Sztab Kosmiczny promuje nowy model prowadzenia działań bojowych oparty na ruchomych satelitach
Najwyższy dowódca Sił Kosmicznych USA domaga się fundamentalnej zmiany w podejściu do satelitów w Pentagonie ? z statycznych instalacji na mobilne zasoby kosmiczne, które potrafią się przemieszczać, reagować na okoliczności i przetrwać w konflikcie.
Gen. Stephen Whiting, szef Dowództwa Kosmicznego USA, podkreślił, że satelity zdolne do zmiany położenia na orbicie przestały być opcją, a stały się koniecznością, bo przeciwnicy demonstrują nowe metody prowadzenia operacji i utrzymania statków kosmicznych w przestrzeni.
"Wzrost potrzeby możliwości manewrowych w kosmosie nasilił się w ostatnim roku, gdy obserwowaliśmy Chiny demonstrujące postępy w tankowaniu orbitalnym i logistyce," powiedział Whiting 14 kwietnia podczas inauguracyjnego przemówienia na Space Symposium. "Ruch i manewr to wspólna funkcja, a manewr to zasada wojny."
Ta linia myślenia wpisuje się w szerszy przegląd w Pentagonie, w ramach którego kosmiczna przestrzeń przechodzi od dość otwartego środowiska do takiego, w którym amerykańskie satelity mogą być monitorowane, atakowane lub zakłócane podczas konfliktu.
Przez dekady większość wojskowych satelitów projektowano z myślą o oszczędzaniu paliwa i utrzymywaniu się na przewidywalnych orbitach. Whiting twierdzi, że to czyni te systemy łatwiejszymi do zlokalizowania i potencjalnie do zaatakowania.
Opowiada się za innym modelem. Zamiast traktować satelity jako stałe węzły, opisał przyszłość, w której mogą poruszać się wtedy i gdzie trzeba, by unikać zagrożeń, rozszerzać zasięg pokrycia lub monitorować inne statki kosmiczne.
"Potrzebujemy nowej strategii odstraszania i wygrywania na globalną, długotrwałą wojnę z udziałem dużego mocarstwa," powiedział. "To jest wojna manewrowa."
W praktyce oznaczałoby to projektowanie satelitów z większym napędem, co umożliwiłoby szybsze i częstsze zmienianie orbit. Otwiera to również drogę do nowych typów statków kosmicznych, w tym tak zwanych satelitów inspektorów lub ochronnych, które mogłyby podchodzić bliżej innych jednostek.
Koncepcja, często nazywana "dynamicznymi operacjami kosmicznymi", opiera się na ruchu, który jest częsty i czasem nieprzewidywalny, co utrudnia stronnikom konfliktu planowanie ataków.
Koncepcja wykracza poza sprzęt. Sugeruje również zmianę sposobu prowadzenia operacji kosmicznych.
Podejście wojny manewrowej wymagałoby decyzji w czasie rzeczywistym, gdy operatorzy decydują, kiedy i jak przemieszczać zasoby, podobnie jak dowódcy kierują samolotami lub okrętami w konflikcie.
Ta zmiana wymagałaby nowej doktryny i koncepcji operacyjnych, a także jasnego sprecyzowania misji satelitów zdolnych do manewrowania. Formalizacja strategii, którą proponuje Whiting, pociągnęłaby za sobą także nowe wymagania w zakresie systemu pozyskiwania w Pentagonie.
Następny skutek prawdopodobnie będzie wywieranie nacisku na Siły Kosmiczne USA, aby finansowały bardziej manewrowalne statki kosmiczne i wspierające systemy.
Główne ograniczenie to ten aspekt, który Pentagon w dużej mierze zignorował: logistyka.
Wojna manewrowa w każdej domenie opiera się na paliwie, konserwacji i zaopatrzeniu. W kosmosie możliwości takie jak tankowanie na orbicie, serwisowanie i wymiana pozostają ograniczone i w dużej mierze eksperymentalne.
Whiting wielokrotnie zwracał uwagę na tę lukę, twierdząc, że satelity z szerokim zakresem manewrów będą wymagały ekosystemu wspierającej infrastruktury, która jeszcze nie istnieje.
Programy zaczynają pojawiać się. Program RG-XX Sił Kosmicznych, na przykład, ma na celu pozyskanie satelitów z możliwością tankowania do misji monitorowania domeny kosmicznej na orbicie geostacjonarnej. Jednak takie inicjatywy pozostają na wczesnym etapie i fragmentaryczne.
Jednocześnie niektórzy urzędnicy Pentagonu kwestionują, czy koszty rozbudowy logistyki kosmicznej można uzasadnić, zwłaszcza jeśli satelity mogłyby być wymieniane zamiast serwisowane. Inni oczekują, że dostawcy komercyjni dojrzeją te możliwości, zanim rząd zaangażuje się w inwestycje na szeroką skalę.
Działanie Whitinga idzie w parze z rosnącymi sygnałami urzędników USA, którzy coraz częściej wskazują na postęp Chin w operacjach kosmicznych, zwłaszcza w demonstracjach dokowania satelitów i doniesienia o tankowaniu.
"Nasi przeciwnicy rozumieją potrzebę manewru," powiedział Whiting.
"Satelita na przewidywalnej orbicie walczy z utrzymaniem stałej pozycji," dodał Whiting. "A to jest cel. To znana pozycja na mapie, która czeka, by została obejść lub zneutralizowana."
"W przeciwieństwie do tego, siła potrafiąca manewrować, niezależnie od paliwa, z którego została wystrzelona, i podążająca za potrzebami operacyjnymi, to ta, która utrzymuje inicjatywę."
Aby przenieść tę ideę z teorii do praktyki, Dowództwo Kosmiczne zwraca się do symulacji wojennych.
Whiting powiedział, że Dowództwo Kosmiczne uruchomiło inicjatywę Apollo Maneuvers, wzorowaną na Louisiana Maneuvers ? dużych ćwiczeniach Armii, które pomogły zweryfikować nowe koncepcje wojny zmechanizowanej przed II wojną światową.
Celem jest odtworzenie tego podejścia w kosmosie, symulowanie długotrwałych, kontestowanych operacji orbitalnych i sprawdzenie, jak satelity zdolne do manewrowania będą funkcjonować z czasem.
Zespół analityków i ekspertów od gier wojennych bada "ten trudny problem, jak musimy przekształcić się w strategię wojny manewrowej dla kosmosu," powiedział Whiting.
Takie ćwiczenia mogą ujawnić luki nie tylko w taktyce, ale także w infrastrukturze do tankowania i serwisowania.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś artykuł! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
