Następne wyzwanie branży kosmicznej: odporność łańcucha dostaw
Gospodarka kosmiczna USA rozwija się szybciej, niż może ją wspierać ich baza przemysłowa.
Komercyjne konstelacje rosną w szybkim tempie, architektury bezpieczeństwa narodowego stają się bardziej rozproszone i odporne, a misje cywilne zyskują na ambicjach. W samym 2025 roku z Stanów Zjednoczonych wystrzelono ponad 3 700 obiektów, niemal dziesięć razy więcej niż w 2019 roku. Jednak łańcuch dostaw wspierający ten wzrost został zbudowany dla innego rynku, określonego przez niższe wolumeny produkcji i bardziej przewidywalne zapotrzebowanie.
Przez dekady branża operowała wokół wysoce specjalistycznych, projektowanych na zamówienie systemów w stosunkowo ograniczonych ilościach. Dziś sektor przechodzi na produkcję na skalę przemysłową. Coraz częściej wyzwaniem nie jest już to, czy firmy potrafią zaprojektować zaawansowane technologie. Chodzi o to, czy potrafią je niezawodnie zbudować i dostarczyć z prędkością i na skalę, jakich obecnie domaga się rynek.
Najnowszy raport PwC i Aerospace Industries Association zatytułowany "Wzmacnianie amerykańskiego łańcucha dostaw kosmosu: Zbudowanego dla wczoraj, Rozpędzanie impetu na jutro" wykazał, że wiele części obecnego ekosystemu pozostaje strukturalnie ograniczonych w momencie, gdy popyt rośnie. Branża ma możliwość i odpowiedzialność, aby wzmocnić łańcuch dostaw już teraz, zanim dzisiejsze wąskie gardła staną się jutro ograniczeniem konkurencyjnym.
Producenci już napotykają na wąskie gardła w wyspecjalizowanych komponentach, w tym w optycznych łączach między satelitami, zbiornikach paliwa i złączach odpornych na promieniowanie. W niektórych obszarach branża polega na zaledwie trzech głównych, krajowych dostawcach.
Napięcie w bazie przemysłowej jest już mierzalne. W ciągu ostatnich pięciu lat produkcja w przemyśle lotniczym wzrosła o 30%, podczas gdy wykorzystanie mocy produkcyjnej w szerszym przemyśle wzrosło do około 74%. Dostawcy polegają coraz bardziej na istniejącej infrastrukturze zamiast rozszerzać moce produkcyjne, co wydłuża terminy dostaw i ogranicza możliwość reagowania na dynamiczny rynek.
Nawet gdy producenci mogą wyprodukować hardware zgodnie z harmonogramem, dostęp do wykwalifikowanych obiektów zdolnych do certyfikowania systemów gotowych do lotu często staje się wąskim gardłem opóźniającym starty i plany misji. Te ograniczenia wydłużają harmonogramy programów i podnoszą koszty zarówno w misjach rządowych, jak i komercyjnych.
Te presje nasila się, gdy sektor kosmiczny konkuruje z ekspansją infrastruktury AI, modernizacją obrony i inwestycjami energetycznymi w półprzewodniki, zaawansowaną elektroniką i moce produkcyjne. Na rynkach, na których dostawcy priorytetowo traktują klientów komercyjnych o większych wolumenach, firmy kosmiczne mogą szybko znaleźć się w długich kolejkach i z mniejszymi alokacjami.
Jednocześnie dostawcy pozostają ostrożni w podejmowaniu długoterminowych inwestycji, ponieważ terminy zamówień i profile finansowania wciąż są trudne do przewidzenia. Trwające rozstrzygnięcia budżetowe dotknęły 46 z 49 ostatnich lat fiskalnych rządu federalnego, a mimo 56-procentowego skoku z 2020 do 2021 i spadku o 49% do 2024, zobowiązania federalne wobec produktów kosmicznych rosły zaledwie o 1% rocznie od 2016.
Ta niepewność jest szczególnie trudna dla mniejszych dostawców. Wielu z nich już funkcjonuje z ograniczonym dostępem do kapitału, jednocześnie ponosząc koszty cyberbezpieczeństwa, certyfikacji i wymogów zgodności związanych z programami rządowymi i bezpieczeństwa narodowego. Rezultatem jest łańcuch dostaw, który na pierwszy rzut oka wydaje się produktywny, lecz pod spodem pozostaje strukturalnie kruchy.
