zdjęcie Nicholas Patrick
Imię i nazwisko Nicholas Patrick
Data urodzenia 19.11.1964
Narodowość USA
Agencja Kosmiczna National Aeronautics and Space Administration (NASA)
Status Na emeryturze
Typ astronauty Rządowa agencja
X https://twitter.com/Astro_Nicholas
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Nicholas_Patrick

Misje:

  • STS-116
  • STS-130

Informacje o Nicholas Patrick

**DANE OSOBOWE:** Dr Patrick urodził się w 1964 roku w Saltburn-by-the-Sea w hrabstwie North Yorkshire w Wielkiej Brytanii. Za swoje rodzinne strony uważa również Londyn oraz Rye w stanie Nowy Jork. W 1994 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Jego matka, Gillian Patrick, mieszka w Connecticut, a ojciec, Stewart Patrick — w Kalifornii. Jest żonaty i ma troje dzieci. W wolnym czasie lubi latać, naprawiać i budować różne rzeczy oraz czytać dzieciom. **WYKSZTAŁCENIE:** W latach 1978–1982 uczył się w Harrow School w Londynie. W 1986 roku uzyskał licencjat z inżynierii na Uniwersytecie Cambridge, a w 1990 roku — tytuł magistra z tej samej dziedziny. W 1990 roku zdobył także tytuł magistra inżynierii mechanicznej w Massachusetts Institute of Technology (MIT), gdzie w 1996 roku obronił doktorat z inżynierii mechanicznej. **ORGANIZACJE:** Dr Patrick jest licencjonowanym inżynierem mechanikiem i członkiem Aircraft Owners and Pilots Association. **WYRÓŻNIENIA:** W 2011 roku otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Teesside w Middlesbrough w Wielkiej Brytanii. W 2002 roku przyznano mu nagrodę uznaniową dyrektora Johnson Space Center za wkład w projekt interfejsu modernizowanego systemu awioniki kokpitu wahadłowca. W 1988 roku otrzymał nagrodę projektową programu rozwojowego GE Aircraft Engines za działania na rzecz ograniczenia zapasów, a w 1983 roku — stypendium wstępne („Exhibition”) na Uniwersytecie Cambridge. Posiada trzy patenty dotyczące teleoperacji robotów, wyświetlaczy lotniczych i zintegrowanych systemów ostrzegania w samolotach. **DOŚWIADCZENIE ZAWODOWE:** Podczas studiów dr Patrick pracował latem jako inżynier budownictwa, kontrolując mosty w stanach Nowy Jork i Connecticut. Po ukończeniu Cambridge przeniósł się do Bostonu, gdzie pracował jako inżynier w dziale silników lotniczych firmy GE. Następnie rozpoczął studia w MIT i został asystentem naukowym w Laboratorium Systemów Człowiek–Maszyna na Wydziale Inżynierii Mechanicznej. Zajmował się teleoperacją robotów, psychologią lotnictwa, teorią decyzji i optymalizacją. Po uzyskaniu doktoratu dołączył do działu samolotów cywilnych Boeinga w Seattle. Pracował tam w zespole inżynierii kokpitu jako inżynier systemów i czynników ludzkich przy wielu modelach samolotów komercyjnych firmy. Latać nauczył się podczas studiów na Uniwersytecie Cambridge, służąc w Ochotniczej Rezerwie Królewskich Sił Powietrznych. Po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych kontynuował latanie i uzyskał uprawnienia instruktora lotów według wskazań przyrządów oraz instruktora lotów na samolotach wielosilnikowych. Wylatał ponad 2300 godzin na ponad 20 typach samolotów i śmigłowców, a jako instruktor — ponad 800 godzin. **PRACA W NASA:** W 1998 roku dr Patrick rozpoczął szkolenie astronautyczne w Johnson Space Center. Poza okresami przygotowań do lotów kosmicznych pracował w Biurze Astronautów nad modernizacją awioniki kokpitu wahadłowca, pełnił funkcję łącznika z załogą (CAPCOM) w centrum kontroli misji STS-123 i STS-124, kierował zespołem opracowującym wymagania dotyczące integracji systemów człowiek–maszyna w kapsule Orion, uczestniczył w projektowaniu jej kokpitu i reprezentował załogę lotniczą w programie Orion. Jako specjalista misji uczestniczył w dwóch lotach związanych z budową Międzynarodowej Stacji Kosmicznej — STS-116 i STS-130 — spędzając w kosmosie łącznie 638 godzin. Podczas misji STS-130 odbył trzy spacery kosmiczne, które trwały łącznie ponad 18 godzin. W czerwcu 2012 roku odszedł z NASA na emeryturę. **LOTY KOSMICZNE:** Misja STS-116 wahadłowca Discovery trwała od 9 do 22 grudnia 2006 roku. Siedmioosobowa załoga kontynuowała budowę Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, montując segment kratownicy P5 i wykonując cztery spacery kosmiczne. Jeden z nich dodano do planu, by rozłożyć zablokowany panel słoneczny i zwinąć go w harmonijkę do kasety. Discovery dostarczył także nowego członka załogi oraz ponad dwie tony sprzętu i zaopatrzenia. Misja trwała 12 dni, 20 godzin i 45 minut. Wahadłowiec Endeavour wystartował nocą 8 lutego 2010 roku w ramach misji STS-130, zabierając na stację jej ostatnie stałe moduły: Tranquility i Cupolę. Tranquility, zwany także węzłem 3, mieści obecnie główne systemy podtrzymywania życia, w tym urządzenia do ćwiczeń, recyklingu wody i kontroli środowiska. Cupola ma największy zestaw okien, jaki kiedykolwiek zamontowano na statku kosmicznym. Siedem okien rozmieszczonych w półkuli zapewnia panoramiczny widok Ziemi oraz bezpośrednią obserwację pracy stacyjnych systemów robotycznych. Podczas trwającej 13 dni i 18 godzin misji Endeavour wraz z sześcioosobową załogą pokonał ponad 5,7 miliona mil i wykonał 217 okrążeń Ziemi. Wahadłowiec wylądował nocą w Centrum Kosmicznym Kennedy’ego na Florydzie.