zdjęcie Heidemarie Stefanyshyn-Piper
Imię i nazwisko Heidemarie Stefanyshyn-Piper
Data urodzenia 07.02.1963
Narodowość USA
Agencja Kosmiczna National Aeronautics and Space Administration (NASA)
Status Na emeryturze
Typ astronauty Rządowa agencja
Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Heidemarie_Stefanysh

Misje:

  • STS-115
  • STS-126

Informacje o Heidemarie Stefanyshyn-Piper

Osiągnęła stopień kapitana Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Jest także wykwalifikowaną i doświadczoną oficerką ratownictwa morskiego. Do najważniejszych przedsięwzięć, w których uczestniczyła, należało uwolnienie tankowca Exxon Houston, który osiadł na mieliźnie u wybrzeży Barbers Point na hawajskiej wyspie Oʻahu, oraz opracowanie planu wydobycia peruwiańskiego okrętu podwodnego Pacocha przez Marynarkę Wojenną Peru. Stefanyshyn-Piper otrzymała liczne wyróżnienia, między innymi Medal za Zasługi w Służbie, dwa Medale Pochwalne Marynarki Wojennej i dwa Medale za Osiągnięcia Marynarki Wojennej. Uczestniczyła w dwóch misjach wahadłowców kosmicznych — STS-115 i STS-126 — podczas których odbyła pięć spacerów kosmicznych o łącznym czasie 33 godzin i 42 minut. Urodziła się w Saint Paul w stanie Minnesota, w rodzinie o ukraińskich korzeniach. Jej zmarły ojciec, Michael (Mychajło) Stefanyshyn, pochodził z Halyczyny. W czasie II wojny światowej został wywieziony do pracy w Niemczech. Po wojnie ożenił się z Niemką i razem wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Jej matka, Adelheid Stefanyshyn, nadal mieszka w Saint Paul. Stefanyshyn-Piper dorastała w ukraińskiej społeczności Minneapolis–Saint Paul, należy do Plastu — ukraińskiej organizacji skautowej — i mówi po ukraińsku. W 1980 roku ukończyła żeńską szkołę średnią Derham Hall w Saint Paul. W Massachusetts Institute of Technology (MIT) uzyskała tytuł licencjata (1984) i magistra (1985) inżynierii mechanicznej. Posiada licencję krótkofalarską kategorii Technician (KD5TVR). Poślubiła Glenna A. Pipera; mają syna Michaela, nazwanego na cześć dziadka męża. Po ślubie połączyła nazwiska łącznikiem, by podkreślić swoje rodzinne korzenie. W czerwcu 1985 roku otrzymała nominację oficerską w ramach programu Naval ROTC na MIT. Ukończyła szkolenie w ośrodku Naval Diving and Salvage Training Center w Panama City na Florydzie, uzyskując kwalifikacje podstawowej oficerki nurkowej i oficerki ratownictwa morskiego. Podczas służby w tej specjalności uczestniczyła w uwolnieniu tankowca Exxon Houston u wybrzeży Barbers Point na Hawajach. W trakcie kariery wojskowej otrzymała między innymi Medal za Wybitną Służbę w Obronie, dwa Legie Zasługi, Medal za Zasługi w Obronie, Medal za Zasługi w Służbie, dwa Medale Pochwalne Marynarki Wojennej i dwa Medale za Osiągnięcia Marynarki Wojennej. NASA wybrała ją na kandydatkę na astronautkę w kwietniu 1996 roku; w sierpniu rozpoczęła szkolenie w Johnson Space Center. Po dwóch latach treningu i ocen uzyskała kwalifikacje specjalistki misji. Początkowo wspierała astronautów podczas startów i lądowań, później pełniła także funkcję głównej przedstawicielki biura astronautów ds. ładunków oraz pracowała w jego zespole zajmującym się spacerami kosmicznymi. Pierwszą misję odbyła na pokładzie wahadłowca Atlantis w ramach STS-115, który wystartował 9 września 2006 roku i wrócił na Ziemię 21 września. Jako