Ziemia z kosmosu: największe solnisko Namibii
Obraz ten powstał w ramach misji Copernicus Sentinel-2 i zarejestrowany 5 kwietnia 2026 r., ukazując Park Narodowy Etosha na północy Namibii.
Obraz pozwala bliżej przyjrzeć się temu miejscu w pełnej rozdzielczości.
Teren ten to rezerwat przyrody z rozległym solniskiem Pan Etosha oraz licznymi mniejszymi solniskami; na ekranie widoczna roślinność została zaprezentowana w czerwonym odcieniu dzięki zastosowaniu pseudokolorów.
Pan Etosha ma około 130 km długości z wschodu na zachód i powierzchnię 4760 km?; dla ludzkiego oka pozostaje biały, lecz barwy na obrazie sięgają od białych obszarów soli po jasnoniebieskie miejsca, gdzie woda jest mętna, i ciemnoniebieskie tam, gdzie jest czystsza.
Obraz powstał na początku pory suchej, gdy dzienne wartości temperatury zwykle mieszczą się w zakresie 14°C-30°C. Woda utrzymuje się także w mniejszych solniskach rozsianych po krajobrazie na północny-zachód od Pan Etosha, z których największe to Natukanaoka Pan. Woda w tych jeziorach występuje w odcieniach zieleni i błękitu.
Rzeka Ekuma, położona w pobliżu środka kadru, widać jako płynącą z jeziora Oponono na wysokości ok. 1200 m n.p.m., ku południu od solniska. Jezioro Oponono potrafi zatrzymywać wodę z jednego sezonu deszczowego na następny i stanowi siedlisko flamingów oraz bydła.
Otaczająca Pan Etosha roślinność - widoczna w wyraźnym czerwonym odcieniu dzięki mirze bliskiej podczerwieni - składa się głównie z łąk trawiastych, sawann i lasów mopane. Lasy mopane dominują na wschodnich i centralnych częściach parku i widoczne są na obrazie jako ciemnoczerwone i żywe. Tworzą siedlisko dla słoni, żyraf i leopardów. Sawanny na zachodnich i południowych obszarach stanowią dom dla gnu, lwów i springboków.
Na Pan Etosha widoczne są także czerwone plamy, co sugeruje obecność roślinności. Choć niewiele gatunków toleruje sól w tym zasolonym, gliniastym terenie, niektóre algi niebiesko-zielone oraz trawy odporne na sól przystosowały się do trudnych warunków.
Sentinel-2 wyposażony jest w kamerę multispektralną, która rejestruje światło w 13 pasmach spektralnych - inaczej niż ludzkie oko, które dostrzega jedynie trzy pasma (czerwone, niebieskie i zielone). Dzięki temu misja może uchwycić sygnał w bliskiej i krótkofalowej podczerwieni, tworząc obrazy w pseudokolorze podkreślające określone cechy krajobrazu. Ponadto zdrowa roślinność odbija więcej światła w bliskiej podczerwieni, co powoduje, że czerwone obszary odzwierciedlają gęstą roślinność.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł!
