Prędkość do startu pola poniżej wartości podstawowej
Spędziłem dużą część mojej kariery na obserwowaniu bazy przemysłowej obrony z różnych perspektyw: jako żołnierz prowadzący działania bojowe, wewnątrz dużych firm obronnych, a teraz kierując firmą, której elektronika znajduje się kluczowa dla wielu systemów dostarczanych klientom. Z tych doświadczeń wyniosłem prostą zasadę: nie da się przyspieszyć górnego odcinka łańcucha dostaw bez zrozumienia, co dzieje się poniżej.
Pentagon słusznie wzywa przemysł do zwiększenia produkcji i skrócenia harmonogramów dla kluczowych zdolności obronnych. Jednocześnie architektury bezpieczeństwa kosmicznego stają się coraz bardziej rozproszone, dynamiczne i zróżnicowane technologicznie. Sytuacja jest pilna. Niedawne konflikty pokazały zarówno możliwości amerykańskich systemów, jak i tempo zmian w wymaganiach operacyjnych.
Jednak żądanie od głównego wykonawcy szybszej realizacji nie oznacza, że każdy dostawca niżej w łańcuchu może działać równie szybko.
Statki kosmiczne, radary, interceptor i systemy walki elektronicznej zawierają tysiące specjalistycznych komponentów i technologii wyprodukowanych na różnych poziomach bazy przemysłowej. Niektóre wymagają specjalistycznych procesów produkcyjnych. Inne charakteryzują się długimi cyklami kwalifikacyjnymi. Niektóre polegają na materiałach lub dostawcach o ograniczonej dostępności. A elektronika może stać się przestarzała na długo przed zakończeniem cyklu życia platformy.
Jeśli chcemy działać zgodnie z tempo misji, musimy stawić czoła tym ograniczeniom zanim staną się wąskimi gardłami.
"Nie da się przyspieszyć górnego odcinka łańcucha dostaw bez zrozumienia, co dzieje się poniżej."
Wprowadzić sygnał popytu na niższe poziomy
Pierwszym warunkiem jest widoczność. Kluczowi dostawcy nie mogą planować znaczących inwestycji w obiekty, automatyzację, zasoby ludzkie ani zdolności łańcucha dostaw wyłącznie na podstawie przekonania, że popyt się zmaterializuje. Jednak sygnały popytu realnego znaczenia często słabną, gdy docierają do niższych szczebli łańcucha dostaw.
Główny wykonawca może wiedzieć, dokąd zmierza program. Krytyczny dostawca kilka szczebli niżej może widzieć jedynie zamówienia zakupowe, a nie długoterminowe zapotrzebowanie produkcyjne, które te zamówienia reprezentują. Ma to znaczenie, ponieważ moce produkcyjne nie mogą być uruchamiane z dnia na dzień.
To wyzwanie staje się jeszcze ważniejsze w miarę przechodzenia programów kosmicznych od produkcji niewielu unikatowych statków ku większym, masowo stosowanym architekturom, które wymagają powtarzalności i ciągłości dostaw w kilku transzach.
W kontekście bezpieczeństwa narodowego w przestrzeni kosmicznej oznacza to, że baza dostaw musi potrafić skalować się wspólnie z architekturą, a nie reagować dopiero na rosnący popyt produkcyjny.
Jeżeli rząd oczekuje znaczącego zwiększenia produkcji w najbliższych latach, kluczowe technologie muszą mieć wystarczającą widoczność, by móc zdecydować o inwestycjach kapitałowych wcześniej. Wyższa przejrzystość nie gwarantuje realizacji każdego prognozowanego wyniku, ale oznacza traktowanie wiodących dostawców jako elementu strategii produkcyjnej już wcześniej.
Budować drugie źródła zanim będą potrzebne
Najgorszy moment na odkrycie, że program wymaga drugiego źródła, nadchodzi po tym, jak pierwsze źródło stało się ograniczeniem. W przypadku wyspecjalizowanych technologii obronnych drugie źródło to nie tylko kwestia zakupów. Produkty mogą wymagać ponownego projektowania, integracji, testów i kwalifikacji, zanim trafią do produkcji. To zajmuje czas.
"Najgorszy moment na powstanie potrzeby drugiego źródła następuje po tym, jak pierwsze stało się ograniczeniem."
Rząd i przemysł powinni identyfikować zależności od pojedynczego źródła wcześniej, zwłaszcza tam, gdzie te same technologie wspierają wiele priorytetowych programów, i określić, gdzie kwalifikacja dodatkowego źródła przyniosłaby wyraźne korzyści w odporności produkcyjnej.