specjalistka misji wykonała dwa z trzech spacerów kosmicznych, trwające łącznie 12 godzin i 8 minut. Była ósmą kobietą w historii, która odbyła spacer kosmiczny, a także pierwszą mieszkanką Minnesoty, która poleciała w kosmos. Wraz z astronautą Joe Tannerem zamontowała na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej kratownicę P3/P4, podłączyła przewody zasilające i zwolniła zabezpieczenia paneli słonecznych. Przygotowała również przegub obrotowy SARJ i usunęła dwa urządzenia przerywające obwód, aby przygotować stację do misji STS-116. Podczas kolejnego spaceru zamontowała radiator na kratownicy P3/P4, uruchomiła układ chłodzenia nowych paneli słonecznych, wymieniła antenę pasma S i założyła izolację na innej antenie. W maju 2007 roku dowodziła 12. ekspedycją programu NASA NEEMO, podczas której badano warunki przetrwania człowieka w podwodnym laboratorium Aquarius z myślą o przyszłych misjach kosmicznych. W listopadzie 2008 roku poleciała na pokładzie wahadłowca Endeavour w ramach misji STS-126. Uczestniczyła w trzech z czterech spacerów kosmicznych i dowodziła pracami prowadzonymi na zewnątrz stacji. Po trzecim spacerze podczas tej misji, piątym w karierze, jej łączny czas pracy w otwartej przestrzeni kosmicznej wyniósł 33 godziny i 42 minuty. Wraz z astronautą Stephenem G. Bowenem przeniosła zbiornik azotu i złącze obrotowe przewodu elastycznego, rozpoczęła czyszczenie oraz smarowanie prawego przegubu SARJ i wymianę jego zespołów łożysk. Wraz z Robertem S. Kimbrough przeniosła wózki transportowe CETA, nasmarowała elementy chwytne ramienia robotycznego stacji i kontynuowała prace przy przegubie SARJ. Podczas trzeciego spaceru, ponownie z Bowenem, dokończyła czyszczenie i smarowanie niemal wszystkich zespołów łożyskowych. Podczas pierwszego spaceru, 18 listopada 2008 roku, zauważyła w torbie narzędziowej dużą ilość smaru. Prawdopodobnie doszło do rozszczelnienia smarownicy. Gdy sprzątała torbę, ta przypadkowo wymknęła jej się z rąk i odpłynęła od stacji. Nie stanowiła zagrożenia dla stacji ani wahadłowca, a jej zawartość była dostępna w torbie Bowena, więc astronauci mogli dzielić się sprzętem. Utrata wyposażenia, którego wartość oszacowano na 100 tysięcy dolarów, nie zmieniła głównych celów misji, choć nieznacznie wydłużyła spacer. Torba pozostała na niskiej orbicie okołoziemskiej jako kosmiczny śmieć, a 3 sierpnia 2009 roku spłonęła w atmosferze nad zachodnią częścią Meksyku. Kierowniczka lotu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, Ginger Kerrick, zaznaczyła, że nie dało się ustalić, dlaczego torba się odczepiła — mogło dojść do błędu ludzkiego albo poluzowania haka. Stefanyshyn-Piper nazwała to zdarzenie najbardziej przygnębiającym momentem spaceru. W lipcu 2009 roku odeszła z korpusu astronautów NASA, by wrócić do służby w Marynarce Wojennej. Otrzymała dwa Medale Lotów Kosmicznych NASA oraz Medal za Wybitną Służbę NASA. Szef biura astronautów w Johnson Space Center, Steven Lindsey, podkreślił jej znaczący wkład w programy wahadłowców i stacji kosmicznej, zwłaszcza przywrócenie pełnej zdolności wytwarzania energii na stacji podczas misji STS-126. W sierpniu 2009 roku objęła stanowisko dyrektorki ds. technologii w Naval Sea Systems Command, a 20 maja 2011 roku została dowódczynią Carderock Division ośrodka Naval Surface Warfare Center w stanie Maryland.