Największa kosmiczna szansa Europy pojawia się po wystrzeleniu
Na wielu kluczowych europejskich forach kosmicznych kwestia suwerenności od dawna schodzi na drugi plan za dyskusjami o nośnikach, sieciach satelitarnych, konstelacjach i symbolice państwowego udziału. Jednak w praktyce rozmowy bywają subtelniejsze; wychodzą poza pytania o dostęp i prestiż, a coraz silniej skłaniają się ku tematom dotyczącym danych, świadomości domeny, odporności, ciągłości i środków przeciwdziałania w rosnącej rywalizacji orbitalnej.
Nadeszła pora, aby Europa odegrała w tym ewoluującym paradygmacie wiodącą rolę i uznała realia strategiczne, które go kształtują. Mówiąc wprost, sama infrastruktura sprzętowa nie zadecyduje o sile kosmicznej.
Zamiast tego coraz większy wpływ będą mieli ci, którzy będą decydować, co nastąpi dalej. Przekłada się to na rozszerzenie definicji infrastruktury ? i na to, co uznajemy za nią; te często ciche systemy, które utrzymują funkcjonowanie gospodarek orbitalnych długo po uruchomieniu. To nie będzie widowiskowe. Ale właśnie tu wyłania się kolejna decydująca warstwa. W praktyce oznacza to logistykę, serwis, tankowanie, przetwarzanie na krawędzi, cyberodporność, usuwanie odpadów kosmicznych i operacje zakończenia cyklu życia. W rzeczywistości, w następnym etapie naszego rozwoju orbitalnego, to właśnie te funkcje będą decydować, kto będzie mógł działać niezawodnie, manewrować swobodnie, szybko odzyskiwać, skalować w sposób zrównoważony i ? ostatecznie ? kto będzie posiadał strategiczny wpływ, który ukształtuje warunki, w których wszyscy pozostali będą operować.
Jednak Europa również ryzykuje podzielenie inwestycji w jedną z nielicznych dziedzin, w których już teraz ma realną przewagę. Od operacyjnego nadzoru i śledzenia przestrzeni kosmicznej po autonomiczne podejścia do manewrowania i dokowania, a także firmy takie jak my w D-Orbit, które rozwijają transport i logistykę w przestrzeni kosmicznej, Europa już zaczęła kłaść fundamenty pod tę następną warstwę operacyjną. Szerzej rzecz ujmując, jako Europejczycy, regularnie demonstrujemy transport orbitalny, obsługę operacji ładunków na orbicie, autonomiczne zarządzanie misjami, jednocześnie wyodrębniając te początkowe elementy trwałej architektury logistycznej. Europa jest rzeczywiście jednym z niewielu regionów, w których podmioty komercyjne już prowadzą podstawy trwałej gospodarki na orbicie.
Jednak nasze ramy polityki i zamówień nadal opierają się na myśleniu w duchu przeszłości.
Programy publiczne, na przykład, nadal optymalizują procesy wokół własności aktywów zamiast dostarczania usług. Agencje kupują satelity o stałych specyfikacjach, zamiast możliwości o mierzalnych efektach. Zamówienia premiują techniczne dostawy zamiast dostępności operacyjnej, odporności, reaktywności czy ciągłości misji. Takie podejście ma sens, gdy infrastruktura kosmiczna była ograniczona i wertykalnie zintegrowana. Ale w erze, gdy usługi orbitalne można kupować, ulepszać, skalować i konkurować, konsekwencją jest nie tylko nieefektywność, ale również strategiczna kruchość. A ponieważ aktorzy, którzy posiadają infrastrukturę orbitalną, będą coraz częściej kształtować zasady operacyjne, będą także kształtować korytarze mobilności, standardy serwisowania, dostęp do zasobów orbitalnych, normy unikania kolizji, architektury trasowania danych i ramy cyberbezpieczeństwa.
W stanie kryzysu to one będą decydować, czy pozostaniemy operacyjni, czy nie.
To nie tylko terytorium komercyjne. To infrastruktura o podwójnym zastosowaniu, mająca bezpośrednie powiązania z obroną, ochroną ludności, odpornością łączności i szerszym poczuciem naszej własnej autonomii przemysłowej. Europa rozumie tę dynamikę na Ziemi. Na przykład nie domagamy się od rządów budowy i posiadania każdego światłowodowego kabla, każdego centrum danych ani floty logistycznej. Zamiast tego nabywamy rezultaty i regulujemy nasze wspólne interesy strategiczne.
Przestrzeń kosmiczna nie powinna być inna.
Jeżeli Europa poważnie traktuje swoją autonomię, to zamówienia muszą ewoluować z kupowania sprzętu do kupowania zdolności. Oznacza to przebudowę programów wokół umów o świadczenie usług (SLA) zamiast własności aktywów; nagradzanie dostępności, reaktywności i czasu uzyskania zdolności operacyjnej oraz umożliwienie komercyjnym operatorom konkurowania na podstawie wydajności zamiast zgodności z architekturami, które zostały zaprojektowane lata temu. W praktyce infrastruktura kosmiczna komercyjna może stanowić uzupełnienie dla suwerennej, poprzez zasady łączenia i współdzielenia. To także oznacza oddzielenie naprawdę strategicznych inwestycji suwerennych od usług, które mogą konkurować na rynku. Najważniejsze, Europa musi formalnie uznać infrastrukturę na orbicie za swoją odrębną, strategiczną kategorię.
Na następną Konferencję Ministerialną ESA i w ramach Programu Kosmicznego UE politycy powinni utworzyć odrębną linię budżetową na in-orbitową infrastrukturę; odrębną od kategorii satelitów i nośników rakiet. Bez tego rozróżnienia logistyka orbitalna i serwisowanie pozostaną uwięzione między silosami instytucjonalnymi, mimo że stają się coraz bardziej centralne dla konkurencyjności i bezpieczeństwa Europy.
Globalna gospodarka kosmiczna wyraźnie wchodzi w nową fazę. Starty kosmiczne ulegają zmianie. Ale to jeszcze tylko pierwszy rozdział. Infrastruktura to kolejny duży impuls. Europa ma szansę prowadzić. Jednak przywództwo nie przyjdzie po prostu z umieszczania większej liczby obiektów na orbicie. Raczej wyłoni się z budowania samych systemów, które czynią orbitę użyteczną, zrównoważoną i bezpieczną dla wszystkich.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