Drugie źródła nie zawsze mają sens. W niektórych przypadkach ekonomia lub złożoność techniczna to uniemożliwiają. Ale tam, gdzie komponent stanowi istotne ryzyko dla produkcji, redundancja powinna być traktowana jako inwestycja w gotowość, a nie jako odpowiedź na niedobór.
Dla systemów kosmicznych ta odporność musi także uwzględniać odświeżanie technologii, gdy przetwarzanie, RF i inne kluczowe elementy elektroniki rozwijają się szybciej niż misje, które je wspierają.
Inwestować, zanim pojawi się ograniczenie
Zwiększenie produkcji w sektorze obronnym pociąga za sobą potrzebę kapitału. Nowy sprzęt, automatyzacja, zakłady, narzędzia i rozwój siły roboczej wymagają inwestycji zanim dodatkowe jednostki pojawią się na linii produkcyjnej.
Rząd odgrywa tu rolę w miejscach, gdzie ograniczenia są strategicznie istotne. Skierowane inwestycje mogą pomóc zwiększyć moce produkcyjne tam, gdzie ekonomika tradycyjnego rocznego cyklu zaopatrzenia inaczej by to opóźniła. Ale również przemysł ma obowiązki.
Nie powinniśmy oczekiwać od rządu przejęcia całego ryzyka.
Kiedy wymaganie misji jest jasne i popyt wiarygodny, dostawcy powinni zainwestować własny kapitał w automatyzację, wydajność, zasoby, możliwości drugiego źródła i infrastrukturę produkcyjną potrzebną do realizacji zadania.
Najskuteczniejszy model to nie same inwestycje rządowe ani prywatne. To wspólne zobowiązanie wokół jasno zdefiniowanych wymagań misji.
Projektować z myślą o produkcji i możliwości zmian
Istnieje jeszcze jedna lekcja: gotowość produkcyjna zaczyna się już na etapie projektowania. Przez dekady organizacje inżynieryjne optymalizowały systemy pod kątem wydajności. Coraz częściej musimy także rozważać, jak decyzje projektowe wpływają na wytwarzalność, odporność dostaw i przyszłe wprowadzanie technologii. Czy krytyczny komponent elektroniki można zastąpić bez przebudowy całego podsystemu? Czy nowe technologie przetwarzania, RF lub łączności można wprowadzać w odpowiedzi na rosnące zagrożenia i wymagania misji?
Czy produkcja może rosnąć bez napotkania ograniczeń po stronie dostawcy lub kwalifikacji, które można było przewidzieć lata wcześniej?
Otwarte, modułowe i zgodne ze standardami podejścia nie rozwiążą każdego wyzwania produkcyjnego. Jednak przemyślane architektury i stabilne interfejsy mogą ograniczyć zakres zmian, zamiast pozwalać im rozprzestrzeniać się po systemie. Celem powinno być projektowanie z myślą o wydajności, produkcji i ewolucji jednocześnie.
Szybkość to wspólna odpowiedzialność
Obecne skupienie na obronnej produkcji daje możliwość przemyślenia nie tylko tempa wytwarzania. Rząd może dostarczyć jasniejsze i wcześniejsze sygnały popytu. Główni wykonawcy mogą angażować kluczowych dostawców w planowanie produkcji wcześniej. Szersza baza przemysłowa może inwestować przed nadejściem popytu, zwiększać automatyzację, budować moce i identyfikować możliwości drugiego źródła. Zespoły inżynieryjne mogą też już dziś podejmować decyzje, które ułatwią przyszłym systemom produkcję i rozwój.
W firmie branżowej analizujemy te kwestie: gdzie dodatkowa automatyzacja i zdolności mogą przyspieszyć produkcję krytycznej elektroniki, gdzie drugi dostawca może wzmocnić odporność, gdzie technologie ponownego użycia i standardy mogą przyspieszyć wdrożenie oraz gdzie warto ulokować własny kapitał w priorytetach narodowych.
Każda firma w bazie przemysłowej powinna zadać sobie podobne pytania.
Ostatecznie szybkość wprowadzenia na pole nie jest miarą produkcji. To wynik tysiąca decyzji podejmowanych w całej bazie przemysłowej jeszcze przed końcowym montażem.
Jeśli zależy nam na tym, by kluczowa zdolność dotarła na orbitę i do żołnierza szybciej, musimy w całym systemie wprowadzić szybkość, elastyczność i odporność.
"Szybkość wprowadzenia na pole nie jest miarą produkcji; to efekt tysięcy decyzji zapadających w całej bazie przemysłowej przed końcowym montażem."
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł!