Przyszła faza rywalizacji w kosmosie nie będzie zależała wyłącznie od tego, kto opracuje najnowocześniejsze technologie. Będzie również zależała od tego, które państwa i firmy będą potrafiły najskuteczniej skalować produkcję tych technologii.
Organizacje, które potrafią wzmocnić sieci dostawców, przyspieszyć harmonogramy kwalifikacji i zwiększyć odporność operacyjną, będą lepiej przygotowane do zaspokojenia przyszłych wymagań misji.
To wymaga lepszej koordynacji w całej bazie przemysłowej. Jedną z możliwości byłoby rozwijanie istniejącej współpracy między przemysłem, dostawcami a podmiotami rządowymi, takimi jak US Space Force i NASA, poprzez ustanowienie wspólnego mechanizmu, który lepiej łączy długoterminowe zapotrzebowanie programowe z realistycznym spojrzeniem na zdolności przemysłowe. Sygnały popytu mogłyby płynąć od klientów rządowych i wykonawców pierwszych do dostawców, podczas gdy informacje o ograniczeniach siły roboczej, zdolnościach produkcyjnych i długich zależnościach mogłyby wracać do łańcucha dostaw, aby pomóc w planowaniu i decyzjach inwestycyjnych. Biorąc pod uwagę swoją widoczność na rynkach zarówno komercyjnych, jak i bezpieczeństwa narodowego, Departament Handlu mógłby także odegrać cenną rolę w lepszym zrozumieniu zdolności przemysłowych i pojawiających się ograniczeń.
Większa widoczność byłaby szczególnie cenna dla mniejszych i średniej klasy dostawców produkujących specjalistyczne, o długim czasie realizacji lub kapitałochłonne komponenty, gdzie niepewność harmonogramu programów i niskie wolumeny produkcji mogą utrudniać uzasadnienie inwestycji w zakłady, narzędzia i siłę roboczą. Bardziej spójne sygnały popytu długoterminowego, jaśniejsze perspektywy zamówień i wcześniejsza komunikacja w całym łańcuchu dostaw mogłyby pomóc dostawcom inwestować z większą pewnością.
Branża musi również kontynuować dywersyfikację sieci dostawców i inwestować w infrastrukturę umożliwiającą, w tym w udostępnianie laboratoriów testowych i ścieżki kadrowe personelu. Równie ważne jest, aby liderzy branży i rządu kontynuowali modernizację procesów kwalifikacyjnych i regulacyjnych, aby wspierać bardziej skalowalne wykonanie, jednocześnie ponownie rozpatrując kwestie zapewnienia misji i wymogi bezpieczeństwa.
Najbardziej odporne firmy już praktykują podwójne zaopatrzenie w najtrudniejsze do zamówienia długoterminowe komponenty poprzez opracowanie kwalifikowanych zapasów awaryjnych w celu wzmocnienia odporności łańcucha dostaw. Komponenty, które generują pięć lub więcej ofert (co odzwierciedla szeroko dostępny podaż), odnotowują ceny o około 50% niższe niż te z dwoma lub mniej ofert.
Taki sam wpływ na ryzyko i motywacje ma to, jak firmy zarządzają ryzykiem i zachętami. Oddzielenie obowiązków zgodności od najgorszych interpretacji ITAR i innych przepisów może powstrzymać decyzje zakupowe przed automatycznym odwoływaniem się do części z przeszłości. Wykorzystanie zachęt, takich jak ulga podatkowa na badania i rozwój, może pokryć prototypowanie, kwalifikację, a nawet budowę ośrodków testowych, offsetując koszty modernizacji.
Stany Zjednoczone nadal posiadają głęboką wiedzę techniczną, silny ekosystem innowacji, wiodących operatorów komercyjnych i rosnącą bazę przedsiębiorczych firm. Jednak te zalety będą musiały być aktywnie utrzymane.
W ciągu najbliższych 12 miesięcy trzy priorytety zasługują na skoncentrowaną uwagę: zapewnienie bardziej spójnych sygnałów popytu, aby dostawcy mogli inwestować z pewnością; rozszerzenie możliwości testowania i kwalifikacji jako wspólnego, narodowego zasobu, a nie odrębnego programu po programie; oraz modernizacja procesów zgodności i przepisów, aby dostawcy mogli rozwijać przemysł kosmiczny.
Historia wielokrotnie pokazywała, że siła przemysłowa kształtuje wyniki strategiczne równie mocno, jak innowacje technologiczne. Kolejna faza rywalizacji w kosmosie będzie zależała nie tylko od tego, co potrafimy wynaleźć, ale od tego, co potrafimy zbudować na skalę.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł!
