Orbit szybko się zapełnia. Teraz nadchodzi niezręczna część: zapobieganie i radzenie sobie z kryzysem.
Orbita Ziemi zmierza ku katastrofie. To dość alarmująca prognoza autorów niedawnego artykułu opublikowanego w The Conversation. Jak twierdzą autorzy, orbita szybko się zapełnia, a zarówno państwa narodowe, jak i prywatne firmy planują dodać dziesiątki tysięcy satelitów do tysięcy już tam obecnych. To ma skutki "kulturowe, duchowe i środowiskowe", mówią autorzy, Samantha Lawler, astronom z Uniwersytetu w Reginie, oraz Gregory Radisci, członek wydziału prawa na Bond University. Jednym z tych efektów jest to, że bez wspólnego zestawu reguł to tylko kwestia czasu, zanim dwa satelity zderzą się. Kłopot w tym, że nie do końca się mylą.
Pomyślmy o tym: satelity poruszają się wokół siebie codziennie. Same satelity Starlink wykonały w zeszłym roku oszałamiającą liczbę 300 000 manewrów unikania kolizji, według jednego z raportów złożonych do amerykańskiej Federalnej Komisji Łączności (FCC). Gdyby wszystkie satelity przestały wykonywać takie manewry, moglibyśmy się spodziewać poważnego zderzenia za około 3,8 dnia. Co więcej, skutki jakiegokolwiek wypadku prawdopodobnie nie ograniczyłyby się tylko do zaangażowanych statków kosmicznych: według szeroko omawianego efektu Kesslera (albo, jeśli wolisz, równie brzmącej kaskady ablacyjnej) zderzenie mogłoby rozrzucić szczątki, które mogłyby następnie uderzyć w inne statki kosmiczne, tworząc więcej szczątków, które mogłyby ponownie uderzyć w inne statki kosmiczne, i tak dalej aż, w najczarniejszym możliwym scenariuszu, części orbity stałyby się nieużywalne i bylibyśmy uwięzieni na Ziemi.
Now, the obstacle to dealing with this is not engineering. Satelity mogą być wyposażone w wydajne elektryczne napędy do precyzyjnych manewrów obok silniejszych systemów; i wiedzą, gdzie się znajdują, z pewnym stopniem precyzji, dzięki trackerom, odbiornikom GNSS i śledzeniu naziemnemu. Mogą dostrzec problemy nadchodzące dzięki ostrzeżeniom przekazywanym przez sieci kosmicznego nadzoru; a oprogramowanie na pokładzie może planować i wykonywać manewry unikania bez czekania, aż jakiś ludzki kontroler wypije herbatę.
Nie, ten akapit to był błąd tłumaczeniowy ? proszę pominąć.
Pojawia się następujące wyzwanie: trudność polega na utrzymaniu porządku. Nie ma jednej instytucji, która zarządza ruchem orbitalnym. Chociaż orbita Ziemi jest wspólną własnością, każdy kraj licencjonuje własne satelity, a chociaż istnieje pewna koordynacja, pozostaje ona dobrowolna. Dopóki tak jest, prawdopodobieństwo zderzenia dwóch statków kosmicznych pozostaje wyższe, niż byśmy chcieli. Warto zauważyć, że według niektórych szacunków do 2030 roku może krążyć wokół planety nawet 60 000 nowych satelitów.
Chociaż może to wyglądać dramatycznie, efekt Kesslera nie jest jedyną rzeczą, o którą musimy się martwić. Atrybucja ? czyli wskazanie, dlaczego ten lub inny satelita zawiódł, rozbił się lub ledwo uniknął kolizji ? nie jest prosta. Biorąc pod uwagę, jak napięte są obecnie stosunki międzynarodowe, i biorąc pod uwagę, że analitycy z całego świata ostrzegali przed działaniami państw wrogich na orbicie, celowe wyłączenie satelity nie znajduje się poza realnymi możliwościami. Rządy mogłyby więc stanąć przed niezręcznym zadaniem stwierdzenia, czy jakiś obcy aktor stoi za jakąś orbitalną katastrofą. Naturalnie, w podejmowaniu takich działań ryzykują podgrzanie napięć lub, z drugiej strony, zwolnienie z winy rywala zagranicznego i przedstawienie go jako słabego. Żaden z tych scenariuszy nie jest idealny.
