Termin ?dwuzastosowaniowy jest mylący i niebezpieczny.
Jest tylko technologia. To, jak jest wykorzystywana, zależy od intencji, kontekstu i woli politycznej, a nie od samej technologii. Precyzyjny ładunek optyczny rejestruje obrazy, niezależnie od tego, czy celem jest pożar lasu, czy baza operacyjna. Oprogramowanie autonomicznego zbliżania i operacji w pobliżu zamyka dystans do fragmentu wraku lub zasobu przeciwnika zgodnie z instrukcją, a nie kategorią. Nóż kroi chleb lub grozi sąsiadowi; ta sama zdolność. Termin "dwuzastosowaniowy" zawsze to ukrywał, ale w obecnym środowisku strategicznym stał się gorszy niż niedokładny. Stał się rozproszeniem.
Problem nie leży w semantyce. Dwuzastosowaniowość implikuje istnienie istotnej granicy między technologią cywilną a wojskową, a co za tym idzie między życiem cywilnym a wojskowym. Ta granica nigdy nie była tak jasna, jak sugeruje ten termin, a utrzymująca się rosyjska kampania przeciwko europejskiemu społeczeństwu uczyniła ją niemal bezsensowną. Zakłócanie sygnału, sabotaż, ingerencje w wybory, wtargnięcia dronów, zatrucia, operacje cybernetyczne przeciwko kluczowej infrastrukturze narodowej ? żaden z tych działań nie jest skierowany najpierw przeciwko wojsku. Celują w ludność, politykę, komunikację i morale. Brytyjski minister obrony publicznie mówił o 30% wzroście rosyjskich jednostek zagrożających wodom Wielkiej Brytanii. Major Tedman z UK Space Command opisał zakłócanie satelitów jako zjawisko tygodniowe. To nie jest działalność w szarej strefie takiego rodzaju, którą można rozdzielić między mundurowych profesjonalistów i pozostawić ją tam. To forma nacisku wywierana na całe społeczeństwo, i wymaga odpowiedzi, która przeniknie przez całe społeczeństwo.
Europa była wolna w zrozumieniu tego, z powodów częściowo strukturalnych, częściowo psychologicznych. Amerykański parasol bezpieczeństwa umożliwił prowadzenie strategicznego odpoczynku. Przez dekady rządy mogły przekierowywać wydatki z obrony na widoczną aparaturę rozwiniętego państwa opiekuńczego; szkoły, szpitale, infrastrukturę. Społeczeństwo zaczęło doświadczać pokoju nie jako stan wymagający utrzymania, lecz jako stały element europejskiego krajobrazu. Wojna stała się, w wyobraźni publicznej, czymś abstrakcyjnym, czymś co przydarza się innym, czymś co z pewnością nie uzasadnia wyższych podatków ani rachunków za energię czy znaczących utrudnień. Termin "dwuzastosowaniowy" jest jednym z produktów tej wyobraźni. Umożliwiał czysty podział: handel tu, bezpieczeństwo tam, a te dwa obszary czasem się nakładały, gdy firma satelitarna ubiegała się o kontrakt rządowy.
To historia fikcji. Szwecja formalnie zakończyła ponad dwa wieki militarnego niezaangażowania i podejmuje swoją najważniejszą mobilizację narodową od czasów zimnej wojny, łącząc szeroko zakrojone restrukturyzacje wojskowe z działaniami przygotowań cywilnych, które sięgają codziennego życia. Doktryna bezpieczeństwa Finlandii od dawna traktuje obronę wojskową i cywilną obronę jako jeden system, a nie równoległe ścieżki. Estonia, Łotwa i Litwa aktywnie przygotowują ludność cywilną na możliwość konfliktu. To nie są postawy alarmistyczne same w sobie. One odzwierciedlają ocenę strategiczną, że rozróżnienie między kombatantami a cywilami, między infrastrukturą wojskową a społeczeństwem obywatelskim, jest właśnie tym, co przeciwnik będzie chciał wykorzystać. Doktryna, która utrwala to rozróżnienie w swoim języku, daje przeciwnikowi przewagę jeszcze przed pierwszym starciem.
Termin "dwuzastosowaniowy" zachowuje wartość jako kategoria prawna i regulacyjna. Kontroli eksportu, ram licencyjnych i zasad zamówień publicznych wymagają definicji roboczych, a termin ma precyzyjne znaczenie w tych kontekstach, by być użyteczny. Problem polega na tym, że uciekł z tych kontekstów i wszedł do kultury jako sposób myślenia o relacji między handlem a bezpieczeństwem. W tym szerszym rejestrze szkodzi. Utrzymuje obronę koncepcyjnie oddzieloną od społeczeństwa, które ma chronić, i sprzyja założeniu, że rozwój zdolności należy do jednej społeczności, podczas gdy koszty i obowiązki odstraszania ponosi inna. To założenie jest dokładnie tym, na czym liczą przeciwnicy.
Europa nie potrzebuje więcej retoryki na temat dwuzastosowaniowości. Potrzebuje realistycznego podejścia do obrony całego społeczeństwa ? uznania, że odstraszanie to zobowiązanie całego społeczeństwa, że luka między zdolnościami cywilnymi i wojskowymi jest węższa, niż na to pozwalał nasz język, oraz że kraje, które poważnie przygotowują się do tego momentu strategicznego, to te, które już przestały udawać inaczej.
Graeme Ritchie jest dyrektorem generalnym Shield Space.
SpaceNews zobowiązuje się do publikowania różnorodnych perspektyw naszej społeczności. Niezależnie od tego, czy jesteś akademikiem, dyrektorem, inżynierem, czy po prostu zaniepokojonym obywatelem kosmosu, wyślij swoje argumenty i punkty widzenia na adres opinion (at) spacenews.com, aby zostać rozpatrzonym do publikacji online lub w naszym następnym magazynie. Jeśli masz coś do zgłoszenia, przeczytaj niektóre z naszych najnowszych artykułów opinii i nasze wytyczne dotyczące składania, aby zorientować się, czego szukamy. Perspektywy przedstawione w tych artykułach opinii są wyłącznie autorów i nie muszą odzwierciedlać pracodawców ani afiliacji zawodowych.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł!
