Ziemia z kosmosu: Zmieniający się lód Grenlandii
Fragment szorstkiego, mocno wciętego wybrzeża Grenlandii na północno-wschodnim wybrzeżu został utrwalony na radarowym obrazie wykonanym przez Copernicus Sentinel-1. Aby zobaczyć szczegóły w pełnej rozdzielczości, przybliż. Grenlandia to największa wyspa na świecie, a około 80% jej powierzchni pokrywa Pokrywa Lodowa Grenlandii, będąca drugą co do wielkości masą lodu na Ziemi po Antarktycznej Pokrywie Lodowej. Obraz powstał z trzech akwizycji radarowych Sentinel-1 z tego samego obszaru, zrobionych w styczniu, lutym i marcu 2026 roku. Zwykle obrazy radarowe nie są kolorowe, lecz w tym wypadku każdą serię danych zestawiono innym kolorem, a nałożenie ich na siebie ukazuje różnice na powierzchni między trzema skanami. Stabilny lód widoczny jest na białych obszarach po lewej stronie, natomiast odcienie szarości ilustrują części, które nie uległy zmianie lub zmieniły się bardzo niewiele. Kolory koncentrują się przede wszystkim w wodzie wzdłuż wybrzeża, ukazując widoczne różnice w typie i pokryciu stale poruszającego się lodu morskiego. Na obrazie widać trzy główne jęzory lodowe wychodzące na zewnątrz: 79N (Nioghalvfjerdsfjorden) i Zachariae Isstr?m na północy oraz Storstr?mmen na południu. Stanowią one główne przednie odcinki Northeast Greenland Ice Stream (NEGIS), rozległego strumienia lodu łączącego wnętrze z oceanem, odprowadzającego około 12-17% Grenlandzkiej Pokrywy Lodowej do Atlantyku Północnego. Globalne ocieplenie napędza szybkie topnienie Grenlandzkiej Pokrywy Lodowej. Obecna utrata masy lodowej już wpływa na regiony przybrzeżne, w tym na tereny nisko położone, podatne na zalania i sztormowe przypływy. Grenlandzka Pokrywa Lodowa stanowi 12% lodu glacjalnego na świecie i gdyby całkowicie stopiała, poziom mórz na świecie mógłby podnieść się nawet o 7 m, z poważnymi konsekwencjami. Dodatkowa utrata lodu z tej pokrywy mogłaby doprowadzić do dopływu słodkiej wody do Atlantyku Północnego, osłabiając Prąd Zatokowy i potencjalnie wpływając na klimat północnej Europy oraz innych kontynentów. Dlatego tak istotne jest stałe monitorowanie kształtu i szybkości topnienia. Konstelacja Sentinel-1 obejmuje Ziemię co sześć dni, co ma kluczowe znaczenie dla obserwowania gwałtownych zmian. Każdy satelita wyposażony jest w nowoczesny radarowy instrument, który rejestruje obrazy powierzchni Ziemi niezależnie od chmur i opadów, bez względu na porę dnia. To szczególnie użyteczne przy obserwowaniu dużych, trudno dostępnych obszarów narażonych na długie okresy złej pogody i ciemności. Obserwacje odpływu wód z Grenlandii z kosmosu mogą służyć weryfikacji, jak modele klimatu symulują topnienie pokrywy lodowej, co pozwoli na lepsze prognozy dotyczące tego, w jakim stopniu Grenlandia będzie przyczyniać się do przyszłego globalnego wzrostu poziomu mórz.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