Odpowiedzią na problem wynikający z proliferacji satelitów na orbicie nie jest zaprzestanie wysyłania ich tam. Nawet gdyby to było możliwe, byłoby to niepraktyczne i samodestrukcyjne. Kosmos, jak to często się mówi, jest rzeczywiście kręgosłupem światowej gospodarki. Wspiera transakcje finansowe, logistykę, komunikację, obronę. To kluczowa infrastruktura. Ale właśnie dlatego ? że kosmos jest kręgosłupem światowej gospodarki ? stawki są wysokie i to dlatego musimy uczynić system surowszym. Praktycznie oznacza to poprawę koordynacji ruchu, gromadzenie i udostępnianie lepszych danych o pozycjach satelitów oraz wprowadzenie wspólnych zasad manewrów i zbliżeń. Inżynierowie już robią swoją część, rozwijając napędy i systemy, które pozwalają statkom kosmicznym poruszać się, a nawet poruszać samodzielnie.
Ale druga strona tego dotyczy komunikacji. Nie możemy wykluczyć kolizji w przestrzeni kosmicznej. Mając to na uwadze, operatorzy satelitów i ich partnerzy ? firmy rozwijające kamery, czujniki czy systemy napędowe, między innymi ? muszą po pierwsze głośno bronić znaczenia kosmosu i, po drugie, wyjaśnić, jak radzą sobie z ryzykiem. Byłoby także mądrze, aby przygotowali się na łagodny gniew tych, którzy nie do końca rozumieją, co robią lub dlaczego to ma znaczenie, i którzy kosmos dostrzegają dopiero wtedy, gdy coś idzie źle: bo wraz z dojrzewaniem kosmosu i jego ewolucją z pola widowisk i spekulacji do jednego z usług, sieci i ? jak pięknie ujął to Brad King z Orbion ? "nieglamournej kompetencji" ? nastąpi zmiana w tym, jak musimy o tym mówić. Mówiąc najprościej, komunikacja kryzysowa stała się kluczowa.
Ogólnie rzecz biorąc, nasze położenie ma znacznie mniej wspólnego z bystrością naszych maszyn, a znacznie więcej z tym, jak organizujemy się. Mamy wielu operatorów pracujących w wspólnej przestrzeni, ale nie ma jednego organu, który utrzymywałby wszystko w porządku. Zarządzanie ruchem istnieje dla samolotów; może istnieć także dla statków kosmicznych: oparcie na amerykańskiej Sieci Nadzoru Przestrzeni Kosmicznej byłoby dobrym początkiem. Dodanie jasnych zasad wykrywania i usuwania szczątków i sprzątania, a także zapewnienie, że nasze satelity, niewidoczne i tak często niedoceniane, pozostaną tam, gdzie należą: daleko od siebie i wykonujące swoją pracę.
SpaceNews zobowiązuje się do publikowania różnorodnych perspektyw naszej społeczności. Niezależnie od tego, czy jesteś akademikiem, dyrektorem, inżynierem, czy nawet po prostu zaniepokojonym obywatelem kosmosu, wyślij swoje argumenty i poglądy na adres opinion (at) spacenews.com, aby zostały rozważone do publikacji online lub w naszym następnym magazynie. Jeśli masz coś do zgłoszenia, przeczytaj nasze najnowsze artykuły opinii i nasze zasady zgłaszania, aby mieć pojęcie, czego szukamy. Perspektywy udostępnione w tych artykułach opinii stanowią wyłącznie poglądy autorów i niekoniecznie reprezentują ich pracodawców ani afiliacje zawodowe.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
