Złota Kopuła poniesie porażkę bez wojny zdefiniowanej programowo.
Jeżeli USA pragną chronić ojczyznę przed następną falą zagrożeń rakietowych i powietrznych, sam sprzęt nie zapewni bezpieczeństwa.
Czujniki, radary i systemy przechwytujące są niezbędne, lecz nie wystarczą. Kluczowa przewaga Golden Dome dla Ameryki będzie pochodziła z oprogramowania oraz z umiejętności integracji, testowania, dopasowywania i prowadzenia działań jako jeden spójny system.
Wojna zdefiniowana przez oprogramowanie nie wyłoni się naturalnie. Biuro Golden Dome dla Ameryki musi pełnić rolę motora zmian w tej inicjatywie. Jest wyjątkowo uprawnione, wyposażone i zaopatrzone w zasoby, aby podejmować te decyzje dla Departamentu Obrony i USA. Jeśli Golden Dome ma odnieść sukces na skróconym harmonogramie, biuro programowe od samego początku musi narzucić architekturę opartą na oprogramowaniu i egzekwować integrację jako zasadę organizującą program.
W swojej istocie Golden Dome to problem integracji systemów. Jedynym sposobem na sprostanie mu w wymaganym czasie jest cyfrowa alchemia: wykorzystanie oprogramowania do przekształcenia istniejących zasobów wojskowych w zdolność większą niż suma części. To esencja wojny zdefiniowanej przez oprogramowanie, a następna wojna nie będzie wygrana dzięki najlepszym slajdom PowerPointa, lecz zwycięstwo będzie należeć do tej strony, która potrafi szybciej iterować, integrować między domenami i dostosowywać się w czasie rzeczywistym.
Dobrą wiadomością jest to, że Stany Zjednoczone mają teraz unikalną pozycję, by to zrobić. USA znajdują się na skrzyżowaniu krzywej dojrzewania technologicznego i strategicznej potrzeby. Technologie niezbędne do wojny zdefiniowanej przez oprogramowanie (masowe obliczenia, edge AI i autonomiczna orkiestracja) nie są już egzotyczne; stały się przemysłowym standardem i szeroko wdrażane w zastosowaniach komercyjnych. Co istotne, DoD wyraźnie zakomunikował przejście od "pozyskiwania" do "szybkości arsenału".
Golden Dome nie jest pierwszym, ani na pewno nie ostatnim, zestawem problemów bezpieczeństwa narodowego, które skorzystają z cyfrowo napędzanego cyklu życia. Jednak ma największe szanse na realizację celów dzięki dwóch kluczowym przesłankom:
1. Skala, złożoność i opóźnienie problemu. Przez ostatnie dwie dekady obserwowaliśmy, jak przeciwnicy wdrażają wyrafinowane techniki blokujące/neutralizujące dostęp, aby powstrzymać projekcję siły nad ich terytoriami. Naśladując to podejście, teraz stoimy przed obroną podobnego "domowego meczu" po raz pierwszy od narodzin naszego kraju. Kontynentalne Stany Zjednoczone to bardzo szeroki obszar do obrony, obejmujący dwie granice oceaniczne, północną ekspozycję nad biegunem i liczne burzliwe południowe sąsiedztwa. Zagrożenia są różnorodne, od konwencjonalnych pocisków balistycznych, hipersonicznych i innych zaawansowanych pocisków manewrujących, po inne zagrożenia z powietrza pochodzące z bezzałogowych statków latających i dronów.
2. Pilność dostarczenia. Realistyczne zagrożenie wymusza tempo, porównywalne z projektem Manhattan lub lądowaniem na Księżycu. Tradycyjny cykl rozwoju sprzętu w DoD (10+ lat) nie odpowiada tej rzeczywistości. Termin 2028 roku oznacza, że prawie żadne nowe systemy nie mogą być opracowane i wdrożone, a początkowa zdolność będzie wynikać z istniejących rozwiązań materiałowych, integracji i interoperacyjności, systemów dowodzenia i kontroli oraz autonomii.
Pierwszym krokiem w kierunku transformacji cyfrowej będzie modelowanie i symulacja. Nie chodzi tylko o efektowne wizualizacje, lecz o wysoką wierność, opisy oparte na fizyce realnych systemów działających na bardzo wydajnym silniku symulacji i narzędzia analityczne danych, które pozwalają zrozumieć wyniki symulacji i praktyczne konsekwencje. Posiadanie tych możliwości umożliwi mądre podejmowanie decyzji, od analizy architektury; ocen wrażliwości, inwestycji strategicznych; opracowywanie taktyk, technik i procedur; po zaawansowane symulacje wojenne.
Ale modelowanie i symulacja to dopiero cyfrowa podstawa, na której można budować. Syntetyczna "arena" staje się teraz zjednoczonym środowiskiem umożliwiającym integrację, testowanie i interoperacyjność między rozwiązaniami materiałowymi, najpierw z oprogramowaniem systemów broni, potem testy sprzętowe w pętli i w końcu wydarzenia z prawdziwym ostrzałem. Stąd ewoluuje do systemów wsparcia bojowego wykorzystujących tę infrastrukturę do generowania scenariuszy działań dla realnych zdarzeń w czasie rzeczywistym.
W końcu, gdy wszystko będzie cyfrowo zintegrowane, moglibyśmy użyć tego jako rozproszonej i federowanej zdolności zarządzania bitwą, dowodzenia i sterowania. Wreszcie, kulminacją jest wykorzystanie całej tej ramy do opracowania, wdrożenia, szkolenia i sterowania autonomicznym silnikiem decyzyjnym obrony przed pociskami.
Ryan Frigm jest Głównym Inżynierem ds. Kosmosu w Applied Intuition. Wcześniej był Zastępcą Dyrektora Space Development Agency i pierwszym Dyrektorem Technicznym tej agencji.
SpaceNews zobowiązuje się do publikowania różnorodnych perspektyw naszej społeczności. Niezależnie od tego, czy jesteś akademikiem, menedżerem, inżynierem, czy po prostu zaniepokojonym obywatelem kosmosu, wyślij swoje argumenty i poglądy na opinion (at) spacenews.com, aby zostać rozważonym do publikacji online lub w naszym następnym magazynie. Jeśli masz coś do zgłoszenia, przeczytaj niektóre z naszych ostatnich artykułów opinii i nasze wytyczne dotyczące zgłoszeń, aby uzyskać wyobrażenie, czego poszukujemy. Poglądy przedstawione w tych artykułach opinii stanowią wyłącznie poglądy autorów i niekoniecznie odzwierciedlają ich pracodawców ani afiliacje zawodowe.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
