| Imię i nazwisko | Andre Kuipers |
| Data urodzenia | 05.10.1958 |
| Narodowość | NLD |
| Agencja Kosmiczna | European Space Agency (ESA) |
| Status | Na emeryturze |
| Typ astronauty | Rządowa agencja |
| Wikipedia | https://en.wikipedia.org/wiki/Andr%C3%A9_Kuipers |
**Dane osobowe** André Kuipers urodził się 5 października 1958 roku w Amsterdamie w Holandii. Jest żonaty, ma trzy córki i syna. Interesuje się lotnictwem, nurkowaniem, narciarstwem, wędrówkami, podróżami i historią. **Wykształcenie** W 1977 roku ukończył liceum Van der Waalsa (obecnie Amstel Lyceum) w Amsterdamie. W 1987 roku uzyskał tytuł doktora medycyny na Uniwersytecie Amsterdamskim. **Organizacje** Jest członkiem Stowarzyszenia Medycyny Lotniczej i Kosmicznej (Aerospace Medical Association), Holenderskiego Towarzystwa Medycyny Lotniczej oraz Holenderskiego Stowarzyszenia Lotów Kosmicznych. Pełni także funkcję ambasadora Światowego Funduszu na rzecz Przyrody (WWF). **Wyróżnienia** Oficer Orderu Oranje-Nassau. **Doświadczenie** Podczas studiów medycznych pracował w oddziale badań układu przedsionkowego Akademickiego Centrum Medycznego w Amsterdamie, gdzie zajmował się badaniami nad zmysłem równowagi. W latach 1987–1988, jako oficer Korpusu Medycznego Królewskich Holenderskich Sił Powietrznych, badał przypadki dezorientacji pilotów samolotów o wysokich osiągach. W latach 1989–1990 pracował w dziale badań i rozwoju Holenderskiego Centrum Medycyny Lotniczej i Kosmicznej w Soesterbergu. Prowadził badania nad zespołem adaptacji do przestrzeni kosmicznej, soczewkami kontaktowymi dla pilotów oraz funkcjonowaniem układu przedsionkowego, ciśnieniem krwi i przepływem mózgowym w warunkach dużych przeciążeń na wirówce oraz mikrograwitacji podczas lotów samolotem. Badał też pilotów, nadzorował ich trening na wirówce i prowadził zajęcia z fizjologicznych aspektów latania. Od 1991 roku uczestniczył w przygotowywaniu i koordynowaniu eksperymentów fizjologicznych ESA, gromadzeniu danych wyjściowych oraz kontroli ich przebiegu z Ziemi. Był głównym naukowcem projektu Anthrorack — modułu do badań fizjologii człowieka, który poleciał na misję Spacelab-D2 w 1993 roku — a także dwóch eksperymentów dotyczących fizjologii płuc i kości, przeprowadzonych na stacji Mir podczas misji EuroMir-95. Następnie pracował nad dynamometrem Torque Velocity Dynamometer, który poleciał na misję Spacelab LMS w 1996 roku, systemem MARES do badania mięśni na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz elektronicznym stymulatorem mięśni PEMS dla astronautów. W lipcu 1999 roku dołączył do korpusu astronautów ESA. Pracował w Europejskim Centrum Astronautów w Kolonii, a następnie w ośrodku technicznym ESA ESTEC w Noordwijk, gdzie kontynuował badania nad eksperymentami w warunkach mikrograwitacji. Do czasu rozpoczęcia przygotowań do lotu kosmicznego wspierał program badań nad przystosowaniem organizmu człowieka do nieważkości. Koordynował europejskie eksperymenty dotyczące funkcji płuc i regulacji ciśnienia krwi z użyciem systemu ARMS, który poleciał na pokładzie wahadłowca podczas misji STS-107. Uczestniczył także w kampaniach lotów parabolicznych ESA jako operator eksperymentów, technik, badany i lekarz pokładowy. W 2002 roku ukończył podstawowe szkolenie astronautyczne ESA w Europejskim Centrum Astronautów oraz Centrum Szkolenia Kosmonautów im. Gagarina pod Moskwą. Program obejmował systemy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, trening przetrwania w warunkach zimowych i wodnych oraz przygotowanie do spacerów kosmicznych. Podczas misji Sojuz 6S i 7S wspierał zespół naziemny ESA w rosyjskim centrum kontroli lotów TsUP jako koordynator łączności z załogą. Był również dublerem astronauty ESA Pedra Duque’a podczas jego misji w październiku 2003 roku. Po pierwszym locie kosmicznym w 2004 roku wykonywał zadania po misji oraz inne obowiązki w Europejskim Centrum Astronautów i ESTEC. Wspierał rozwój ładunków badawczych ESA, kampanie lotów parabolicznych, projekty medyczne oraz obsługę naziemną misji innych astronautów ESA. Uzyskał także kwalifikacje Eurocom, czyli operatora łączności z astronautami, i komunikował się z załogami z Centrum Kontroli Columbus w Monachium. W 2005 roku został wyznaczony na dublera członka pierwszej kanadyjskiej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Szkolił się w zakresie modułów amerykańskich i rosyjskich, obsługi robotyki oraz spacerów kosmicznych. Od 2007 roku przygotowywał się jako dubler astronauty ESA Franka De Winne’a do drugiej europejskiej długotrwałej misji na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Przeszedł szkolenie z obsługi wszystkich modułów stacji, eksperymentów w europejskim laboratorium Columbus oraz europejskiego automatycznego statku transportowego ATV. Od maja 2009 roku pełnił dyżury Eurocom w Centrum Kontroli Columbus i Europejskim Centrum Astronautów, wspierając sześciomiesięczną misję De Winne’a. W grudniu 2002 roku wyznaczono go na inżyniera pokładowego misji Sojuz na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Misja DELTA, sponsorowana przez rząd Holandii na mocy porozumienia ESA z Rosyjską Federalną Agencją Kosmiczną, odbyła się w dniach 19–30 kwietnia 2004 roku. Jej cele obejmowały wymianę statku Sojuz pełniącego funkcję łodzi ratunkowej stacji, zmianę załogi oraz przeprowadzenie przez Kuipersa 21 eksperymentów z zakresu fizjologii człowieka, biologii, technologii i edukacji. W sierpniu 2009 roku przydzielono go do długotrwałej misji PromISSe, wchodzącej w skład Ekspedycji 30/31. Wraz z rosyjskim kosmonautą Olegiem Kononienką i astronautą NASA Donem Pettitem wystartował 21 grudnia 2011 roku z kosmodromu Bajkonur w Kazachstanie. Podczas misji uczestniczył w około 50 eksperymentach z różnych dziedzin, odpowiadał za rendez-vous i dokowanie trzeciego europejskiego automatycznego statku transportowego ATV oraz brał udział w cumowaniu statku Dragon firmy SpaceX. Wraz z towarzyszami powrócił na Ziemię 1 lipca 2012 roku.