TITAN 4B R/B

Informacje o TITAN 4B R/B

Księżyce Saturna są liczne i różnorodne, od maleńkich, mających zaledwie kilkadziesiąt metrów średnicy, po ogromnego Tytana, który jest większy od Merkurego. Saturn ma 82 księżyce o potwierdzonych orbitach, które nie są osadzone w jego pierścieniach, z których tylko 13 ma średnice większe niż 50 kilometrów, a także gęste pierścienie, które zawierają miliony osadzonych księżyców i niezliczone mniejsze cząstki pierścieni. Siedem księżyców Saturna jest na tyle dużych, że zapadło się w luźny, elipsoidalny kształt, choć tylko jeden lub dwa z nich, Tytan i prawdopodobnie Rhea, są obecnie w stanie równowagi hydrostatycznej. Wśród księżyców Saturna na szczególną uwagę zasługują Tytan, drugi co do wielkości księżyc Układu Słonecznego (po jowiszowym Ganimedzie), o bogatej w azot atmosferze podobnej do ziemskiej i krajobrazie charakteryzującym się siecią suchych rzek i jeziorami węglowodorowymi, Enceladus, który emituje strumienie gazu i pyłu ze swojego południowego bieguna, oraz Iapetus, o kontrastujących ze sobą czarnych i białych półkulach.
Dwadzieścia cztery księżyce Saturna są regularnymi satelitami; mają one orbity progresywne, niezbyt nachylone do płaszczyzny równika Saturna. Należą do nich: siedem głównych satelitów, cztery małe księżyce, które krążą po orbitach trojańskich z większymi księżycami, dwa wzajemnie współorbitujące księżyce oraz dwa księżyce pełniące rolę pasterzy Pierścienia F Saturna. Dwa inne znane regularne satelity krążą w lukach w pierścieniach Saturna. Stosunkowo duży Hyperion jest zamknięty w rezonansie z Tytanem. Pozostałe regularne księżyce orbitują w pobliżu zewnętrznej krawędzi pierścienia A, wewnątrz pierścienia G oraz pomiędzy głównymi księżycami Mimas i Enceladus. Regularne satelity tradycyjnie noszą imiona Tytanów i Tytanek lub innych postaci związanych z mitologicznym Saturnem.
Pozostałe 58, o średnich średnicach od 4 do 213 km, to satelity nieregularne, których orbity są znacznie bardziej oddalone od Saturna, mają duże nachylenia i mieszają się między progresywnymi i retrogradacyjnymi. Księżyce te są prawdopodobnie przechwyconymi planetami mniejszymi lub szczątkami powstałymi w wyniku rozpadu takich ciał po ich przechwyceniu, co spowodowało powstanie rodzin kolizyjnych. Nieregularne satelity zostały sklasyfikowane na podstawie ich cech orbitalnych w grupy eskimoską, nordycką i galijską, a ich nazwy pochodzą z odpowiednich mitologii. Największym z księżyców nieregularnych jest Phoebe, dziewiąty księżyc Saturna, odkryty pod koniec XIX wieku.
Pierścienie Saturna składają się z obiektów o rozmiarach od mikroskopijnych do księżyców o średnicy setek metrów, z których każdy porusza się po własnej orbicie wokół Saturna. Dlatego nie można podać dokładnej liczby księżyców Saturna, ponieważ nie istnieje obiektywna granica między niezliczonymi małymi anonimowymi obiektami, które tworzą system pierścieni Saturna, a większymi obiektami, które nazwano księżycami. Ponad 150 księżyców osadzonych w pierścieniach zostało wykrytych dzięki zaburzeniom, jakie wywołują w otaczającym je materiale pierścieniowym, choć uważa się, że jest to tylko niewielka próbka całej populacji takich obiektów.Wciąż istnieje 29 księżyców, które nie zostały jeszcze nazwane (stan na październik 2019 r.), używając nazw z mitologii galijskiej, nordyckiej i eskimoskiej, opartych na grupach orbit księżyców. Dwadzieścia z tych księżyców jest w kolejce do otrzymania stałych nazw, przy czym oczekuje się siedemnastu nazw nordyckich, dwóch eskimoskich i jednej galijskiej.