M6P

Informacje o M6P

Migotanie przedsionków (AF lub A-fib) to nieprawidłowy rytm serca (arytmia) charakteryzujący się szybkim i nieregularnym biciem przedsionków serca. Często zaczyna się od krótkich okresów nieprawidłowego bicia, które z czasem stają się dłuższe lub utrzymują się na stałe. Może również zaczynać się jako inne formy arytmii, takie jak trzepotanie przedsionków, które następnie przekształca się w migotanie przedsionków. Często epizody nie mają objawów. Okazjonalnie mogą występować kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy, duszność lub ból w klatce piersiowej. Choroba wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niewydolności serca, demencji i udaru. Jest to rodzaj tachykardii nadkomorowej. Najczęściej występującymi modyfikowalnymi czynnikami ryzyka AF są wysokie ciśnienie krwi i choroba zastawkowa serca. Inne czynniki ryzyka związane z sercem to niewydolność serca, choroba tętnic wieńcowych, kardiomiopatia i wrodzone wady serca. W krajach rozwijających się choroba zastawkowa serca często występuje jako wynik gorączki reumatycznej. Czynniki ryzyka związane z układem oddechowym obejmują przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), otyłość i bezdech senny. Inne czynniki to nadmierne spożycie alkoholu, palenie tytoniu, cukrzyca (diabetes mellitus) i tyreotoksykoza. Jednak połowa przypadków nie jest związana z żadnym z tych czynników ryzyka. Diagnostyka opiera się na ocenie tętna i może być potwierdzona elektrokardiografią (EKG). Typowy zapis EKG w migotaniu przedsionków nie wykazuje załamków P i ma nieregularne tempo komór. Migotanie przedsionków jest często leczone lekami, które spowalniają częstość pracy serca do prawie normalnego zakresu (kontrola częstości) lub które przekształcają rytm w prawidłowy rytm zatokowy (kontrola rytmu). Kardiowersja elektryczna może być także użyta do przekształcenia migotania przedsionków w normalny rytm zatokowy i często stosowana jest pilnie, jeśli pacjent jest niestabilny. Ablacja może zapobiec nawrotom u niektórych osób. Dla osób o niskim ryzyku udaru zwykle nie wymaga się specjalnego leczenia, chociaż czasami rozważa się aspirynę lub lek przeciwkrzepliwy. Dla osób o wyższym niż niskie ryzyku zwykle zaleca się lek przeciwkrzepliwy. Leki przeciwkrzepliwe obejmują warfarynę i bezpośrednie doustne antykoagulanty. Większość ludzi ma wyższe ryzyko udaru. Choć te leki zmniejszają ryzyko udaru, zwiększają ryzyko ciężkiego krwawienia. Migotanie przedsionków jest najczęstszym poważnym zaburzeniem rytmu serca. W Europie i Ameryce Północnej, na rok 2014, dotyka około 2?3 populacji. To wzrost z około 0,4?1 populacji około 2005 roku. W krajach rozwijających się dotyczy to około 0,6 mężczyzn i 0,4 kobiet. Odsetek osób z AF rośnie wraz z wiekiem: 0,1 poniżej 50 lat, 4 między 60 a 70 lat, a 14 powyżej 80 lat. Migotanie przedsionków i trzepotanie przedsionków doprowadziły do 193 300 zgonów w 2015 roku, w porównaniu z 29 000 w 1990 roku. Pierwszy znany raport o nieregularnym tętnieniu pochodzi od Jeana-Baptiste de Sénaca z 1749 roku. To zostało po raz pierwszy udokumentowane za pomocą EKG w 1909 roku przez Thomasa Lewisa.