Podatek od przestrzeni w twoim samochodzie autonomicznym
Koszty LiDAR, mocy obliczeniowej i treningu sztucznej inteligencji to trzy najczęściej kojarzone czynniki wpływające na koszty pojazdów autonomicznych (AV). Zwykle nie patrzymy w górę, ale być może warto.
Nad Ziemią, w jonosferze, zachodzi zjawisko, które wpływa na działanie systemów nawigacyjnych. W zależności od regionu efekt ten może być silniejszy.
Aby pojazd mógł samodzielnie prowadzić, musi precyzyjnie zlokalizować się w położeniu w pasie ruchu. Do uzyskania precyzji na poziomie centymetra wykorzystuje się systemy nawigacji satelitarnej.
Ale jonosfera nie jest taflą szkła; to raczej turbulentny basen. Podczas burz słonecznych migocze, powodując, że sygnały radiowe z satelitów migają i znikają.
Gdy główny system zawodzi, nie wystarczy mieć nadzieję; buduje się zapasowy zestaw czujników i przetwarzania.
Ponieważ nie da się doskonale przewidzieć, kiedy jonosfera wyłączy sygnał, projektanci uwzględniają zapasowe czujniki bezwładności, dodatkowe kamery i większe jednostki przetwarzania, by obsłużyć dead reckoning w razie utraty sygnału satelitarnego. Każdy dodatkowy element wpływa na cenę. W regionach, gdzie zaburzenia jonosferyczne występują regularnie, koszt pojazdu może przekroczyć możliwości rynku lokalnego.
Brutalne obchodzenie problemu nie jest długoterminowo opłacalne; lepszym kierunkiem jest lepsze zrozumienie pogody kosmicznej i geofizyka. Zamiast dodawać kolejną kamerę w celu wychwycenia opóźnienia sygnału, producenci powinni wspierać utrzymanie kluczowych misji monitorujących jonosferę.
Misja GOLD Global-scale Observations of the Limb and Disk prezentuje widoki ilustrujące to, jak aktywność Słońca i pogoda naziemna zderzają się na granicy jonosfery i thermosfery, dostarczając diagnostyk potrzebnych do lepszego zrozumienia jonosfery i bezpieczeństwa nawigacji.
Dla przemysłu AV te obserwacje mają bezpośrednie zastosowanie w diagnostyce bezpieczeństwa nawigacji.
Rozwiązanie wymaga działań na szczeblu regulacyjnym; odpowiednie instytucje mogą rozważyć uwzględnienie odporności na pogodę kosmiczną jako punktu odniesienia certyfikacyjnego dla autonomicznych systemów na poziomie 4 i 5.
Wymagana jest regulacyjna mapa drogowa, w której dane o pogodzie kosmicznej będą integrowane w protokoły bezpieczeństwa nawigacji pojazdu.
Ta transformacja wymaga fundamentalnej zmiany z pasywnego pobierania danych na aktywne inwestowanie w infrastrukturę. Aby producenci skutecznie wykorzystywali dane o pogodzie kosmicznej, będą zachęcani do inwestowania w misje kosmiczne ściśle odpowiadające wysokoprecyzyjnym celom inżynieryjnym ? przesuwając się od ogólnych badań atmosferycznych do dedykowanego monitoringu orbitalnego.
Wspierając ukierunkowane czujniki zaprojektowane do mapowania jonosfery w czasie rzeczywistym, producenci samochodów mogą zapewnić, że ich systemy nawigacyjne będą wspierane przez dane równie wiarygodne jak same drogi. Taka inwestycja zmniejsza ryzyko awarii sygnału, przemieniając pogodę kosmiczną z chaotycznego zmiennika w sterowany inżynieryjny input.
Samojezdne pojazdy często są postrzegane jako ostateczna technologia naziemna. W rzeczywistości to maszyny z epoki kosmicznej. Dopóki nie opanujemy środowiska 300 kilometrów nad Ziemią i dopóki pogoda kosmiczna nie będzie traktowana jako podstawowa infrastruktura, koszty jazdy mogą pozostawać wysokie.
Artykuł prezentuje różnorodne perspektywy społeczności.
Poglądy przedstawione w treściach niekoniecznie odzwierciedlają afiliacje autorów ani ich pracodawców.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł!
