godziny i 23 minuty. STS-131 na pokładzie Discovery (5–20 kwietnia 2010 roku) była misją zaopatrzeniową na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Wahadłowiec wystartował z Centrum Kosmicznego Kennedy’ego przed świtem. Po dokowaniu załoga dostarczyła ponad 27 tysięcy funtów sprzętu, zaopatrzenia i eksperymentów, w tym zbiornik z amoniakiem do układu chłodzenia, który wymagał trzech spacerów kosmicznych i użycia robotyki. Przywieziono także nowe miejsca do spania dla załogi, moduł obserwacyjny z oknem oraz zamrażarkę do eksperymentów. Wilson obsługiwała ramię robotyczne stacji podczas spacerów kosmicznych i przy wyjmowaniu modułu Leonardo z ładowni Discovery. Przed powrotem na Ziemię umieściła moduł w ładowni wahadłowca; w środku znajdowało się ponad 6 tysięcy funtów sprzętu, wyników badań i zużytego zaopatrzenia. Misja trwała 15 dni, 2 godziny, 47 minut i 10 sekund. Wahadłowiec pokonał 6 232 235 mil statutowych w 238 okrążeniach Ziemi.